ตอนที่ 502 ซวยซ้ำซวยซ้อน

ซูฉิงแม้จะได้ยินคำถามของโจเซฟแล้ว แต่ก็ไม่มีอารมณ์ที่จะตอบ เธอหันกลับไปสลัดข้อเท้า แล้วรีบฉุดแขนของโจเซฟมาแล้วเดินต่อไป

แต่ฝนพอพูดถึงก็ตกลงมา ทั้งที่พึ่งฟ้าร้องเพียงสามนาทีเท่านั้น ฝนเท่าเม็ดถั่วใหญ่ก็ตกลงมาจากนั้นก็กลายเป็นฝนตกหนัก ป๊อกแป๊กๆ ลงมาใส่ร่างทั้งสองคน

"ซู๊ด"โจเซฟสูดลมหายใจเข้ารู้สึกหนาวขึ้นมา วันนี้เขาสวมเสื้อตัวบาง เพราะได้ดูพยากรณ์อากาศไปเลยกล้าที่จะสวมชุดนี้ออกจากบ้าน เมื่อเช้าวันนี้อากาศปลอดโปร่งอยู่เลยนี่

ฝนตกลงมาใส่ตาและใบหน้าของซูฉิง จนรู้สึกแสบตา จนทำให้ม่านตาของเธอมองไม่ชัด ซูฉิงเลยยกมือขึ้นเช็ดน้ำฝนออกจากใบหน้า แล้วเหมือนจะมองเห็นถ้ำที่อยู่ตรงหน้า

เสียงทั้งลมทั้งฝนที่ตกลงแรงมาก เธอทำได้เพียงส่งเสียงตะโกนบอกผู้ชายที่อยู่ข้างๆ :"โจเซฟ นายทนหน่อยนะ ข้างหน้ามีถ้ำ พวกเราไปหลบฝนที่นั่นกัน"

โจเซฟพยักหน้า ทั้งสองเดินไปทางถ้ำอย่างความยากลำบาก

กว่าจะมาถึงที่ถ้ำได้ก็ทำเอาเหนื่อย ยังดีที่ภายในถ้ำยังแห้งอยู่ แต่ว่าอากาศก็ยังชื้นอยู่ ตอนนี้ซูฉิงรู้สึกหนาวไปทั้งตัว แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ และยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองคนล้วนเปียกไปทั้งตัว

เธอพยุงโจเซฟมานั่ง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาฮ่อหยุนเฉิง ไม่งั้นถ้าหากวันนี้ถูกขังอยู่ที่นี่ทั้งคืนคงแย่แน่ ไม่รู้ว่าเช้าวันต่อมาจะถูกนินทาอะไรบ้าง

แต่ผลปรากฏว่าหน้าจอมืด

ซูฉิงเห็นอย่างนั้นก็คิ้วขมวด ใช้มือเช็ดน้ำออกจากหน้าจอ แล้วลองกดดูอีกครั้ง ก็พบว่าตอนนี้หน้าจอก็แสดงแบตเตอรี่ไม่พอแล้วหน้าจอก็ดับไป

ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ เลย

ตอนนี้ในหัวของซูฉิงก็ผุดความคิดนี้ออกมา

"ในกระเป๋าของนายยังมีของกินมั้ย"ซูฉิงเก็บโทรศัพท์ลงอย่างเซ็งๆ แล้วหันไปมองโจเซฟที่นั่งอยู่ที่พื้น"โทรศัพท์ของฉันแบตหมด ตอนนี้พวกเราอยากจะต้องค้างที่นี่คืนนี้ ถ้าหากในกระเป๋าของนายไม่มีอาหารและน้ำดื่มละก็ อาจจะต้องหิวตาแน่"

โจเซฟพยักหน้า"มี ยังเหลือขนมปังกับน้ำดื่ม อะนี่ฉันให้เธอ"

หลังจากที่ซูฉิงนั่งลงข้างๆ เขาแล้วโจเซฟที่ทั้งพูดทั้งรูดซิปกระเป๋า โชคดีที่กระเป๋าของเขากันน้ำ เขาหยิบเอาขนมปังออกมายื่นให้กับซูฉิง โจเซฟถึงได้เอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง:"ซูฉิง ........ฉันไม่รู้วันนี้จะกลายเป็นอย่างนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ เธออย่าโกรธเลยนะ"

ซูฉิงเปิดถุงขนมปังออก แล้วกัดกินขนมปัง พอหลังจากได้ยินคำพูดของโจเซฟ เธอก็ส่ายหน้า ถึงแม้จะคิดว่าผู้ชายคนนี้เอาแต่ใจ แต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์

"ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ และตอนนี้นายก็ได้รับบาดเจ็บ ฉันก็ไม่มีอะไรจะโทษนายหรอก แต่ว่า.....นายบอกฉันได้มั้ย ทำไมนายถึงได้ชอบฉัน"

โจเซฟนิ่งคิดอยู่สักพัก ดูท่าเหมือนกับกำลังคิด หลังจากนั้นก็เอ่ยพูดว่า:"เพราะว่าเธอสวย และพูดจามีมารยาท ตอนที่ฉันเจอเธอครั้งแรก เหมือนกับหัวใจก็เต้นแรง ดังนั้นเลยอยากจะตามจีบเธอ"

ภาพลักษณ์คือสิ่งแรกที่ทำให้สะดุดตาถือเป็นก้าวแรก ซูฉิงเข้าใจตรงจุดนี้ โดยเฉพาะเธอกับโจเซฟ ไม่ได้เรียนรู้อีกฝ่ายอย่างจริงจัง ที่โจเซฟรู้สึกชอบไม่แน่อาจจะเป็นเพราะความคึกคะนองของเด็กก็ได้

"ฉันจะบอกอะไรนายให้นะ ฉันกับฮ่อหยุนเฉิงจะแต่งงานกันแล้ว และอาทิตย์หน้าก็จะจัดงานหมั้นกันแล้ว ฉันรักเขา เขาก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับฉัน ดังนั้นฉันคิดว่า นายไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลากับฉัน"