ตอนที่ 8 กลัวความมืด

คิดว่าถ้าเซี่ยซิงซิงต้องการสร้างความลำบากให้เธอ คงไม่ถึงขั้นยอมเสียสละเวลาส่วนตัวของตนหรอก ยังไงซะก็ดึกขนาดนี้แล้ว ซูฉิงไม่ได้คิดอะไรมาก ก็กลับไปนั่งที่อีกครั้ง

ซูฉิงฟังเพลงไป เปิดเกมเล็กๆ น้อยๆ เล่นผ่อนคลายไปด้วย พอมองเวลาอีกครั้งก็ผ่านไปสี่สิบนาทีแล้ว เซี่ยซิงซิงยังไม่มา

ซูฉิงไปเข้าห้องน้ำ แล้วกลับมาเล่นโทรศัพท์อีกสักพัก ก็ผ่านไปยี่สิบกว่านาที เซี่ยซิงซิงยังคงไม่มา ซูฉิงโทรศัพท์ไป

"คุณจะมาถึงตอนไหน?"

"เพื่อประหยัดเวลาฉันเลยนั่งแท็กซี่ ปรากฏว่าเมื่อกี๊เกิดอุบัติเหตุบนถนน รถติดมาสักพักแล้ว อีกสักประมาณครึ่งชั่วโมงฉันก็ถึงแล้ว วันนี้ซวยจริง ต้องโทษประธานเฉินที่ไม่รีบบอกฉัน ให้ฉันไปดึกขนาดนี้ แถมยังเจอรถติดอีก ฮึ่ย โชเฟอร์ คุณเร็วหน่อย ฉันกำลังรีบนะ!"

ได้ยินเซี่ยซิงซิงบ่น ซูฉิงก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อยและหมดความอดทน "งั้นคุณเร็วหน่อยเถอะ"

เซี่ยซิงซิงอยู่ที่บ้านของตน เห็นซูฉิงวางสายไปก็ยิ้มอย่างมีชัย หมุนกายเข้าห้องน้ำ

รอไปเถอะ รอยังไงก็ไม่เจอเธอ

ผ่านไปอีกสี่สิบนาที เซี่ยซิงซิงยังมาไม่ถึง ความอดทนของซูฉิงก็เกือบหมดแล้ว

เธอจึงโทรไปหาเซี่ยซิงซิงอีก "เซี่ยซิงซิง เธออยากค้างคืนที่บริษัทกับฉันหรือไง?"

ในเวลานี้ เซี่ยซิงซิงกำลังนอนมาร์กหน้าอย่างสบายบนโซฟา ใช้น้ำเสียงตำหนิว่า "เธอจะรีบอะไร คิดว่าฉันไม่รีบหรือ? แต่ฉันรีบไปแล้วได้อะไรขึ้นมา เธอรอฉันอีกหน่อย อีกสิบกว่านาทีฉันถึงแน่ นี่ โชเฟอร์ รีบหน่อย อีกสิบนาทีจะถึงไหม? ถึงใช่ไหม ได้ ฉัน..."

"งั้นสิบนาที อีกสิบนาทีฉันยังไม่เห็นคุณ ฉันจะไปแล้ว ส่วนข้อมูลพวกนั้นคุณก็มาบันทึกเองแล้วกัน"

เห็นซูฉฺงวางสายไป เซี่ยซิงซิงก็ยิ้มเย็น ทิ้งโทรศัพท์ไว้ด้านข้าง นอนกินองุ่นอย่างสบายใจ

สัญชาตญาณบอกซูฉิงว่ามีบางสิ่งบางอย่างไม่ถูกต้อง คิดไปมา ซูฉิงก็เอาเบอร์ของเซี่ยซิงซิงส่งให้คนคนหนึ่ง "หาตำแหน่งของคนคนนี้ให้ฉัน"

ห้านาทีต่อมา คนคนนั้นก็ตอบกลับ

เมื่อเห็นว่าตำแหน่งของเซี่ยซิงซิงอยู่ในย่านที่อยู่อาศัย ชูฉิงก็ตระหนักได้ และความโกรธก็ปะทุขึ้นใจของเธอ!

เซี่ยซิงซิง ถึงกับกล้าใช้วิธีนี้หลอกเธอ!

ดูแล้วเธอคงจะจิตใจดีเกินไป ถึงคิดว่าคนแบบเซี่ยซิงซิงจะออกจากบ้านมาที่นี่เพื่องาน!

ซูฉิงหยิบกระเป๋าเตรียมออกไป ในใจคิดว่าจะโต้ตอบอย่างไรดี แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ไฟก็ดับลง

ในสำนักงานที่ว่างเปล่าก็มืดลงทันที

ตัวซูฉิงชะงักอยู่กับที่ มองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก ค่อยๆ ถอยกลับไปที่ของเธอทีละก้าวทีละก้าว มือไม้พันกันรีบร้อนหยิบโทรศัพท์จากในกระเป๋ามาปิดไฟฉาย

เธอกลัวความมืด กลัวมาตลอด

ความกลัวนั้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ใจสั่น มือและเท้าเย็น เหงื่อเย็นๆ ไหลออกทั่วสรรพางค์กาย

เธอในเวลานี้ย่อตัวคลุกเข่าลงขดอยู่ใต้โต๊ะ แม้แสงไฟจากโทรศัพท์จะไม่มีประโยชน์นัก พอคิดว่าความมืดรอบๆ ตัวมีแค่เธอคนเดียว เธอก็กลัวจนแทบสิ้นสติ

เกิดอะไรขึ้น?

ดับไฟแล้วหรือ?

แล้วไฟจะมาเมื่อไหร่?

เธออยากโทรหาหน่วยรักษาความปลอดภัย แต่ก็พบว่าเธอไม่มีวิธีติดต่อหน่วยรักษาความปลอดภัย ก็ยิ่งกังวลขึ้นไปอีก ขณะนี้สมองของเธอก็ขาวโพลนไปหมด

.............

"เกือบสี่ทุ่มแล้ว ซูฉิงยังไม่กลับมา ไม่รู้ว่าไปเหลวไหลอยู่ที่ไหน"

ฮ่อหยุนเฉิงที่รู้สึกกระหายน้ำจึงลงไปเทน้ำใส่แก้ว ก็ได้ยินคำพูดของฮ่อฉิง

แม่ฮ่อก็รีบพูดขึ้นมา "พวกมาจากบ้านนอกก็คือพวกมาจากบ้านนอก ไม่เคยเห็นโลก ชีวิตไร้ระเบียบ ไม่แน่อาจจะไปมั่วอยู่ที่ไหนสักที่ก็ได้!"

ฮ่อหยุนเฉิงได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกแปลกใจ แต่พอคิดถึงท่าทีของเธอเมื่อวานที่มีต่อเขา ความแปลกใจก็หายไปอย่างรวดเร็ว

อย่างไรซะเธอจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว

แม่ฮ่อตั้งใจพูดให้ฮ่อหยุนเฉิงฟังว่า" หยุนเฉิง ซูฉิงทำตัวไม่ดีลำพังแค่เธอก็ไม่เป็นไรแต่หากเผยแพร่ออกไปกระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงของลูกคงจะแย่ หลายคนเห็นเธอตอนนี้ ก็รู้ว่าเธอเป็นคู่หมั้นของลูก แม่คิดว่าเรื่องการแต่งงานครั้งนี้ยกเลิกไปก่อนจะดีกว่า ให้เธอกลับไป ออกจากบ้านของเรา หากปล่อยให้เธออยู่ต่อไป บางทีอาจจะเกิดเรื่องขึ้น ดีไม่ดีอาจต้องเป็นตระกูลฮ่อที่ต้องรับผิดชอบ แล้วพวกเราจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ"

ฮ่อหยุนเฉิงกล่าวเรียบเรียบ "คุณปู่พูดว่า อีกสามเดือนถึงจะถอนหมั้น"