ตอนที่ 575 ของขวัญพิเศษ

“โชคดี ที่กล่องนี้ไม่มีชุดที่นายให้ฉัน”

ซูฉิงมองไปที่ชุดที่ขาดเป็นเสี่ยง ๆ ในกล่อง ดวงตาของเธอฉายแววเฉียบคม

ก่อนหน้านี้ เธอจงใจพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าสวีหว่านเอ๋อร์เพื่อทดสอบเธอ แต่เธอไม่คิดว่าเธอจะติดกับจริงๆ แต่โชคดีที่ซูฉิงเปลี่ยนชุดในกล่องก่อนล่วงหน้า

“นายไปงานเลี้ยงก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันจะรีบตามไป”

ซูฉิงลืมตาขึ้นและมองไปที่ฮ่อหยุนเฉิง แต่เธอก็ไม่ได้มีท่าทางใด ๆ ที่ต้องการจะเคลื่อนไหว แต่อย่างไรก็ตาม การแสดงดีๆยังไม่ได้เริ่มขึ้น ดังนั้นเธอจะไปปรากฏตัวธรรมดาๆได้อย่างไรกันล่ะ

“สวีหว่านเอ๋อร์ทำงั้นเหรอ?”

แต่ฮ่อหยุนเฉิงก็เปิดปากพูดชื่อนี้ทันที

การแสดงออกของซูฉิงดูไม่แปลกใจเลย เธอเพียงแค่ยิ้มและกระพริบตาที่แฝงความเจ้าเล่ห์ให้ฮ่อหยุนเฉิง

เธอวางข้อศอกบนเข่าของเธอ ใช้ฝ่ามือปิดที่แก้มแล้วยิ้ม จากนั้นก็มองมาที่ฮ่อหยุนเฉิง: “คุณฮ่อ คุณมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”

อย่างไรก็ตามฮ่อหยุนเฉิงไม่ได้พูดอะไร เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบสนองซูฉิงก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญและนั่งบนตักของเขา

“อย่างไรซะ สิ่งที่สวีหว่านเอ๋อร์ทำกับฉันก็เป็นเพราะคุณ”

“และฉันก็ได้ยินมาว่าสวีหว่านเอ๋อร์รู้จักกับคุณมาเป็นเวลานาน ถ้าฉันทำอะไรที่ร้ายแรงกับสวีหว่านเอ๋อร์ คุณฮ่อ จะไม่โกรธใช่ไหม?

คำพูดของซูฉิงเป็นเพียงเรื่องตลก อย่างไรก็ตาม ความคิดของสวีหว่านเอ๋อร์นั้นชัดเจนมาก ซูฉิงไม่คิดว่าฮ่อหยุนเฉิงจะไม่ทราบเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้

แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ หน้าของฮ่อหยุนเฉิงก็ทรุดลงเล็กน้อย และมือที่วางอยู่บนเอวของซูฉิงก็ขยับออกไป และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า "ลงไป"

ซูฉิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และก็รู้ว่าเธอทำผิดพลาดไป เธอเม้มริมฝีปากแล้วนั่งลงอีกครั้ง เธอเหลือบมองที่หน้าของฮ่อหยุนเฉิงและกำลังจะพูดบางอย่าง แต่เธอไม่คิดว่าฮ่อหยุนเฉิงจะเข้ามาและ จูบเธอที่ด้านหลังของเธอ

จูบนั้นเต็มไปด้วยความก้าวร้าวและการครอบครอง ทำให้ซูฉิงไม่สามารถตอบสนองได้ชั่วขณะหนึ่ง

หลังจากเวลาผ่านไปนานฮ่อหยุนเฉิงก็ปล่อยซูฉิง ซูฉิงไม่สามารถหายใจได้เนื่องจากขาดออกซิเจน และมองฮ่อหยุนเฉิงด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

นิ้วหัวแม่มือของฮ่อหยุนเฉิงลูบริมฝีปากสีดอกกุหลาบของซูฉิงเบาๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ซูฉิง ฉันแคร์แค่เธอ ฉันไม่ต้องการหรือสนใจคนอื่น ฉันไม่ต้องการหรืออยากได้ยินคำเหล่านี้จากปากเธออีก

ซูฉิงโอบแขนของเธอไว้รอบคอของฮ่อหยุนเฉิง และเอนศีรษะของเธอลงบนไหล่ของเขาเบา ๆ : "นายกลับไปก่อน อีกสักครู่ฉันจะตามไป"

ฮ่อหยุนเฉิงพยักหน้า ลุกขึ้น และจากไป งานเลี้ยงต้อนรับด้านนอกเริ่มขึ้นแล้ว เมื่อทุกคนเห็นฮ่อหยุนเฉิงเดินออกไป ทุกคนก็เข้ามาทักทายเขาทันที

ดวงตาของเขากวาดไปทั่วแผนกต้อนรับ และบังเอิญไปเห็นที่โซฟาตรงมุมห้อง ซึ่งฮ่อเฉียนและสวีหว่านเอ๋อร์นั่งอยู่ข้างๆกัน

ดูเหมือนว่าสวีหว่านเอ๋อร์ได้มองดูด้านข้างของฮ่อหยุนเฉิงอย่างเงียบ ๆ หลังจากสบตาฮ่อหยุนเฉิงแล้ว สวีหว่านเอ๋อร์ก็มีใบหน้าที่มีความสุขและยกเท้าขึ้นเดินตรงมา

ฮ่อหยุนเฉิงเมิน และหันกลับมา เขาเดินกลับมาที่ด้านข้างของท่านผู้เฒ่าฮ่อ แม่ฮ่อที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับท่านผู้เฒ่าฮ่อ

“หยุนเฉิง ฉันไม่ได้ขอให้แกไปตามเสี่ยวฉิงหรือ? ทำไมยังไม่เห็นเธอลงมาอีก?”

ท่านผู้เฒ่าฮ่อครุ่นคิดเรื่องซูฉิงมาเป็นเวลานานแล้ว และตอนนี้เขาก็ยังไม่เห็นเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยเล็กน้อยว่า "สาวน้อยคนนี้ไปอยู่ที่ไหน?"

ขณะนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นสวีหว่านเอ๋อร์เดินเข้ามา ฮ่อหยุนเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดเบา ๆ ว่า "อีกสักครู่เธอก็มาแล้วครับ"