ตอนที่ 591 ล้อเล่นเฉยๆ

ความไม่พอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูฉิง เธอมองลงไปที่คนตรงหน้าและพูดพร้อมกับกอดอกว่า "ทำไมถึงเป็นคุณ?"

โจเซฟหมุนข้อมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองซูฉิง: "ฉันแค่อยากจะล้อเล่นก็บเธอหน่อยเฉยๆ ใครจะไปรู้ว่าเธอจะมือหนักอย่างนี้"

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็เอื้อมมือไปทางซูฉิง "จบแล้ว ฉันจะไม่มีอาการเกิดขึ้นมาใช่ไหม ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ คุณต้องรับผิดชอบฉันนะ"

ซูฉิงเม้มปากอย่างช่วยไม่ได้: “แล้วใครให้คุณตามฉันมา?”

และถ้าไม่ใช่เพราะเสียงพูดของโจเซฟ ซูฉิงคงอัดเขาอย่าางรุนแรงไปชุดใหญ่แล้ว

“ทำไมคุณถึงได้เฉยเมยกับฉันขนาดนี้ ฉันเสียใจมากเลยนะเนี้ย” โจเซฟพูดอย่างน่าสงสาร

“บอกมา สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้น?” ซูฉิงหารถของเธอเจอแล้วและพรางเอ่ยปากถามโจเซฟ

“ตอนนี้คุณมีเวลาไหม?” โจเซฟถามด้วยรอยยิ้ม

ซูฉิงขมวดคิ้วและเธอก็มองมาที่เขา รอดูว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป

และก็เห็นโจเซฟหัวเราะออกมา และไม่รู้ว่าเขาไปเอาดอกกุหลาบจากที่ไหน แล้วยื่นให้ซูฉิง

“คุณผู้หญิงคนสวย ฉันสงสัยว่าฉันพอจะมีเกียรติพอที่จะเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อหรือไม่?”

เมื่อมองไปที่ดอกกุหลาบตรงหน้า ซูฉิงก็ไม่เอื้อมมือไปหยิบมัน เธอกำลังจะปฏิเสธ แต่เธอก็ได้ยินเสียงที่ฟังดูหดหู่ของโจเซฟ

"ฉันกำลังจะไปจากเมือง A"

นี่เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดสำหรับซูฉิง เธอหยุดการเปิดประตูรถชั่วคราว "คุณจะกลับประเทศแล้วเหรอ?"

ดวงตาของโจเซฟเป็นประกายเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เข้าใกล้ซูฉิง: "ไปทานข้าวกับฉันเถอะ ในฐานะเพื่อนก็ยังดี"

การแสดงออกของซูฉิงลังเลเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรตอบรับโจเซฟไหม

เมื่อเห็นการพิจารณาของซูฉิงอย่างรวดเร็ว โจเซฟก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "คุณดูสิ ตั้งแต่ฉันมาถึงเมือง A ฉันยังไม่มีโอกาสที่จะเลี้ยงข้าวคุณสักครั้งเลย หรือว่าคุณอยากให้ฉันจากไปด้วยความเสียใจ "

“ฉันรู้ว่าคุณกังวลว่าฮ่อหยุนเฉิงจะเข้าใจผิด ถ้าอย่างนั้นคุณก็โทรหาเขาและแจ้งให้เขาทราบก่อนก็ได้”

โจเซฟกล่าวอย่างจริงใจว่า "ฉันไม่ขออะไรอย่างอื่น แต่นี่เป็นความปรารถนาสุดท้ายของฉันจริงๆ"

ซูฉิงขมวดคิ้ว อันที่จริง เธอต้องการบอกฮ่อหยุนเฉิงในตอนนี้ แต่เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าดูเหมือนว่าเขาจะมีงานปาร์ตี้คืนนี้ ไม่รู้ว่าจะเห็นข้อความของเธอไหม

เมื่อคิดเช่นนี้ ซูฉิงก็ส่งข้อความถึงฮ่อหยุนเฉิง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองโจเซฟ

“โอเค ฉันไปทานข้าวกับคุณ แค่เพื่อนฐานะเพื่อนเท่านั้น”

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ซูฉิงรู้สึกว่าโจเซฟเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง

มุมปากของโจเซฟเปิดส่วนโค้งขนาดใหญ่ เขายืนคำนับอย่างสุภาพให้ซูฉิง แล้วพูดว่า "เชิญครับ คุณผู้หญิงซูฉิง"

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ โทรศัพท์มือถือของซูฉิงก็ดังขึ้น และมันก็เป็นข้อความจากฮ่อหยุนเฉิง

ตอนแรกก็คิดว่าฮ่อหยุนเฉิงจะถามเธอว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนหรือเปล่าหรือไม่ก็คัดค้านไม่อยากให้เธอออกไปทานข้าวกับโจเซฟ แต่สิ่งที่ซูฉิงคิดไม่ถึงก็คือ ฮ่อหยุนเฉิงตอบมาเพียงคำเดียว

“โอเค”

ซูฉิงรู้สึกงงงวยเล็กน้อย แต่โจเซฟยังคงเร่งเร้าเธอ ดังนั้นซูฉิงจึงต้องออกไปกับเขา

โจเซฟพาซูฉิงไปที่ร้านอาหารตะวันตกและจองที่นั่งไว้ล่วงหน้าแล้ว ซูฉิงมองไปที่โจเซฟซึ่งนั่งตรงข้ามเธอและยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“คุณดูค่อนข้างแน่ใจมากนะ ว่าฉันจะมาทานอาหารเย็นกับคุณ”

ซูฉิงรู้จักร้านอาหารแห่งนี้และรู้ว่าที่นี่ต้องจองล่วงหน้าสามชั่วโมง

“เพราะฉันรู้ว่าคุณไม่ใจร้ายขนาดนั้นไง” โจเซฟยิ้ม

ซูฉิงจิบน้ำในถ้วยและหาเรื่องที่จะพูดคุย "ในอนาคตคุณจะกลับมาอีกไหม?"

โจเซฟกระพริบตา หันหน้าและมองไปที่ซูฉิง ดวงตาที่ชัดเจนของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง "อะไรนะ นี่คุณไม่อยากห่างจากฉันใช่หรือเปล่า?"

ซูฉิงไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่เงยหน้าขึ้นมองโจเซฟ ซึ่งรู้สึกว่าเขาน่าเบื่อและหัวเราะแห้งๆไปครั้งหนึ่ง

“เรื่องของอนาคต ฉันไม่รู้หรอก”

ทั้งสองคุยกันแบบสบาย ๆ แต่ดูเหมือนว่าซูฉิงจะสนใจข้อความนั้นที่ส่งมาจากฮ่อหยุนเฉิง

ตามปกตินิสัยของฮ่อหยุนเฉิง เขาจะพูดแบบนี้ได้อย่างไร?