ตอนที่ 526 แกล้งทำเป็นหลับ

เช้าตรู่

ซูฉิงลืมตาก็เห็นฮ่อหยุนเฉิงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ตรงระเบียง

แสงแดดข้างนอกไม่ได้แรงจนแสบตาเหมือนไม่กี่วันก่อน แสงแดดสาดส่องกระทบกับใบหน้าด้านข้างของฮ่อหยุนเฉิง ขนตายาวแพสั่นไหวราวผีเสื้อที่จะโบยบิน

บางครั้งซูชิงก็คิดว่าฮ่อหยุนเฉิงหน้าตาดีแบบนี้ น่าเสียดายที่ไม่ได้เป็นดารา

เขาหล่อกว่าเฉินจุนเหยียนด้วยซ้ำ

เหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของซูฉิง ฮ่อหยุนเฉิงหันมามอง ซูฉิงที่เห็นก็รีบฝังหัวไว้ในผ้าห่มและแกล้งทำเป็นหลับต่อ

ฮ่อหยุนเฉิงวางหนังสือพิมพ์ไว้ข้าง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่เตียง เห็นดวงตาของซูฉิงกำลังเคลื่อนไหว เขาก็เอนตัวลงและพูดเสียงเบา

"ตื่นแล้วเหรอ?"

ซูฉิงไม่สนใจและเล่นเกมแกล้งหลับต่อ

ฮ่อหยุนเฉิงที่เห็นอย่างนั้นจึงเอื้อมมือปัดผมยาวยุ่งของซูฉิงออกไปด้านข้าง และใช้นิ้วบีบจมูกของซูฉิงเบาๆ

ตอนแรกซูฉิงชะงักเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เธอลืมตาและคว้ามือของฮ่อหยุนเฉิงพร้อมกับแก้มที่แดงเล็กน้อย

“ไม่แกล้งต่อแล้วเหรอ?” ฮ่อหยุนเฉิงนั่งข้างเตียงและมองลงไปที่ซูฉิง

“นายนี่เล่นตัวจริง นายควรจะจูบอรุณสวัสดิ์ฉันอย่างอ่อนโยนสิ” ซูฉิงกะพริบตาและพูดอย่างชอบธรรม

ฮ่อหยุนเฉิงมองท่าทางของซูฉิง ก่อนจะกระตุกมุมปากอย่างทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย ขณะกำลังจะโน้มตัวไปกดจูบซูฉิง คนที่อยู่ในผ้าห่มกลับคลุมศีรษะและรีบออกจากผ้าห่มอย่างว่องไว

"ช้าไปแล้ว"

ซูฉิงลุกจากเตียงและโบกมือให้ฮ่อหยุนเฉิง

เฉพาะต่อหน้าฮ่อหยุนเฉิงเท่านั้นที่ซูฉิงจะสามารถแสดงด้านที่ซุกซนและน่ารักราวกับเด็กได้

อย่างไรก็ตาม สำหรับฮ่อหยุนเฉิง ไม่ว่าซูฉิงจะมีท่าทีแบบไหนก็ทำเขาหวั่นไหวทั้งนั้น

เมื่อเห็นซูฉิงกำลังจะก้าวเท้าจากไป ฮ่อหยุนเฉิงก็เหยียดแขนยาวโอบเอวอีกคนเข้าไปในอ้อมแขน

ซูฉิงอุทานออกมา แต่แขนที่โอบรอบเอวของเธอกลับแน่นขึ้นเล็กน้อย

“นายจะทำอะไรน่ะ?” ซูฉิงถามนิ่งๆ

“ตอนนี้ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว” ฮ่อหยุนเฉิงพูดเสียงเบาแนบข้างหูซูฉิง

แต่ซูฉิงกลับรู้สึกงงงวยเล็กน้อยและตอบด้วยความสงสัย “อะไรนะ?”

“จูบอรุณสวัสดิ์” ฮ่อหยุนเฉิงพูดอย่าชัดเจน และราวกับตั้งตารอท่าทีต่อไปของซูฉิง

เมื่อซูฉิงได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้ เธอหันเข้าหาอ้อมกอดและมองใบหน้าอีกฝ่าย

ซูฉิงโอบคอของฮ่อหยุนเฉิงและจิ้มแก้มของเขาอย่างกล้าหาญ “คุณฮ่อ นายนี่ไร้เดียงสาจังนะ”

ฮ่อหยุนเฉิงเลิกคิ้วแต่ไม่ได้โต้ตอบอะไร กลับกัน เขาชอบท่าทางซูฉิงที่ออดอ้อนเขา

เมื่อมองไปที่นัยน์สวยงามของฮ่อหยุนเฉิง ปลายนิ้วซูฉิงเลื่อนผ่านคิ้วของเขาและสุดท้ายก็ได้จูบที่หน้าผากของเขา

“ฉันหิวแล้ว” ซูฉิงกล่าว

ฮ่อหยุนเฉิงอุ้มซูฉิงขึ้นและพาเธอออกจากห้องนอน อาหารเช้าได้ถูกจัดเตรียมไว้บนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว

ขณะทานอาหารเช้า ซูฉิงราวกับคิดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็เงยหน้ามองไปทางฮ่อหยุนเฉิง "หยุนเฉิง วันนี้เราออกไปทะเลกันเถอะ"

ฮ่อหยุนเฉิงชะงักมือก่อนจะหันมองและได้เห็นสายตาที่โหยหาของซูฉิง แต่เขากลับขมวดคิ้วเล็กน้อย