ตอนที่ 593 ฉันผิดอะไรที่ชอบหยุนเฉิง

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันในดวงตาของซูฉิง ฮ่อหยุนเฉิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ซูฉิงกระพริบตา "บ่ายวันนี้นายไปสังสรรค์กันมาเหรอ?"

เสียงของเธอแผ่วเบาจนไม่มีใครได้ยินอะไรเลย

ฮ่อหยุนเฉิงพยักหน้าและตอบว่าใช่

“กับใคร?” ซูฉิงถามอีกครั้ง

“ประธานกวนของบริษัทหนานเยว่ มีใครพูดอะไรกับเธอหรือเปล่า?” ฮ่อหยุนเฉิงอดไม่ได้ที่จะพูดเมื่อเห็นท่าทางแปลก ๆ ของซูฉิง

“แล้วนายได้ไปพบใครอีก นอกจากประธานกวน?” ซูฉิงบีบโทรศัพท์ในมือ พยายามทำให้น้ำเสียงของเธอดูเรียบๆ ที่สุด

“เมื่อเห็นสิ่งนี้ ฮ่อหยุนเฉิงก็ยื่นมือออกมาแล้วกดไหล่ของซูฉิง: “สรุปแล้วมีใครมาพูดอะไรเธอกันแน่? "

ซูฉิงหันหน้าจอโทรศัพท์ไปที่ฮ่อหยุนเฉิงโดยเผยให้เห็นภาพด้านบน

ทันทีที่เขาเห็นภาพ ผิวของฮ่อหยุนเฉิงก็ทรุดโทรมลงทันที

ภาพนี้มีเพียงสองคน คนหนึ่งคือฮ่อหยุนเฉิงแต่อีกคนคือสวีหว่านเอ๋อร์ที่ควรถูกขังอยู่ในบ้านสวี

และนี่ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ซูฉิงโกรธ แต่สิ่งที่ทำให้เธอเหลือเชื่อจริงๆ คือฮ่อหยุนเฉิงและสวีหว่านเอ๋อร์กำลังนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน

เสื้อผ้าของสวีหว่านเอ๋อร์นั้นเลอะเทอะ และสามารถจินตนาการได้ว่าภาพถ่ายนั้นต้องการสื่อถึงอะไร

“คนในนั้น...”

"เป็นไปไม่ได้!"

ซูฉิงและฮ่อหยุนเฉิงพูดเกือบจะพร้อมกัน และเมื่อได้ยินคำพูดของฮ่อหยุนเฉิง มุมของริมฝีปากของซูฉิงก็รัดแน่น

ซูฉิงไม่คิดว่าเธอจะเบลอจนมังไม่ออก ว่าคนในภาพคือฮ่อหยุนเฉิง

แต่เธอเชื่อว่าฮ่อหยุนเฉิงจะไม่ทำอย่างนั้น มันจะต้องมีอะไรเข้าใจผิด

“วันนี้ฉันไม่ได้...”

ทันใดนั้น ฮ่อหยุนเฉิงก็ดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขาจำสิ่งแปลก ๆ บางอย่างได้

ในเวลานี้เขาโทรหาผู้ช่วยโดยตรง

“ใครเข้ามาในห้องรับรองของฉันบ้าง?” ฮ่อหยุนเฉิงตรงไปที่ประเด็น

ผู้ช่วยที่ฟังอยู่ปลายสายของโทรศัพท์หยุดนิ่งครู่หนึ่ง: "ไม่มีใครนะครับประธานฮ่อ ผมดูข้างนอกอยู่ตลอดเลยครับ"

"รีบเอาไฟล์กล้องวงจรปิดของโรงแรมส่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้"

เมื่อฮ่อหยุนเฉิงพูดจบ ข้อความอื่นก็ถูกส่งมาจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคยบนโทรศัพท์มือถือของซูฉิง

“ขอโทษนะพี่หยุนเฉิง ฉันไม่ได้ต้องการทำลายความสัมพันธ์ของคุณและพี่ซูฉิงเลย ฉันแค่คิดว่ามันเป็นเพียงความฝันเท่านั้น”

ซูฉิงบีบมือของเธอแน่น เล็บของเธอฝังอยู่ในฝ่ามือของเธอ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และกดหมายเลขโดยตรงโดยไม่พูดอะไร

กริ่งดังอยู่นานก่อนที่เสียงจะดังขึ้น

ซูฉิงสามารถได้ยินได้ทันทีว่าเป็นเสียงของสวีหว่านเอ๋อร์

“พี่หยุนเฉิง” เสียงของสวีหว่านเอ๋อร์นั้นนุ่มนวลมาก แต่ก็ไม่ยากที่จะได้ยินความแปลกใจเล็กน้อยในนั้น “คุณ ทำไมคุณถึงโทรหาฉันได้? "

“สวีหว่านเอ๋อร์ เธอหมายความว่าอย่างไร?” ซูฉิงกล่าวอย่างเย็นชา

เมื่อได้ยินว่าเป็นเสียงของซูฉิง สวีหว่านเอ๋อร์ก็ตื่นตระหนกเพียงเพื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากปลายอีกด้านของโทรศัพท์และใช้เวลานานในการสงบสติอารมณ์

แล้วเสียงของสวีหว่านเอ๋อร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ซูฉิง ทำไมเป็นเธอ?"

“สวีหว่านเอ๋อร์ ไม่ใช่พี่หยุนเฉิงของเธอ ผิดหวังรึเปล่าล่ะ?” การเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของซูฉิง

เธอไม่คิดว่าสวีหว่านเอ๋อร์จะให้ของขวัญชิ้นใหญ่กับเธอในวันนี้

“งั้นก็แปลว่าเธอเห็นภาพนั้นแล้ว” สวีหว่านเอ๋อร์กล่าวเบาๆ