ตอนที่ 545 ผสมโรง

เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้จัดการของเฉินจุนเหยียนก็เอื้อมมือไปดึงหลิวเสี่ยวหนิงออกไป แต่หลิวเสี่ยวหนิงก็ยืนนิ่งไม่ยอมขยับ

เธอจ้องไปที่นิ้วเท้าของเธออย่างว่างเปล่า และแสงวาบรอบตัวเธอก็กลืนเธอไปจนหมด

“เสี่ยวหนิง!” ผู้จัดการของเฉินจุนเหยียนคว้าแขนของหลิวเสี่ยวหนิง

เฉินจุนเหยียนเดิมทีคอยปิดกั้นนักข่าวไว้ ก็หันกลับมาและเห็นฉากนี้ คิ้วของเขาขมวดอย่างดุดันทันที

ด้วยความสิ้นหวัง เขาจึงรีบเอื้อมมือไปโอบเอวของหลิวเสี่ยวหนิงและพาตัวเธอไปที่รถที่อยู่ด้านหลังเขา

เฉินจุนเหยียนรู้ว่าการทำเช่นนี้อาจส่งผลกระทบมากขึ้นต่อความคิดเห็นของสาธารณชน แต่เขาไม่สามารถปล่อยให้หลิวเสี่ยวหนิงอยู่คนเดียวท่ามกลางสื่อแบบนี้ได้

ผู้จัดการสตาร์ทรถทันทีและทิ้งสื่อทั้งหมดไว้ข้างหลังรถ

ในที่สุด ก็ไม่มีการปิดล้อมของสื่อ ทุกคนในรถถอนหายใจด้วยความโล่งอก เฉินจุนเหยียนหันไปมองหลิวเสี่ยวหนิง เธอนั่งอยู่ที่นั่นด้วยท่าทางที่ตกตะลึงบนใบหน้าของเธอ

เรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ของจินจิ่นหรานนั้นรุนแรงมากบนอินเทอร์เน็ต แต่เฉินจุนเหยียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นการปรากฏตัวของหลิวเสี่ยวหนิง

ไม่ใช่เพราะเขาสงสัยอะไรมั่วๆ เขาแค่รู้สึกเสมอว่าท่าทีของหลิวเสี่ยวหนิงตอนนี้ดูไม่เหมือน... ความโศกเศร้าเพราะคนรักของเขาเกิดอุบัติเหตุ

เฉินจุนเหยียนอ้าปาก แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เขาทำแค่เพียงถอนหายใจเบา ๆ

บรรยากาศในรถเริ่มเงียบ และทุกคนต่างก็มีความกังวลในตัวเอง

หลิวเสี่ยวหนิงมองลงมาที่โทรศัพท์ และมีรอยร้าวเส้นยาวบนหน้าจอ นั่นเป็นวันที่จินจิ่นหรานประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังจากที่เธอได้ฟังข้องความเสียงอันสุดท้ายของเขา โทรศัพท์ก็ตกลงกับพื้นทันที

หน้าจอหยุดนิ่งอยู่ที่บทสนทนาระหว่างเธอกับจินจิ่นหราน และมันเป็นข้อความทั้งหมดจากจินจิ่นหราน

เมื่อหันขึ้น หลิวเสี่ยวหนิงก็จำขึ้นได้ว่าเขาพูดในวันนั้นว่า เขาจะมารับเธอไปทานอาหารเย็นหลังจากที่เธอถ่ายโฆษณาเสร็จ

“เฉินจุนเหยียน”

เมื่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง หลิวเสี่ยวหนิงก็พูดขึ้นอย่างกระทันหัน

เฉินจุนเหยียนที่ถูกชื่อเรียก ก็หันศีรษะมาและมองที่หลิวเสี่ยวหนิง รอคอยสิ่งที่เธอจะพูดต่อไป

หลิวเสี่ยวหนิงบิดชายเสื้อของเธอและกล่าวว่า "ในวันพิธีหมั้นของพี่ฉิง คุณมีความสุขหรือไม่?"

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่บริษัทให้รายการสัมภาษณ์แก่คุณน้อยขนาดนั้น และแม้แต่นักข่าวที่สัมภาษณ์ ก็ยังสามารถหยุดพวกเขาได้อีก”

เฉินจุนเหยียนหัวเราะเบา ๆ แต่ประโยคนี้ทำให้หลิวเสี่ยวหนิงงงงวย

เมื่อเห็นความสงสัยบนใบหน้าของหลิวเสี่ยวหนิง เฉินจุนเหยียนก็ไม่รู้ว่าควรจะทำหน้าอย่างไรดี

“ในเมื่อคุณรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่ คุณคิดว่าฉันจะมีความสุขได้ไหม?”

แต่เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ คิ้วของเฉินจุนเหยียนก็ย่นลงโดยไม่รู้ตัว

ถ้าเขาไม่ใส่ใจมากขนาดนั้น บางทีวันนั้นคงจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

เขาคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย และหลิวเสี่ยวหนิงก็เพิ่งรู้จะว่าเฉินจุนเหยียนหมายถึงอะไร เธอยกแก้มขึ้นและเสียงของเธอก็ฟังดูอู้อี้มาก

“นั่นสิ ความฉลาดทางอารมณ์ของฉันไม่ได้สูงนัก ฉันชอบอยู่กับอารมณ์ของฉันเท่านั้น ทุกวันฉันทำในสิ่งที่ฉันต้องการจะทำ เมื่อจิตใจของฉันร้อนระอุ ฉันก็ไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมาเลย”

“เธอยังเด็ก และเธอก็ไม่ได้พบเจออะไรมากมาย เมื่อเธออยู่ในวงการนนี้สองสามปี เธอก็จะไม่เป็นแบบนี้อีก” เฉินจุนเหยียนกล่าวอย่างอบอุ่น

“จริงเหรอ…” หลิวเสี่ยวหนิงสูดจมูกและดูเหมือนไม่ต้องการพูดอะรต่อในหัวข้อนี้อีกแล้ว

เฉินจุนเหยียนมีงานธุรกิจต่ออีก ดังนั้นหลิวเสี่ยวหนิงจึงไม่สามารถไปกับเขาได้ และในที่สุดเขาก็สั่งให้ผู้จัดการไปส่งหลิวเสี่ยวหนิงกลับบ้านของเธอ

หลังจากกลับถึงบ้าน หลิวเสี่ยวหนิงก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงทันที มองดูห้องว่างๆ น้ำตาก็ทำให้ตาของเธอพร่ามัวอีกครั้ง

ในตอนบ่าย หลิวเสี่ยวหนิงและเฉินจุนเหยียน ก็ติดเทรนการค้นหายอดนิยมอีกครั้ง วิดีโอที่ถูกรายล้อมโดยนักข่าวก็ถูกโพสต์ลงโดยตรงเช่นกัน และการสนทนาออนไลน์ก็ขึ้นถึงจุดสูงสุดชั่วขณะหนึ่ง