ตอนที่ 548 เขายังไม่ได้สติ

"เธอพูดอะไรนะ?"

ซูฉิงกำลังสับสน เมื่อมองไปที่การแสดงออกของหลิวเสี่ยวหนิงเธออดไม่ได้ที่จะถาม

หลิวเสี่ยวหนิงก้มศีรษะลง ทำให้ดูหมดสภาพ ดวงตาของเธอแดงก่ำ และเสียงของเธอก็แหบแห้ง

“ตอนนี้เขาก็คงจะปวดหัวแบบนี้สินะ… มันปวดมากจริงๆ พี่ฉิง ทำไมฉันถึงรู้สึกปวดขนาดนี้…”

ดูเหมือนเธอจะต้องการเอื้อมมือออกไปและกอดซูฉิง แต่ในท้ายที่สุดเธอก็สะบัดมือของซูฉิงและนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง

ดวงตาของซูฉิงกะพริบราวกับว่าเธอเข้าใจในสิ่งที่หลิวเสี่ยวหนิงพูด

เธอหันไปมองเฉินจุนเหยียนและผู้จัดการของเธอที่ประตู ขณะที่เธอกำลังจะพูดบางอย่าง เฉินจุนเหยียนก็สามารถเข้าใจได้ทันทีแล้วหันศีรษะไปพูดอะไรบางอย่างกับผู้จัดการ

เมื่อมองไปที่สภาพของหลิวเสี่ยวหนิงในตอนนี้ ผู้จัดการทำได้เพียงแต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และถอยตัวออกไปกับเฉินจุนเหยียน

“ผมจะรอคุณอยู่ที่ชั้นล่างนะ” เฉินจุนเหยียนพูดกับซูฉิง

ซูฉิงพยักหน้า หันศีรษะและจ้องไปที่ใบหน้าของหลิวเสี่ยวหนิงอีกครั้ง

ก็เห็นหลิวเสี่ยวหนิงจ้องมองที่ประตูที่กำลังปิดอยู่ และในที่สุดมุมปากของเขาก็เปิดรอยยิ้มที่ขมขื่น

"อ่อนโยนจังเลยค่ะ..."

ซูฉิงนั่งข้างหลิวเสี่ยวหนิงและเหลือบมองดูเวลาบนโทรศัพท์ของเธอ “ใช่จินจิ่นหรานหรือเปล่า?”

หลิวเสี่ยวหนิงไม่ตอบ เธอมองไปที่ขวดเหล้าที่อยู่บนโต๊ะกาแฟและนิ่งเงียบ

“คุณได้ไปเยี่ยมจินจิ่นหรานมาบ้างไหม ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง?”

แม้ว่าซูฉิงจะเห็นข่าวอุบัติเหตุทางรถยนต์ของจินจิ่นหราน แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนัก เพียงแค่มองสภาพในตอนนี้ของหลิวเสี่ยวหนิง ในใจลึกๆก็คาดเดาไปต่างๆนาๆในใจของเธอ

“ฉัน... ฉันไปหาเขาแล้ว แต่เขายังอยู่ในอาการโคม่า” หลิวเสี่ยวหนิงพูดอย่างลังเล

การแสดงออกของเธอทำให้ซูฉิงสงสัย "แล้วยังไงล่ะ? เธออยากจะทำอะไรเหรอ ดื่มจนเมามากขนาดนี้แล้วยังจะขาดงานอีก?"

ซูฉิงนั่งตัวตรงโดยกอดอก และดวงตาที่พินิจพิเคราะห์ของเธอก็ตกลงมาบนใบหน้าของหลิวเสี่ยวหนิง

เธอหยุดครู่หนึ่งและพูดต่อด้วยความไม่พอใจ “อย่าบอกนะว่าเธอกำลังจะสร้างละครคู่รักโรแมนติกและรู้สึกลึกซึ้งถึงความเจ็บปวดของเขา”

ร่างกายของหลิวเสี่ยวหนิงชะงัก ราวกับว่าซูฉิงแทงเข้าไปในเรื่องบางอย่างที่อยู่ในใจของเธอ

เมื่อเห็นเช่นนี้ ใบหน้าของซูฉิงก็แปลกขึ้น "หลิวเสี่ยวหนิง นี่เธอบ้าไปแล้วเหรอ? อยู่ที่นี่..."

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คำพูดของซูฉิงจะจบลง หลิวเสี่ยวหนิงก็โผเข้าไปในอ้อมแขนของเธอและโอบแขนของเขาไว้รอบเอวของซูฉิง

“พี่ฉิง ฉันมันคนโง่ ทำไมฉันถึงเป็นคนแบบนี้... ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกับจินจิ่นหรานเลิกกัน เขาก็คงไม่เกิดอุบัติเหตุ...”

หลิวเสี่ยวหนิงพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น บางทีอาจเป็นเพราะวันนี้เธอร้องไห้มามากเกินไป เธอรู้สึกว่าตาของเธอเจ็บมาก และแม้แต่น้ำตาก็ไม่สามารถไหลได้อีกต่อไป

“ที่เธอพูดหมายความว่าอย่างไร?” ซูฉิงรู้สึกว่าปริมาณข้อมูลในคำพูดของหลิวเสี่ยวหนิงมีมากเกินไป และแม้แต่เธอก็ไม่ตอบสนองทันที

เธอเอื้อมมือออกไปและตบหลังหลิวเสี่ยวหนิง และพูดปลอบว่า "จริงๆแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างเธอกับจินจิ่นหรานกันแน่?"

ทันใดนั้น ซูฉิงรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

“ฉันโกหกเขา”

หลิวเสี่ยวหนิงสูดหายใจ สีหน้าดูเจ็บปวดมาก

“เห็นได้ชัดว่าฉันไม่ได้ชอบเขา...”

“แล้วทำไมเธอถึงตอบรับคำสารภาพของเขาล่ะ เธออยู่ด้วยกันมานานแล้ว หลิวเสี่ยวหนิง ทางที่ดีเธอควรจะอธิบายให้ฉันฟังอย่างชัดเจนนะ”

ซูฉิงมองไปที่หลิวเสี่ยวหนิงอย่างไม่เชื่อ เธอคิดเสมอว่าหลิวเสี่ยวหนิงและจินจิ่นหรานรักกัน ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

“นั่นสิ ฉันไม่ชอบเขา ทำไมฉันถึงได้ตอบรับคำสารภาพของเขานะ…”