ตอนที่ 581 นายกำลังขอแต่งงานเหรอ

ซูฉิงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม เธอก็คิดไม่ถึงว่าฮ่อหยุนเฉิงจะพูดอย่างนี้

สักพักอารมณ์ของซูฉิงก็มั่นคงขึ้น เธอมองไปที่ฮ่อหยุนเฉิง และริมฝีปากของเธอก็ขยับเล็กน้อย "นายกำลังขอแต่งงานอยู่เหรอ?"

“ถ้าฉันขอเธอแต่งงาน เธอจะตอบตกลงไหม?” ฮ่อหยุนเฉิงพูดเสียงต่ำ แม้ว่าตอนนี้ทั้งสองจะหมั้นกันแล้ว แต่วันแต่งงานที่แท้จริงยังคงอาจจะอีกนาน

“ขอแต่งงานในโอกาสแบบนี้เนี่ยนะ? คุณฮ่อไม่โรแมนติกเอาซะเลยนะคะ ฉันก็คงไม่ตอบตกลงหรอกค่ะ” ซูฉิงเบ้ปาก เอียงศีรษะแล้วพิงไหล่ของฮ่อหยุนเฉิง แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

พูดตามตรง ตอนนี้ซูฉิงยังไม่อยากแต่งงาน อาจเป็นเพราะเธอคิดว่ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม หรือยังมีปัจจัยอื่น ๆ อีก

เมื่อเขาเห็นปฏิกิริยาของซูฉิง เขาก็หลับตาลงและจูบลงที่ผมของเธอ

เขาเข้าใจซูฉิง และสามารถเข้าใจสิ่งที่เธอคิดจากสีหน้าของเธอ และเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่ตกลงจริง ๆ เหรอ?”

รับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อยของฮ่อหยุนเฉิง ซูฉิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "ไม่ใช่ ฉันแค่ยังไม่ได้คิดถึงตอนนั้น"

เขาเอื้มมือไปโอบเอวของซูฉิงและไม่ได้พูดอะไรอีก

ในขณะนี้ ฮ่อเฉียนก็เดินเข้ามา เธอหลบตาเล็กน้อย และค่อย ๆ พูดช้า ๆ “พี่หยุนเฉิง”

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ลองถามหยั่งเชิง “พี่จะจัดการยังไงกับหว่าน......สวีหว่านเอ๋อร์?”

แววตาของเขามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฮ่อเฉียน และฮ่อหยุนเฉิงก็พูดอย่างเย็นชา “มีเรื่องอะไรเหรอ?”

ฮ่อเฉียนตัวสั่นเทาเมื่อถูกสายตาของฮ่อหยุนเฉิงจับจ้อง เธอรีบยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ไม่ ไม่มีเรื่องอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่สงสัย เพราะเธอดูเหมือนต้องการจะใส่ร้ายซูฉิงมาก......”

ขณะที่พูด ฮ่อเฉียนก็จ้องไปที่หน้าซูฉิง แต่เธอก็เห็นการเยาะเย้ยที่มุมปากของซูฉิิงอย่างชัดเจนราวกับว่าเธอกำลังหัวเราะเยาะกับความจนตรอกของเธอในตอนนี้

“เอ่อ……”

ฮ่อเฉียนรู้สึกผิด แต่โชคดีที่เธอแค่รู้แผนของสวีหว่านเอ๋อร์ แต่ไม่ได้เข้าร่วมแผนการด้วย

แต่มาพูดอะไรตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์ไปเสียแล้ว ฮ่อเฉียนหยุดพูดสิ่งที่ไม่ควรพูด เธอก็รีบหันหลังกลับและเดินจากไป

ซูฉิงมองตามแผ่นหลังของฮ่อเฉียน และในที่สุดก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้จริง ๆ

ฮ่อหยุนเฉิงเหลือบมองไปที่ซูฉิงที่ซบอยู่ในอ้อมแขนของฮ่อหยุนเฉิงอย่างเกียจคร้าน "ฉันไม่รู้จริง ๆว่าทำไมนายถึงมีน้องสาวอย่างฮ่อเฉียน"

ฮ่อหยุนเฉิงไม่ได้ตอบอะไรซูฉิง ซูฉิงเงยหน้าขึ้นมองท่าทางของเขา และจึงรู้ว่าฮ่อหยุนเฉิงยังคงอารมณ์เสียจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

ซูฉิงยื่นมือออกไปจับแขนของฮ่อหยุนเฉิง และเขี่ยแขนเขาไปมา “ไม่เอาน่า นายโกรธเหรอ?”

แต่ฮ่อหยุนเฉิงยังคงนิ่งเฉย ซูฉิงย่นจมูก และเขย่งปลายเท้าขยับเข้าไปใกล้ "นายโกรธจริง ๆ เหรอ?"

ซูฉิงแกล้งถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ทันใดนั้น ฮ่อหยุนเฉิงก็ยื่นมือออกมาบีบคางของเธอ และหันไปจูบที่ริมฝีปากเธอ ราวกับว่าต้องการลงโทษ เขากัดริมฝีปากของซูฉิงเบา ๆ ทำให้เธอร้องออกมาเบา ๆ ด้วยความเจ็บปวด

“นายทำอะไรเนี่ย?” ซูฉิงยื่นมือออกไปตีหน้าอกของฮ่อหยุนเฉิง ลูบริมฝีปากล่างที่เจ็บของเธอ

ฮ่อหยุนเฉิงมองเธอด้วยสายตาเศร้าสร้อย

“ซูฉิง” เขาพึมพำเบา ๆ ราวกับว่ากำลังพูดกับสมบัติล้ำค่าบางอย่าง

ซูฉิงมองเข้าไปที่ดวงตาที่ลึกซึ้งของฮ่อหยุนเฉิง หัวใจของเธอก็อ่อนลง เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาเบา ๆ ว่า “นายให้เวลาฉันอีกหน่อยได้ไหม?”

......

ในตอนเย็น จู่ ๆ ผู้เฒ่าซูก็โทรศัพท์มา

“เหล่าฮ่อนี่ใจแคบจริง ๆ ฉันแค่ไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดเขา เขาแทบจะเอารูจมูกชี้หน้าฉันอยู่แล้ว”