ตอนที่ 563 ความสามารถไม่เท่าคนอื่นก็ต้องยอมรับ

เฉินเจียวรีบวิ่งไปเกือบจะในทันทีด้วยใบหน้าที่ประหลาดใจ

เธอจ้องไปที่หินแน่นิ่ง แม้แต่ปลายนิ้วของเธอที่อยู่บนโต๊ะก็ยังสั่นเพียงเล็กน้อย

ไม่น่าเชื่อว่าจะพบหยกขนาดใหญ่เช่นนี้ในหินก้อนหนึ่ง แต่ตอนนี้ในขยะของเสียกลับมีสมบัติล้ำค่าซ่อนอยู่

เดิมทีเฉินเจียวไม่อยากที่จะเชื่อ เธอไม่เคยเห็นเรื่องแบบนี้ในวงการค้าหยกมาหลายปีแล้ว

ซูฉิงไม่ได้บอกว่าเธอไม่ค่อยเข้าใจไม่ใช่เหรอ?ทำไมเธอถึงโชคดีอย่างนี้!

เป็นไปได้ไหมว่า... ซูฉิงซ่อนความสามารถที่แท้จริงของเธอตั้งแต่แรกเริ่ม?

"เป็นยังไงบ้าง? โชคดีมากใช่ไหมล่ะ?"

ในอีกด้านหนึ่ง ซูฉิงกลับเพิกเฉยมาก เธอเดินไปข้างหน้าฮ่อหยุนเฉิงและโอบแขนรอบเอวของเขา

ฮ่อหยุนเฉิงหยิกแก้มของซูฉิงอย่างเสน่หาและพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกซึ้งว่า "โชคดีแบบนี้ของคุณชักทำให้ผมกลัวละสิ"

ในความเป็นจริง เมื่อผ่าออกเมื่อสักครู่นี้ก็ทำให้ฮ่อหยุนเฉิงรู้สึกประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง

ซูฉิงก้มมุมริมฝีปากของเธอ แสงส่องประกายในดวงตาของเธอ: "อย่างไรก็เถอะ เรื่องแบบนี้ยังไงก็ต้องใช้โชคชะตามาเป็นตัวตัดสิน"

เพียงแค่เธอใช้กลอุบายเล็กน้อย

"เป็นไปไม่ได้!"

ทันใดนั้นเฉินเจียวก็ตะโกนออกมา เธอก็หันไปมองที่ทางซูฉิงอย่างรวดเร็ว “คุณคิดว่าคุณใช้วิธีนี้! เป็นไปไม่ได้หรอกนะ! บนตัวคุณไปพกอุปกรณ์ตรวจจับส่วนผสมมาใช่ไหม!”

พูดจบ เฉินเจียวกำลังจะเอื้อมมือออกไปและดึงซูฉิง เพียงแค่ซูฉิงยังไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ การจ้องมองอันเยือกเย็นของฮ่อหยุนเฉิงทำให้เฉินเจียวตะลึงในภาพนั้น

“กล้าพนันก็ต้องกล้ารับผลเท่านั้นเอง” ซูฉิงมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ “ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่คุณเฉินพ่ายแพ้”

“นี่เธอ!” เฉินเจียวไม่ชอบสายตาของซูฉิงมากนัก เธอรู้สึกว่าเกมนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของซูฉิงอย่างสมบูรณ์แบบ

ราวกับว่า... เธอรู้ว่าตัวเองจะเลือกอะไร และรู้ผลลัพธ์สุดท้าย

“ดูเหมือนฉันจะชนะนะ”

ฮ่อหยุนเฉิงมองขึ้นไปที่เฟิงไป่โจวซึ่งไม่มีรอยยิ้มของความถือดีบนใบหน้าของเขาอีกต่อไป

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “คุณซูฉิงนี่คมในฝักจริงๆ มันทำคนให้ตาสว่างเลย ไม่ทราบว่าคุณซูฉิงจะให้เกียรติ ช่วยผมเลือกหินสักสองสามก้อนได้ไหม?”

คิ้วของซูฉิงขยับเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ตอบสนองทันที แต่หันไปมองฮ่อหยุนเฉิงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "วันนี้ฉันเพียงแค่ขาดการพิจารณาให้ดีเท่านั้น จนกระทั่งช่วยประธานเฟิงเลือกหิน หยุนเฉิงนายคิดว่ายังไงบ้าง?"

ฮ่อหยุนเฉิงไม่ได้ไว้หน้าเฟิ่งไป่โจวแม้แต่น้อย เขาโอบแขนไว้รอบเอวของซูฉิงหันกลับมา แล้วโบกมืออย่างยั่วยุ

“วันนี้ฉันชนะธุรกิจใหญ่ ถ้าคุณไม่กลับไปจัดการตอนนี้ มันก็คงไม่ดีถ้ามีคนเอาไป คุณเฟิง ฉันขอให้คุณมีความสุข”

เฟิงไป่โจวหลับตาลง และหลังจากเห็นการเคลื่อนไหวของบอดี้การ์ดจากหางตา เขายกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้หยุด

“ต้องมีโอกาสหน้าแน่ ประธานฮ่อ”

เมื่อเห็นหลังการจากไปของทั้งสองคน ในที่สุดเฉินเจียวก็อดไม่ได้ และมองไปที่เฟิงไป่โจวอย่างตำหนิ: "แกปล่อยพวกเขาสองคนไปได้ยังไง! พวกเขาคงใช้วิธีบางอย่างแน่! กล้าดียังไง ..."

“นายคิดว่าตัวเองเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เฟิงไป่โจวแทงใจดำเรื่องในอดีต และเสียงของเขาก็เย็นชาอย่างมากในทันที

“ความสามารถไม่เท่าคนอื่นก็ต้องยอมรับสิ”

“ฉัน…” เฉินเจียวสูญเสียอาการในทันใด เธอกัดริมฝีปากล่างของเธอ และในที่สุดเธอก็ทำได้เพียงจ้องเฟิงไป่โจว

เฟิงไป่โจวเพิกเฉยต่อปฏิกิริยาของเฉินเจียวและหันหลังกลับ