ตอนที่ 506 เราถึงบ้านเเล้ว

"อย่าเพิ่งทำงานหนักไปสิ เธอเพิ่งหายดีนะ"ผู้จัดการยังคงกังวลเล็กน้อย

"ไม่เป็นไร ฉันพักมาหลายวันแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไปก่อนนะ"หลิวเสี่ยวหนิงหันหลังเดินจากไป

ห้องทำงานของเฉินจุนเหยียนอยู่ชั้นล่าง หลิวเสี่ยวหนิงเดินลงบันไดโดยไม่รอลิฟต์ ยืนอยู่ตรงประตู จัดแจงเสื้อผ้าเล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเคาะประตู

"มาแล้วเหรอ"เฉินจุนเหยียนเปิดประตูและหลีกทางให้เป็นการส่งสัญญาณให้หลิวเสี่ยวหนิงเข้ามา

"คุณยุ่งหรือเปล่า ฉันมาดึกเกินไปไหม?"หลิวเสี่ยวหนิงกวาดสายตามองและพูดเบา ๆ

"ฉันกำลังอ่านสคริปต์อยู่ เธอมาพอดีเลย"เฉินจุนเหยียนรินน้ำให้หลิวเสี่ยวหนิง

ความจริงแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองนั้นละเอียดอ่อนตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้น และหลิวเสี่ยวหนิงไม่รู้ว่าจะเข้าหาเฉินจุนเหยียนยังไง

แม้ว่าหลิวเสียวหนิงคิดจะเข้าหาเขาผ่านบทละคร แต่หลังจากที่เริ่มจริง หลิวเสี่ยวหนิงก็จดจ่ออยู่กับบท

"ดีมากแล้วล่ะ"เฉินจุนเหยียนมองหลิวเสี่ยวหนิงพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

เมื่อหลุดจากการแสดง หลิวเสี่ยวหนิงก็ขยี้ตาอย่างเหนื่อยๆ และหันมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่ามืดสนิทแล้ว

"ดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย?"หลิวเสี่ยวหนิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"นี่ก็ดึกแล้ว ฉันจะไปส่งที่บ้านแล้วกันนะ"เฉินจุนเหยียนหยิบเสื้อโค้ตและกุญแจของเขาขึ้นมา

แน่นอนว่าหลิวเสี่ยวหนิงไม่มีทางปฏิเสธ ก่อนจะให้เฉินจุนเหยียนไปส่งตัวเองกลับบ้าน

อย่างไรก็ตาม ขณะที่รถของเฉินจุนเหยียนขับมาได้ครึ่งทาง เขากลับได้สายจากโทรศัพท์

"ว่าไง?"

"ซูฉิงกับเจ้าชายโจเซฟหายตัวไปด้วยกัน!"เสียงของผู้ช่วยดังขึ้น หลิวเสี่ยวหนิงหันมอง แต่พอได้ยินชื่อซูฉิงอย่างคลุมเครือ ใครจะไปรู้ว่าสีหน้าเฉินจุนเหยียนจะเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

"เป็นแบบนั้นไปได้ยังไง! ฉันจะรีบไปทันที"พูดจบ เฉินจุนเหยียนที่กำลังจะเลี้ยวกลับ กลับเห็นว่าหลิวเสี่ยวหนิงยังนั่งอยู่ข้างคนขับ

"เสี่ยวหนิง เกิดเรื่องกับซูฉิง ฉันต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ เธอกลับบ้านเองไปก่อนนะ"เฉินจุนหยานพูดอย่างประหม่า

"มีธุระก็ไปทำเถอะค่ะ"หลังจากพูด หลิวเสี่ยวหนิงก็ลงจากรถอย่างชาญฉลาด

เมื่อมองไปที่รถที่วิ่งผ่านไปไกล หลิวเสี่ยวหนิงที่ยืนอยู่ข้างถนน เม้มริมฝีปาก และความสูญเสียก็ก่อขึ้นในหัวใจทันที

เธอรู้อยู่แล้วว่าในใจเฉินจุนเหยียนนั้นมีเพียงซูฉิง เธอจะหวังอะไรได้อีก?

...

ในที่สุดก็ผ่านไปหนึ่งคืน ฮ่อหยุนเฉิงถึงได้เจอถ้ำที่อยู่ห่างไกลนี้ สุดท้ายทันทีที่เขาวิ่งไปถึงปากถ้ำ ก็เห็นซูฉิงที่หลับตานอนอยู่

จากนั้นหัวใจของชายคนนี้ก็ได้ผ่อนคลายลง ผมบนหน้าผากของเขาเปียกฝน ข้อนิ้วกลายเป็นสีแดงแข็ง และร่มในมือของเขาตกลงบนพื้น

เดิมทีซูฉิงเป็นคนนอนหลับไม่ได้ลึกอยู่แล้ว ในขณะที่ใกล้ฟ้าสาง เธอก็จะไม่สามารถนอนได้ และเนื่องจากเสียงของร่มที่ตกลงกับพื้นก็ไม่ได้เสียงเบา เธอจึงขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณและลืมตาขึ้นช้าๆ ผลเมื่อเห็นฮ่อหยุนเฉิงที่ปากทางเข้าถ้ำก็ตื่นเต็มตา

"หยุนเฉิง"

เธอร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ มือวางบนพื้น เธออ้าปากค้างและขมวดคิ้ว และขาของเธอก็ชาไปหมดแล้ว