ตอนที่ 65 ฉันคือถังถัง

สวีหว่านเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ก็ยกขึ้นที่มุมปากของเธอ และเธอก็พูดอย่างเขินอาย "ใช่ ฉันคือถังถัง หยุนเฉิง ฉันคือถังถังของคุณ!"

ฮ่อหยุนเฉิงถูขมับของเขาเพียงเพราะเขารู้สึกเมาและอึดอัดมาก

เป็นถังถังของเขางั้นเหรอ?

ถังถังจริงๆเหรอ?

"คุณเมาแล้ว ฉันจะพาคุณกลับนะ" สวีหว่านเอ๋อร์เอนตัวลงและช่วยฮ่อหยุนเฉิงอย่างแรง

"ถังถัง นั่นเป็นคุณหรือ? เป็นคุณจริงๆ เหรอ?" ฮ่อหยุนเฉิงเดินโซเซกับสวีหว่านเอ๋อร์ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและแปลกใจ

เขาตามหาถังถังมาหลายปีแล้ว... ในที่สุดก็กลับมาแล้วเหรอ?

"ใช่ แน่นอน ฉันเอง" ดวงตาที่ชื่นชมของสวีหว่านเอ๋อร์จับจ้องไปที่ชายที่อยู่ข้างๆ เธอ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับฮ่อหยุนเฉิงอย่างใกล้ชิด ร่างกายที่สูงตรงและใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาทำให้ผู้คนหลงใหลและมึนเมาแม้ในขณะที่เขาเมา

สวีหว่านเอ๋อร์เหยียดมือของเธอออก นิ้วที่เย็นชาของเธอพร้อมกับอาการสั่น ลูบใบหน้าหล่อเหลาของฮ่อหยุนเฉิงอย่างนุ่มนวล

นี่คือผู้ชายที่เธอรักมาหลายปีแล้ว ก่อนหน้านี้เขาเย็นชากับเธอมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ ในที่สุดเธอก็มีโอกาสได้สนิทสนมกับเขาแล้ว

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฮ่อหยุนเฉิงกำลังเมาและคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

"ถังถัง ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไป?" แม้ว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าเธอจะบอกว่าเธอคือถังถังแต่ ฮ่อหยุนเฉิงรู้สึกว่าเธอรู้สึกไม่คุ้นเคยกับเขา และเขาก็ไม่ใช่ถังถัง

ไม่มีความรู้สึกใดที่ทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวเลย

"ฉันไม่ได้เปลี่ยนไป มันเป็นเพราะคุณเมา คุณถึงได้เห็นภาพลวงตา" หัวใจของสวีหว่านเอ๋อร์สั่นและเธอก็รีบดึงมือของเธอกลับมา

เธอกลัวที่จะถูกฮ่อหยุนเฉิงจับได้ ว่าเธอไม่ใช่ถังถัง

สิบนาทีต่อมา ด้วยความพยายามของสวีหว่านเอ๋อร์ เธอก็ช่วยเขาลงมาจากภูเขาได้

"มาช่วยฉันเร็ว ๆสิ" สวีหว่านเอ๋อร์ตะโกนใส่ไป๋หลานและคนขับรถ

คนขับและไป๋หลานออกจากรถอย่างรวดเร็ว และช่วยสวีหว่านเอ๋อร์พยุงฮ่อหยุนเฉิงขึ้นรถ

"กลับกันเถอะครับ" คนขับรถของสวีหว่านเอ๋อร์กล่าว

คนขับเหลือบมองสวีหว่านเอ๋อร์อย่างลังเล และถามอย่างระมัดระวังว่า "ส่งคุณฮ่อกลับบ้านใช่ไหมครับ?"

"แน่นอน ว่าพากลับบ้านของตระกูลสวีสิ" สวีหว่านเอ๋อร์จ้องไปที่คนขับอย่างโกรธจัด

วันนี้ไม่ง่ายเลยที่จะได้ใกล้ชิดกับฮ่อหยุนเฉิง เธอจะพลาดโอกาสทองเช่นนี้ไปได้อย่างไร?

คนขับรีบหันไปด้านหน้ารถและขับไปที่บ้านของตระกูลสวีทันที

ฮ่อหยุนเฉิงพิงเบาะหลัง ใบหน้าของเขาแดงเล็กน้อยเนื่องจากความมึนเมา และความเฉยเมยตามปกติก็หายไป และตอนนี้เขาดูนุ่มนวลขึ้นมาก

สวีหว่านเอ๋อร์มองเขาด้วยความตกตะลึง หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผล

ฮ่อหยุนเฉิงพึมพำเบา ๆ "ถังถัง ถังถัง... "

"ฉันอยู่นี่" สวีหว่านเอ๋อร์กลับมารู้สึกตัวและจับมือฮ่อหยุนเฉิงอย่างรวดเร็ว

"ถังถัง อย่าทิ้งฉันไป" ฮ่อหยุนเฉิงจับมือสวีหว่านเอ๋อร์โดยไม่รู้ตัว

มือใหญ่ๆของเขา ซึ่งมีอุณหภูมิร้อนจัด ดูเหมือนจะทำให้สวีหว่านเอ๋อร์ลุกเป็นไฟ

"หว่านเอ๋อร์ ใครคือถังถังเหรอ?" ไป๋หลานถามด้วยความสงสัย

สวีหว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไป๋หลานอย่างเข้มงวด "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอไม่ได้จะกลับบ้านเหรอ?"

ไป๋หลานลงจากรถอย่างชาญฉลาด

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็แล่นไปที่ประตูบ้านของตระกูลสวี

สวีหว่านเอ๋อร์ช่วยฮ่อจุนเฉิงออกจากรถอย่างระมัดระวัง "หยุนเฉิง ถึงบ้านแล้วนะ"

……

หลังจากที่ซูฉิงทำงานของเธอเสร็จ ก็เป็นเวลากว่าสิบโมงเช้าแล้ว

เป็นเรื่องยากสำหรับฮ่อหยุนเฉิงที่จะไม่โทรหาเธอเพื่อบอกให้เธอกลับบ้าน ดังนั้นซูฉิงจึงนั่งแท็กซี่และกลับไปที่เมืองใหม่สุ่นเยว่