ตอนที่ 541 ฉันรู้จักคุณ ซูฉิง

ที่นี่คล้ายกับโกดังมากจริงๆ แล้วมันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่ซูฉิงจะไม่เข้าไปข้างใน ซึ่งด้านในมีคนจำนวนมากที่ขังไว้โดยฮ่อหยุนเฉิง

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะถูกขังไว้ตลอดมา เมื่อคนเหล่านี้เห็นฮ่อหยุนเฉิง พวกเขาก็ดูมีความหวังในสายตาของพวกเขา และพวกเขาแต่ละคนก็ต่างพากันขอร้องให้ปล่อยพวกเขาไป

ซูฉิงมองไปรอบ ๆ แต่ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นคนที่อยู่ในมุมคนหนึ่ง

เป็นชายหนุ่มที่มีร่างกายผอมบางและผมยาวซึ่งเกือบจะปิดตาของเขาแล้ว ซึ่งต่างจากชายร่างใหญ่ที่มีจมูกฟกช้ำและใบหน้าบวมเปล่งที่อยู่ข้างๆ เขา

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้ซูฉิง ดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงการจ้องมองของซูฉิง

ดวงตาของซูฉิงกะพริบและเธอหันไปมองที่ฮ่อหยุนเฉิง: "ใช่เขาไหม?"

ฮ่อหยุนเฉิงสังเกตได้ถึงชายหนุ่มคนนี้มาเป็นเวลานานแล้ว เขาพยักหน้า ในบรรดาคนเหล่านี้ มีเพียงคนนี้เท่านั้นที่รู้จักเขา

และเป็นคนที่บอกเขาว่า พวกเขามีเป้าหมายความร่วมมือ

ฮ่อหยุนเฉิงยกมือขึ้น และผู้คุ้มกันที่อยู่ข้างหลังเขาก็พาคนนั้น มาอยู่ตรงหน้าฮ่อหยุนเฉิง แต่คราวนี้ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว คราวนี้ดวงตาของชายหนุ่มได้ตกลงมาบนใบหน้าของซูฉิงแทน

มีรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากของเขา ให้ความรู้สึกแปลก ๆ

ราวกับว่าเขาเป็นเพื่อนกับเธอมาหลายปีแล้ว

“นายน่าจะรู้นะว่าฉันมาหานายเพื่ออะไร” ฮ่อหยุนเฉิงพูดอย่างเย็นชา

อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มไม่ได้สนใจฮ่อหยุนเฉิงแต่น้อย และหันไปมองซูฉิง: “ฉันรู้จักคุณ ซูฉิง”

ซูฉิงเลิกคิ้วขึ้น "มีคนรู้จักฉันมากมาย แต่ฉันไม่รู้จักไม่กี่คน ดังนั้นการใช้คำว่า "รู้จัก" ผิดไปเล็กน้อย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มก็หัวเราะขึ้น ทำให้ใบหน้าที่มืดมนของเขาดูน่าขนลุกมากขึ้น “ถ้าอย่างนั้นคุณก็รู้จักฉันได้ ฉันชื่อเฟิงรั่วเหยียน”

เมื่อได้ยินชื่อ ซูฉิงก็จำขึ้นได้อย่างระมัดระวังและพูดช้าๆ

"ฉันไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก"

“พวกคุณมาหาฉํน มีอะไรอย่างนั้นเหรอ? ฉันเป็นพลเมืองดีคนหนึ่ง และพวกคุณก็กักขังอย่างผิดกฎหมาย” การแสดงออกของเฟิงรั่วเหยียนดูไร้เดียงสาและมีมารยาทดี และไม่มีทางที่จะเชื่อมโยงเขากับแก๊งค์มืดได้เลยจริงๆ

“นั่นคืออะไร? คุณทำอะไรตอนที่หยุนเฉิงมาหาคุณ?”

ซูฉิงกอดอกและมองตรงไปที่เฟิงรั่วเหยียน คนที่อยู่ข้างหน้าเธอ ทำให้เธอรู้สึกถึงอันตรายเล็กน้อย

แต่ทว่า เฟิงรั่วเหยียนเพียงแค่กระพริบตาและนิ่งเงียบ

ฉู่เหยาที่อยู่ข้าง ๆ เกลียดคนประเภทนี้ที่แสร้งทำเป็นลึกลับ เธอก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดอย่างเย็นชา: "ต่อคุณไม่อยากพูด ฉันก็มีวิธีที่จะงัดปากของคุณเป็นร้อยวิธี"

“คนสวย เธอดูดีมาก แต่เธอก็ดูดุมาก เธอโสดหรือเปล่า?”

เฟิงรั่วเหยียนจงใจล้อเล่นฉู่เหยา และก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้ เขาก็หันไปมองที่ซูฉิง

“แต่พอดูๆแล้วคุณหนูซูฉิง ก็ช่างอ่อนโยนและสวยมาก และคุณก็มีแฟนแล้วจริงๆ”

ฉู่เหยาหันข้อมือของเธอและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ซูฉิงเอื้อมมือออกไปและหยุดเธอไว้ก่อน

“บางทีเราน่าจะคุยกันตามลำพังดีกว่านะ” ซูฉิงเอนตัวและยิ้ม

เฟิงรั่วเหยียนโค้งมุมปากเมื่อได้ยินสิ่งนี้: “โอเค”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ฮ่อหยุนเฉิงยื่นมือออกเพื่อดึงซูฉิง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการให้เธอเข้าไปพัวพันกับเฟิงรั่วเหยียนอีกต่อไป

แต่ซูฉิงส่ายหัวและพูดเบา ๆ "ฉันรู้สึกว่าคุณเฟิงน่าจจะมีอะไรอยากจะพูดกับฉันมากมาย"

เฟิงรั่วเหยียนได้ยิน และรอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ยิ่งสดใสขึ้น "ฉันชอบคนสวยและอ่อนโยนเช่นคุณหนูซูจริงๆ"

“บางทีฉันอาจจะมีความสุภาพอ่อนโยนและสวยงามที่คุณพูดจริงๆ” ซูฉิงยกมือขึ้นและสั่งให้คนพาเฟิงรั่วเหยียนไปที่ห้องๆหนึ่ง บอดี้การ์ดกำลังจะตามไป แต่ซูฉิงหยุดเขาไว้

ฮ่อหยุนเฉิงไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างกายของซูฉิงเมื่อเห็นสิ่งนี้ ซูฉิงก็มองไปที่ฮ่อหยุนเฉิงอย่างอบอุ่นใจเช่นเดียวกัน

“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไม่เป็นไร”