ตอนที่ 669 วีรบุรุษช่วยสาวงาม

เมื่อเขาพบว่าซูฉิงไม่ได้กลับบ้านและไม่ได้ส่งข้อความแจ้งเขาก่อน เขาก็รู้สึกทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารีบไปที่ลานจอดรถเพื่อตรวจสอบ และแน่นอนว่าเขาพบเลือดของซูฉิงอยู่ไม่ไกล

ฮ่อหยุนเฉิงไปที่ห้องตรวจสอบกล้องวงจรปิดและพบเส้นทางของรถที่พาซูฉิงไป แล้วเขาก็ตามมาถึงที่นี่

ฮ่อหยุนเฉิงส่งสัญญาณไปยังคนสองสามคนที่อยู่ข้างหลัง และคนเหล่านั้นก็ลดฝีเท้าลงและรีบวิ่งตรงไป ใช้ประโยชน์จากคนไม่กี่คนที่ไม่สนใจ และจัดการพวกเขาลงไปกองกับพื้น

เมื่อเห็นอันธพาลหลายคนล้มลงกับพื้นทีละคนๆ ฮ่อหยุนเฉิงรู้สึกโล่งใจ เขาเดินเข้าไปในห้องมืดเล็กๆ และพบว่ามีคนสองคนอยู่ข้างในกำลังทะเลาะกัน

เมื่อทั้งสองทะเลาะกันจนถึงจุดที่เสียงฟังดูร้อนรน ประตูห้องสีดำก็เปิดออกทันที

ซูฉิงหลับตาลงเล็กน้อยเธอไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับแสงจ้าได้

ในทางกลับกันหมิงหยุนชางและตู้เจ๋อหรานต่างก็ตกตะลึง "ฮ่อ,ฮ่อหยุนเฉิง!"

ในขณะที่ดวงตาของซูฉิงเต็มไปด้วยแสง ทั้งสองก็ยังคงงุนงง เธอใช้กำลังเกือบทั้งหมดเพื่อลุกขึ้น แล้วเธอก็วิ่งไปทางฮ่อหยุนเฉิง

โชคดีที่ฮ่อหยุนเฉิงตอบโต้ทันทีและเขาก็รับซูฉิงไว้ในอ้อมแขนของเขา เมื่อตัวประกันหายไป หมิงหยุนชางและตู้เจ๋อหรานก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นไปอีก

“แก แก หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

เมื่อเห็นว่าซูฉิงกำลังจะถูกฮ่อหยุนฉิงนำตัวไป ตู้เจ๋อหรานก็ไม่เต็มใจและหยุดพวกเขาทั้งสองไว้ แต่สิ่งที่ได้รับมาคือฮ่อหยุนเฉิงที่มีรูปลักษณ์ที่เย็นชามาก อย่างไม่คาดคิด

สิ่งนี้ทำให้ตู้เจ๋อหรานกลัวจนไม่กล้าพูด เขาทำได้แค่กลืนน้ำลายและดูซูฉิงถูกฮ่อหยุนเฉิงเอาตัวไป

เพื่อป้องกันไม่ให้ตู้เจ๋อหรานและหมิงหยุนชางหลบหนี ฮ่อหยุนเฉิงขอให้คนของเขาดูพวกนั้นไว้ก่อนตั้งแต่แรกแล้ว

หลังจากที่ฮ่อหยุนเฉิงพาซูฉิงไปยังที่ปลอดภัย ตำรวจก็มาถึง

“คุณอยู่ที่นี่ก่อนนะและรอฉันกลับมา”

ฮ่อหยุนเฉิงสัมผัสผมของซูฉิงด้วยความรัก ทำให้ซูฉิงรู้สึกสบายใจ

เมื่อเห็นว่าฮ่อหยุนเฉิงกำลังจะหันหลังและออกไป ซูฉิงก็คว้ามือของเขาไว้

“อย่าไป…” ซูฉิงกอดฮ่อหยุนเฉิงจากด้านหลัง ด้วยเสียงสำลักเล็กน้อย “ฉันอยากอยู่กับนาย”

ฉากนี้หัวใจของฮ่อหยุนเฉิงสะเทือนมาก เขาจับมือของซูฉิงและยิ้ม "โอเค"

จากนั้นซูฉิงและฮ่อหยุนเฉิงก็ตามตำรวจไปที่ห้องมืดขนาดเล็ก และหมิงหยุนชางก็ล้มลงบนพื้น

“คุณตำรวจ ฉันบริสุทธิ์ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือเขา มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยนะ”

หมิงหยุนชางคว้าขากางเกงของตำรวจชี้ไปที่ตู้เจ๋อหรานข้างๆเขาและปัดความรับผิดชอบออกจากตัวเอง

“แกนังผู้หญิงสารเลว ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันจะจับซูฉิงมาเหรอ?” ตู้เจ๋อหรานก็ตื่นตระหนกเช่นกัน เขาไม่ได้คาดหวังว่าหมิงหยุนชางจะทรยศตัวเองเช่นนี้ ดังนั้นเขาจะไม่แสดงความเมตตาต่อเธออีกต่อไป

ซูฉิงมองไปที่คนสองคนที่อยู่ข้างหน้าเธอ และเพียงคิดว่าสามีภรรยาคู่นี้ช่างไร้สาระ

"ปล่อยมือซะ!"

ตำรวจขู่และดึงมือของหมิงหยุนชางออกจากขากางเกง จากนั้นขอบคุณฮ่อหยุนเฉิง "ขอบคุณที่ช่วยครับ ส่วนเขาเดี๋ยวฉันจะพาไปเอง สำหรับผู้หญิงคนนั้น เธอไม่ได้มีส่วนร่วมในอาชญากรรมทั้งหมด ฉันเกรงว่าอาจจะไมง่าย”

“ขอบคุณ คุณตำรวจ”

หมิงหยุนชางดูเหมือนจะเสียสติและล้มลงกับพื้นดูงุนงง

“ไม่ใช่ ทำไม!” ตู้เจ๋อหรานไม่พอใจและตะโกนเสียงดัง “ทั้งๆที่เธอเป็นผู้บงการ แต่ฉันก็แค่ถูกเธอบังคับเท่านั้น!”

“หุบปาก!” ตำรวจดุอีกครั้ง ชี้ไปที่คนสองคน “คุณสองคนต้องไปสถานีตำรวจ”

ซูฉิงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่เนื่องจากตำรวจพูดแบบนี้ จึงไม่ง่ายเลยที่จะถามคำถามต่อไป

“โอเค”