ตอนที่ 534 จะต้องรักเธอ

จินจิ่นหรานได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะเยาะออกมา เขาอุ้มหลิวเสี่ยวหนิงในท่าเจ้าสาวขึ้นมาค่อยๆ วางลงบนเตียง

"เพราะว่าเป็นเธอ ดังนั้นฉันเลยทำเพื่อเธอได้ทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้"

จินจิ่นหรานที่ทั้งพูดความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับผิวของหลิวเสี่ยวหนิง และลึกลงไปถึงหัวใน

เขารักหลิวเสี่ยวหนิงดังนั้นเขายอมทำทุกอย่างได้เพื่อเธอ

หัวใจที่เต้นอยู่ของหลิวเสี่ยวหนิงกลับรู้สึกมึนๆ งงๆ

เธอรู้สึกว่า จินจิ่นหรานตรงหน้าเหมือนกับแหของความอ่อนโยน ค่อยให้ทำให้เธอเข้าไปติดร่างแห

"จินจิ่นหรานน ถ้าหากว่าฉันไม่ได้เจอนายก็คงจะดี....."

หลิวเสี่ยวหนิงพูดพึมพำเสียงเบา ถ้าหากไม่ได้พบกับจินจิ่นหรานเธอก็คงจะชอบเฉินจุนเหยียนตลอดไปมั้ย

คอยวิ่งตามคนคนนั้นคลอด จนเก็บความรักเอาไว้ในความประหม่า

จินจิ่นหรานทำหน้าอึ้งเล็กน้อย เขายื่นมือไปหยิบเส้นผมทัดหูให้กับหลิวเสี่ยวหนิงแล้วพูดว่า"ฉันหวังว่าจะได้พบเธอและจะต้องรักเธอ"

ทันใดนั้นหลิวเสี่ยวหนิงก็ยิ้มหวานออกมา เธอเข้าไปจูบจินจิ่นหรานอีกครั้ง ค่อยๆ จูบละเมียดละไม

คนอย่างเธอทำไมถึงได้เจอความรักที่อ่อนโยนอย่างนี้นะ

ทั้งสองจูบกันอยู่นาน หลิวเสี่ยวหนิงเป็นคนรุกเธอนั่งคร่อมอยู่บนตักของจินจิ่นหราน นิ้วก็ปลดกระดุมเสื้อของเขา

จินจิ่นหรานจับมองของหลิวเสี่ยวหนิงไว้ มองด้วยสายตามึนงง"เสี่ยวหนิง เธอคิดดีแล้วหรอ"

หลิวเสี่ยวหนิงยกยิ้ม เพียงส่งเสียงครวญครางเสียงเบาออกมาและปลดกระดุมของจินจิ่นหราน แต่จินจิ่นหรานไม่ตอบสนองและยังปฏิเสธ

"เสี่ยวหนิง อย่าทำเรื่องที่จะทำให้เสียใจภายหลังเลยนะ"

จินจิ่นหรานมองปฏิกิริยาของหลิวเสี่ยวหนิง นึกถึงข่าวในโทรศัพท์ รู้อยู่แก่ใจตั้งแต่แรกแล้ว ว่าตอนนี้หลิวเสี่ยวหนิงอยากทำเรื่องนี้ แต่เธอทำไม่ได้

"จินจิ่นหราน......."หลิวเสี่ยวหนิงจับหน้าของจินจิ่นหราน สุดท้ายก็จูบกันอีก

ทั้งสองจ้องตาไม่พูดไม่จากัน บรรยากาศที่เต็มไปด้วยห้วงแห่งรักก็ค่อยๆ สงบลง

และเวลานี้เอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น หลิวเสี่ยวหนิงถึงดึงสติกลับมาแล้วรีบเดินออกไปเปิดประตู

"เก็บของเสร็จรึยัง ออกเดินทางกันเถอะ......"

ผู้จัดการที่ยืนอยู่หน้าประตูมองตาหลิวเสี่ยวหนิงที่แดงเล็กน้อย และเหลือบมองจินจิ่นหรานที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ ก็หยุดพูด

"เอ่อ...ใกล้แล้ว"หลิวเสี่ยวหนิงแอบพูดในใจว่าท่าไม่ดีแล้ว เธอเมื่อกี้ร้อนใจไป โดยลืมไปเลยว่าตอนบ่ายยังมีงานถ่ายโฆษณาอยู่

สังเกตสายตาของผู้จัดการ หลิวเสี่ยวหนิงก็มีท่าทีประหม่า จินจิ่นหรานที่ตอนนี้จัดการกับเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็ลุกขึ้นมายืนข้างๆ หลิวเสี่ยวหนิง

"เธอไปทำงานเถอะ คืนนี้ฉันมารับเธอไปกินมื้อดึก"จินจิ่นหรานหน้านิ่ง ก็เหมือนกับว่าผู้จัดการเห็นเป็นภาพลวงตาก็ไม่ปาน

หลิวเสี่ยวหนิงที่แก้มแดงขึ้นมา เธอผลัดเอวของจินจิ่นหรานแล้วพยักหน้ารัวๆ :"งั้นนายกลับไปก่อนนะ"

จินจิ่นหรานยิ้มให้แล้วจุ๊บที่หน้าผากของหลิวเสี่ยวหนิง"ฉันรอตลอดนะ"

พอพูดจบเขาก็หันไปทางผู้จัดการแล้วพยักหน้าให้อย่างมีมารยาท แล้วหันหลังเดินออกไป

ผู้จัดการยืนเอาแขนกอดอกอยู่กับที่ สายตาเย็นเยือกมองหน้าหลิวเสี่ยวหนิง

หลิวเสี่ยวหนิงถึงกับขาสั่นแล้วรีบเข้าไปแต่งตัวในห้อง:"ใกล้แล้ว ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว!"

............

บนรถตู้ หลิวเสี่ยวหนิงนั่งอยู่เบาะหลังไม่กล้าจะหายใจแรง ค่อยๆ เหลือบมองสีหน้าของผู้จัดการที่นั่งอยู่ข้างๆ