ตอนที่ 573 คนๆนั้นเป็นใคร

“จริงเหรอ? หาคนๆนั้นเจอแล้วเหรอ?” หลิวเสี่ยวหนิงขึ้มมาลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังจากได้รับข่าวจากผู้จัดการและถามอย่างจริงจัง

“คนๆนั้นเป็นใครกันคะ ฉันขอไปเจอเขาหน่อยได้ไหม?”

ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่น่ารังเกลียดคนนี้ จินจิ่นหรานก็คงไม่ได้รับบาดเจ็บเพื่อที่จะช่วยเธออย่างนั้น หัวใจของหลิวเสี่ยวหนิงเต็มไปด้วยความโกรธ ตอนนี้รอเพียงเพื่อหาโอกาสที่เหมาะสมที่จะระบายเท่านั้น

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ผู้จัดการก็โบกมือให้หลิวเสี่ยวหนิงนั่งลงก่อน

แล้วเธอก็พูดช้าๆ ว่า “ใจเย็นก่อน ฉันไม่รู้ว่าคนๆ นั้นเป็นใครในบริษัท แต่ถึงแม้ว่าเขาจะถูกจับได้ เท่าที่ฉันรู้ ดูเหมือนว่าจะไม่มีข่าวเกี่ยวกับบุคคลที่ร่วมมือกับเขาเลย และเรื่องนี้มันต้องมีผู้บงการอยู่เบื้องหลังแน่ๆ หากพบผู้บงการนั้นแล้ว เธอจะไปจัดการมัน ก็ไม่สายเกินไปหรอก”

“มันจะไม่สายไปยังไง?” หลิวเสี่ยวหนิงนั่งบนเก้าอี้กอดอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “มันน่าเกลียดเกินไป ไม่ว่าคนจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้กี่คน ฉันก็จะไม่ปล่อยมันไปแน่นอน”

ในขณะนี้ มีเสียงเคาะประตูห้องรับรองเบา ๆ และผู้จัดการก็ลุกขึ้นไปเปิดประตู แล้วก็พบว่าจินจิ่นหรานกำลังยืนอยู่ที่ประตู

หลิวเสี่ยวหนิงที่แต่เดิมนั่งอยู่ในห้อง ก็เหยียดคอของเธอ เพื่อมองมาที่ประตูอย่างสงสัย แต่เมื่อเธอเห็นจินจิ่นหราน เธอก็ยิ้มสดใสทันทีและรีบวิ่งไปหาเขา

แต่ในวินาทีต่อมา หลิวเสี่ยวหนิงก็เอื้อมมือไปแตะจินจิ่นหราน

“คุณมาที่นี่ได้ยังไงกัน? อาการบาดเจ็บที่ร่างกายของคุณหายแล้วหรือ? ทำไมคุณไม่พักผ่อนให้มากๆ...”

หลังจากคุยกันอยู่พักหนึ่งจินจิ่นหรานก็หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้เมื่อเห็นสิ่งนี้ และเขาก็เหยียดมือออกเพื่อเกาแก้มของหลิวเสี่ยวหนิง

“คุณเพิ่งถามผมเมื่อเช้า ผมก็บอกไปแล้วว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

“ทำไม คุณไม่อนุญาตให้ฉันเป็นห่วงคุณอย่างนั้นเหรอ? หรือคุณคิดว่าฉันเป็นคนเจื้อยแจ้ว ?

หลิวเสี่ยวหนิงอ้าปากค้าง มองไปที่จินจิ่นหรานด้วยใบหน้าที่ไม่มีความสุข จากนั้นจึงบิดตัวไปข้างหนึ่งอย่างจงใจราวกับว่าเธอโกรธเขา

เมื่อเห็นสิ่งนี้ จินจิ่นหรานก็เหยียดมือออกเพื่อโอบเอวของหลิวเสี่ยวหนิง และจิกริมฝีปากของเธอเบา ๆ

“ผมจะกล้าคิดแบบนั้นได้อย่างไรกัน ผมยังรอให้คุณเจื้อยแจ้วกับผมไปตลอดชีวิตนะ”

หลิวเสี่ยวหนิงกลอกตาและแสดงเล่ห์เหลี่ยมในตัว เธอเอื้อมมือออกไปและแตะหน้าอกของจินจิ่นหราน ดึงเขาออกจากเธอและพูดอย่างจงใจ

“ดี คุณยังคิดว่าฉันเจื้อยแจ้วอยู่สินะ”

จินจิ่นหรานตกตะลึงครู่หนึ่ง ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไร ผู้จัดการที่ยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองก็ไอเสียงดัง

“ทั้งสองคนที่อยู่ด้วยกันมาเกือบสามเดือนแล้ว ช่วยดูโอกาสและเวลาที่จะแสดงออกหน่อยได้ไหม?”

สำหรับทั้งสองคนที่แสดงความรักกันนั้น ทำให้หน้าของผู้จัดการชาไปหมดแล้ว

และเมื่อก่อนหลิวเสี่ยวหนิงก็ยังคงอายเล็กน้อย แต่ตอนนี้เธอกลับมีท่าทีเฉยเมย และมองผู้จัดการด้วยท่าทางภาคภูมิใจ

เห็นได้ชัดว่ากำลังดูถูกคนโสดอย่างผู้จัดการอยู่

ผู้จัดการกัดฟันและสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์

เมื่อเห็นสิ่งนี้จินจิ่นหรานที่อยู่ด้านข้าง ก็เกี่ยวแก้มของหลิวเสี่ยวหนิง และหันไปหาผู้จัดการแล้วพูดว่า "ผมดูตารางงานของเสี่ยวหนิงวันนี้ ดูเหมือนว่าบ่ายนี้ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมครับ"

“ทำไม คุณจะพาเธอไปเดทเหรอ?” ผู้จัดการชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ

“ช่างมันเถอะ” จินจิ่นหรานยิ้ม แล้วจับมือหลิวเสี่ยวหนิงและเดินออกไป “งั้นผมจะขอยืมตัวเธอไปก่อนนะ”

หลิวเสี่ยวหนิงเดินตามจินจิ่นหรานและถามด้วยความสงสัย “เราจะไปไหนกันเหรอ?”

อย่างไรก็ตามหลิวเสี่ยวหนิงไม่เคยคาดหวังว่าจินจิ่นหรานจะพูดแบบนี้ "ไปหาพ่อแม่ของเราไง"