ตอนที่ 538 ไม่ยอมรับคำขอโทษ

หลิวเสี่ยวหนิงนั่งยองๆ อยู่ใต้ต้นไม้เพียงลำพังเป็นเวลานาน มองดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่กระพริบอยู่ตลอดเวลา และในที่สุดเธอก็เช็ดคาบน้ำตาบนใบหน้าของเธอ และกำลังจะลุกขึ้น ขณะนั้นเองผู้จัดการก็เดินเข้ามาพอดี

"ใจเย็นขึ้นบ้างหรือยัง?"

ผู้จัดการกอดอกและมองไปที่ใบหน้าของหลิวเสี่ยวหนิง

เธอตามเฉินจุนเหยียนที่พาหลิวเสี่ยวหนิงออกมา แต่เธอยืนห่างออกไปและเห็นเพียงการสนทนาระหว่างทั้งสองคน แต่เธอก็ไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดเลยแม้แต่น้อย

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เธอเองก็ไม่อยากได้ยินเรื่องของพวกเขา อันที่จริง เธอรู้บางอย่างดี แต่หลิวเสี่ยวหนิงไม่ได้บอกเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่อยากถามให้มากเกินไป

เธอจะไม่จู้จี้กับหลิวเสี่ยวหนิงมากนัก เพราะนี่เป็นเพียงศิลปินคนหนึ่งที่อยู่ในมือของเธอเท่านั้น

“ขอโทษค่ะ” หลิวเสี่ยวหนิงพูดเบาๆ

“คำว่าขอโทษไม่ต้องพูดกับฉันหรอก ตอนนี้ผู้กำกับกำลังรอเธออยู่ทางโน้น”

ผู้จัดการหันกลับไปโดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรมากนัก "หลิวเสี่ยวหนิง ฉันไม่อยากยุ่งเรื่องบางอย่าง แต่ฉันบอกได้อย่างหนึ่งว่า คุณเป็นคนสาธารณะ เป็นนักแสดงที่ต้องเผชิญหน้ากับกล้องนับไม่ถ้วนในทุกๆวัน. ."

เสียงฝีเท้าของหลิวเสี่ยวหนิงหยุดชั่วคราว จากนั้นเขาก็ยิ้มอีกครั้ง "ฉันรู้แล้วค่ะ ยังไงซะฉันก็ต้องทำงานในอุตสาหกรรมนี้ไปอีกนาน"

มือที่กำลังจะปิดโทรศัพท์ยังลังเลในขณะนี้ หลิวเสี่ยวหนิงเม้มริมฝีปากของเธอ และในที่สุดก็ปิดโทรศัพท์ไปอย่างสมบูรณ์

หลังจากกลับมาที่กองถ่าย ผู้จัดการก็ได้พาหลิวเสี่ยวหนิงไปขอโทษทีมงานทีละคนๆ และใช้ข้ออ้างที่ว่าเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายเพื่อแก้สถานการณ์ไปก่อน

แม้ว่าผู้กำกับจะไม่พอใจเล็กน้อย แต่หลิวเสี่ยวหนิงเป็นคนที่สตาร์เอ็นเตอร์เทนเมนท์กำลังสนับสนุนอยู่ และถ้ามีปัญหากันก็ไม่เป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย

หลังจากที่ช่างแต่งหน้าถูกขอให้แต่งหน้าเธออีกครั้ง โฆษณาของหลิวเสี่ยวหนิงและเฉินจุนเหยียนก็ยังคงถ่ายทำต่อไป

หลังจากถ่ายเพิ่มเติมอีกสองสามภาพ การถ่ายทำโฆษณาที่นี่ก็จบลงด้วยดี

หลิวเสี่ยวหนิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยัดขนมปังอย่างไม่เลือก และเตรียมที่จะตามผู้จัดการไปที่รถพี่เลี้ยงไปยังสถานที่ถ่ายทำต่อไป

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะขึ้นรถ คนขับก็ก้าวลงจากที่นั่งคนขับ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” หลิวเสี่ยวหนิงจิบน้ำและเกือบจะสำลักเพราะเธอกินเร็วเกินไป

“ดูเหมือนมีบางอย่างผิดปกติกับรถขับ และมันก็สตาร์ทไม่ติด” คนขับส่ายหัวแล้วพูด

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิวเสี่ยวหนิงก็ดูเขินอาย "แล้วจะทำอย่างไรดี? ฉันต้องกลับไปที่สตูดิโอด้วย"

ผู้จัดการลูบคางไปมา ทันใดนั้นก็ปรบมือขึ้นมา “ไปนั่งรถของเฉินจุนเหยียน ยังไงซะเธอสองคนก็จะต้องกลับไปที่สตูดิโอด้วยกันอยู่แล้ว”

“รถคันเดียวกัน?” ใบหน้าของหลิวเสี่ยวหนิงเริ่มมีท่าทีแปลกๆ “คุณไม่กลัวที่จะถูกปาปารัสซี่ถ่ายรูปแล้วบอกว่าเราสองคนอยู่ในรถคันเดียวกันเหรอ?”

“เธอสองคนอยู่ในบริษัทเดียวกันอยู่แล้ว และเธอจะแน่ใจได้อย่างไรว่าไม่มีปาปารัสซี่อยู่ใกล้ๆนี้ กำลังถ่ายรูปรถของเธอที่พังอยู่”

ผู้จัดการตบไหล่หลิวเสี่ยวหนิงและส่งข้อความวีแชทถึงผู้จัดการของเฉินจุนเหยียน

หลิวเสี่ยวหนิงทำหน้าบึ้ง และในวินาทีจากนั้นเธอก็เห็นผู้จัดการของเฉินจุนเหยียนมารับเธอ

หลิวเสี่ยวหนิงเดิมต้องการใช้โทรศัพท์มือถือของเขาเพื่อโพสต์วีแชทเพื่อบ่น แต่พอมองไปที่หน้าจอสีดำอันเงียบสงบในมือของเธอ ดวงตาของเธอก็สั่นไหวทันที

“ยังไม่ไปอีก? จะยืนโพสต์อยู่ตรงนี้เหรอ?” เขาเอื้อมมือไปจิ้มหน้าผากของหลิวเสี่ยวหนิง และผู้จัดการก็เปิดปากของเขาและดึงสติของหลิวเสี่ยวหนิงกลับมา

เธอตอบกลับไปแบบส่งๆครั้งหนึ่ง แล้วหลิวเสี่ยวหนิงก็รีบวิ่งตามเข้าไป

ในขณะที่หลิวเสี่ยวหนิงกำลังเข้าไปในรถพี่เลี้ยงของเฉินจุนเหยียน ก็มีคนๆหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

จินจิ่นหรานเห็นรถพี่เลี้ยงของหลิวเสี่ยวหนิงและรีบเดินไปทันที แต่มีเพียงคนขับเท่านั้นที่ยืนอยู่ตรงนั้น

“เสี่ยวหนิงล่ะ?” จินจิ่นหรานมองเข้าไปในรถของพี่เลี้ยง แต่ก็ไม่พบใคร

"คุณคือ..." คนขับตกใจกับจินจิ่นหรานที่จู่ๆ ก็เดินโผ่เข้ามา ตอนแรกเขาสงสัยว่านี่เป็นแฟนคลับหรือเปล่า แต่เขารู้สึกเสมอว่าเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหนสักแห่ง