ตอนที่ 635 หากพลาดไปแล้ว ก็อย่ามองหามันอีก

“คุณเข้าใจอะไรผิดแล้ว เย่ซีไม่ใช่แขกรับเชิญในรายการวาไรตี้ของเรา” หลังจากพูด ผู้กำกับก็รีบออกไป

ปล่อยให้เย่ซียืนอยู่อย่างว่างเปล่า เธอโทรหาซูฉิงและหลังจากเชื่อมต่อสายแล้ว เธอพูดอย่างไม่พอใจว่า "ฉันมารายการวาไรตี้โชว์ แต่ผู้กำกับบอกว่าไม่มีฉันในรายชื่อ"

เย่ซีอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับซูฉิง และซูฉิงก็บอกให้เธออยู่ที่นี่และไม่ต้องไปไหน เธอจะไปที่นั่นในไม่ช้า

หลังจากที่ซูฉิงมา เธอเห็นเย่ซีนั่งยอง ๆ และร้องไห้โดยก้มศีรษะลง ซูฉิงช่วยเธอและปลอบโยนเธอสองสามคำ นอกจากนี้ยังมีผู้กำกับหลายคนยืนอยู่ข้างใน

มุมปากของซูฉิงโค้งงอเล็กน้อยเป็นรอยยิ้ม และเธอก็เดินเข้าไปข้างในโดยตรง มองไปรอบ ๆ และพูดว่า "ฉันได้ยินมาว่าศิลปินของฉันทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อยงั้นเหรอ? ฉันต้องขอโทษแทนเขาด้วย"

ด้วยหลักการของก็มีมารยาทต่อหน้าทหารนั้นซูฉิงใช้จนคล้องแล้ว

ผู้กำกับหลายคนนั่งบนเก้าอี้นั่งไขว้ขาอยู่ และเมื่อพวกเขาเห็นซูฉิง และรู้ว่าเธอแข็งแกร่งเพียงใด ในแง่ของโมเมนตัมไม่มีอะไรแพ้กันเลย

“รายชื่อนักแสดงของเราไม่มีชื่อศิลปินของคุณ คุณหนูซู คุณเข้าใจผิดหรือเปล่า?” ผู้กำกับฉีกหน้าซูฉิงโดยตรง

“งั้นเหรอ? ถ้าไม่มีชื่อศิลปินของฉัน งั้นแปลว่าเราคิดไปเองสินะ นี่ สัญญาที่เราเซ็นสัญญาไว้ตั้งแต่แรก ดูซะสิ” ซูฉิงยื่นสัญญาไปหาพวกเขาและทิ้งมันลงกับพื้น

สัญญามีการเขียนไว้อย่างชัดเจนและข้อกำหนดมีความชัดเจนมาก ซูฉิงเห็นว่าผู้กำกับเหล่านี้ต้องการกลั่นแกล้งเด็กใหม่และต้องการที่จะได้รับประโยชน์จากพวกเขา

"เป็นไงละ? เป็นศิลปินของเราใช่หรือไม่?"

สีหน้าของผู้กำกับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน พวกเขาไม่คิดว่าซูฉิงจะเข้มงวดขนาดนี้ เขารับสัญญาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ศิลปินคนนี้ยังไม่ได้รับการแนะนำ ฉันเลยไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร"

ผู้กำกับเริ่มมองหาทางออกให้กันและกัน

“พอเถอะ ไม่ต้องแสดงอีกต่อไปแล้ว นักลงทุนรายใหญ่ที่สุดในรายการวาไรตี้นี้เป็นของตระกูลฮ่อ เนื่องจากผู้กำกับไม่พอใจที่จะใช้คนของเรา คุณมั่นใจแค่ไหนว่าตระกูลฮ่อจะยังลงทุนอยู่? เปล่าประโยชน์ "

หลังจากพูดจบ ซูฉิงก็พาเย่ซีออกไป ปฏิบัติต่อทุกคนโดยไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย

หลินเจียวเจียวออกมาจากอพาร์ตเมนต์ สวมชุดสีแดงเข้ม ถือกระเป๋า และเมื่อเธอออกมา เธอก็พบกับดวงตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคย

หัวใจของเธอสั่นไหว และดวงตาคู่นี้คุ้นเคยกับเธอมากเหลือเกิน

“เจียวเจียว!”

ตอนนี้เหยียนถังหลินกำลังกวักมือเรียกหลินเจียวเจียว แล้วก็วิ่งตรงไปหาเขา

“คุณจะไปทำงานหรือ? อาหารเช้าที่ฉันนำมายังร้อนอยู่ ของชอบเธอเลยนะ”

เหยียนถังหลินยื่นเกี๊ยวนึ่งในมือให้หลินเจียวเจียวแต่ หลินเจียวเจียวไม่เคยมองเขาเลยสักครั้ง

“ขอบคุณ แต่ฉันกินแล้ว”

หลินเจียวเจียวหลับตาลงและต้องการเดินผ่านเหยียนถังหลินไป แต่ถูกเหยียนถังหลินหยุดไว้

“คุณโกหก คุณไม่เคยทานอาหารเช้ามาก่อน ไม่อย่างนั้นทำไมคุณถึงปวดท้องตลอดล่ะ?”

ใบหน้าของเหยียนถังหลินดูจริงจัง ขนตายาวๆของหลินเจียวเจียวสั่นเล็กน้อย จากนั้นเธอก็แอบหัวเราะเยาะตัวเอง

เขาเกือบถูกหลอกโดยความหน้าซื่อใจคดของเขา

“ฉันจะกินหรือไม่กิน เกี่ยวอะไรกับนาย?” หลินเจียวเจียวใช้กำลังทั้งหมดผลักเหยียนถังหลินออกไป ทันใดนั้นเกี๊ยวก็พลิกคว่ำและล่วงลงกับพื้นพร้อมกับไอน้ำที่ลอยขึ้นมาจากถ้วย

"น่าเสียดายจริงๆ..."

เหยียนถังหลินพึมพำกับตัวเอง หลินเจียวเจียวไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

“เธอไปทำงานเถอะ ฉันจะไปส่ง”

ตอนแรกเธอคิดว่าเหยียนถังหลินกำลังจะจู่โจมในทันที แต่ใครจะรู้ว่าจริง ๆ แล้วเขาดูกระตือรือร้นมาก

“ไม่ต้อง”

หลินเจียวเจียวปฏิเสธอย่างเด็ดขาดด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง: "ถ้าคุณเหยียนไม่มีอะไรแล้ว ฉันต้องขอตัวไปก่อนล่ะ"

“อย่าสิ” เหยียนถังหลินจับไหล่ของหลินเจียวเจียว และถูกหลินเจียวเจียวผลักกลับ