ตอนที่ 523 ฮันนีมูนที่ไม่มีความสุข (๒)

“ทำไมวิ่งไปทั่วอย่างนี้ล่ะลูก? แม่ให้รออยู่ที่ห้องพักรับรองที่หกไม่ใช่เหรอ?” ผู้หญิงคนนั้นสวยมากและเป็นการยากที่จะจินตนาการว่าเธอเป็นแม่ของลูก

สีของเสื้อผ้าที่เธอสวมนั้นคล้ายกับสีของซูฉิง ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่เด็กจำผิดคน

“หม่ามี้ ห้องรับรองของเราคือห้องสาม ไม่ใช่ห้องหก หม่ามี้ไปผิดอีกแล้ว” ปฏิกิริยาของเด็กชายสงบลงมาก ราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้มานานแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นกะพริบตาอย่างแปลกใจ ราวกับว่าเธอไม่อยากเชื่อว่าเธอทำผิด หน้าตาที่สับสนนี้แตกต่างไปจากเด็กที่สงบในอ้อมแขนของเธออย่างสิ้นเชิง

ซูฉิงมองจากด้านข้างและหันศีรษะเล็กน้อย พูดไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นแม่ที่ไม่น่าเชื่อถือเช่นนี้

เมื่อตระหนักถึงการจ้องมองของซูฉิง หลัวซีหันไปมองทั้งสองคน

“ฉันขอโทษนะคะที่ลูกชายของฉันสร้างปัญหาให้พวกคุณ” หลัวซียิ้มอย่างขอโทษ

“หม่ามี้ หม่ามี้สร้างปัญหาให้ผม” เด็กชายพูดอย่างเฉยเมย

ซูฉิงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

“คุณยังต้องให้ความสนใจมากๆนะคะ เพราะเขายังเด็กอยู่” ซูฉิงหัวเราะเบา ๆ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวซีก็ยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย เด็กชายที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาเม้มริมฝีปากของเขาและเอื้อมมือออกไปและจิ้มหลังมือของหลัวซี

“หม่ามี้ พวกเราจะตกเครื่องนะ”

“อะไรนะ!” หลัวซีชะงักครู่หนึ่ง เหลือบมองนาฬิกาของเขา อุทานออกมา และหันหลังเดินจากไป

“ลาก่อนนะครับ พี่สาวคนสวย” ก่อนจากไป เด็กชายโบกมือให้ซูฉิง

ซูฉิงมองไปที่หลังของคนเป็นแม่และลูกชายและพูดเบา ๆ ว่า "ช่างเป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฮ่อหยุนเฉิงก็เอนตัวเข้าไปใกล้ซูฉิงและพูดในหูของเธอว่า “ถ้าเธอชอบ ผมก็จะขยันๆหน่อยแล้ว”

ใบหน้าของซูฉิงแดงเมื่อเธอถูกล้อ เธอเอื้อมมือออกไปและตีที่หน้าอกฮ่อหยุนเฉิงแต่ ฮ่อหยุนเฉิงยังคงต้องถามต่อไป

“เธอชอบผู้ชายหรือผู้หญิง? ทำไมเรามีทั้งคู่ล่ะ?”

“ฮ่อหยุนเฉิง! หยุดพูดได้แล้ว” ซูฉิงกะพริบตาและมองที่ฮ่อหยุนเฉิงอย่างฉุนเฉียว

เมื่อเห็นท่าทีของซูฉิง ฮ่อหยุนเฉิงก็อารมณ์ดีและหัวเราะอย่างแผ่วเบา

หลังจากเจอกันโดยบังเอิญในครั้งนี้ จะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต

การเดินทางสู่เกาะอีเจียนที่นับว่าอยู่ไม่ไกลนัก แต่เนื่องจากเป็นเกาะ จึงจำเป็นต้องเปลี่ยนเป็นเดินทางโดยเรือหลังจากลงจากเครื่องบิน

อย่างไรก็ตาม ความกระตือรือร้นของซูฉิงก็ได้หายไปในช่วงอยู่บนเครื่องบิน ตอนนี้อยู่บนเรือสำราญ จู่ ๆ ก็ไม่สบายสัปหงกเธออยู่ในอ้อมแขนของฮ่อหยุนเฉิง

“เราจะไปถึงเมื่อไหร่?” เสียงของซูฉิงอู้อี้และไร้ชีวิตชีวา

“เธอไม่อยากไปล่องเรือเหรอ?” ฮ่อหยุนเฉิงพูดอย่างนั้น แต่เขาก็ยังจับผมของซูฉิงด้วยความทุกข์ใจ

“ปกติฉันมักจะอยู่แต่ในบริษัท ในที่สุดฉันก็ออกมาเที่ยว แน่นอนฉันอยากจะลองมากกว่านี้” ซูฉิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย และพูดจาไม่รู้เรื่องเล็กน้อย “ต้องโทษคุณ คุณเลือกที่จะมาที่ห่างไกลแบบนี้เองนะ"

ฮ่อหยุนเฉิงก้มศีรษะลงและกัดริมฝีปากของซูฉิงเบา ๆ หลังจากฟังเสียงร้องของความเจ็บปวดของเธอแล้วเขาก็พูดด้วยเสียงทุ้ม ๆ ว่า "ถ้าเธอเหนื่อยมากก็นอนเถอะ"

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็อยู่เป็นเพื่อนฉันนะ” ซูฉิงเข้าไปในผ้าห่มและพูดเบา ๆ

ฮ่อหยุนเฉิงพยักหน้าและนอนลงที่ด้านข้างของซูฉิงโดยกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่หลับใหลของผู้ที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา ฮ่อหยุนเฉิงก็ลดขนตาลงและแสดงท่าทางอ่อนโยน

……

“หยุนเฉิง……”