1001 ในสนามรบ มีข้าก็ต้องมีเจ้า

"อ่า... ระเบิดเทียนเหล่ยช่างไร้ประโยชน์ อีกฝ่ายยังมีสมอง" ดวงตาของจั่วอั้นเบิกกว้างกะทันหัน จากนั้นเขาก็สงบลงอีกครั้ง

สิ่งของเช่นระเบิดเทียนเหล่ยเป็นอาวุธที่ยากอย่างน่าประหลาดใจและไม่เอื้ออำนวยต่อการทำสงครามทางน้ำ ข้าไม่รู้ว่า ณ ตอนนี้สูญเสียไปเท่าไหร่แล้ว

หัวที่แม่นยำนั้นปรับลงน้ำได้ไม่ง่ายนัก สายนำไฟฟ้าไม่ได้รับการป้องกัน ระเบิดเทียนเหล่ยสามารถสร้างความวุ่นวายในกองทัพเรือตงหลิงและทำลายโมเมนตัมของการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมากอยู่แล้ว

"หยุดโจมตี" ระเบิดเทียนเหล่ยมีจุดอ่อนร้ายแรงในทะเล แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะสั่งให้ปรับปรุง แต่เขาก็รู้ด้วยว่าระเบิดเทียนเหล่ยไม่ใช่อาวุธที่อยู่ยงคงกระพัน เขาพอใจมากแล้ว

ด้วยคำสั่งของเสด็จอาเก้า ทุกคนจะหยุดใช้ระเบิดเทียนเหล่ยอย่างสิ้นเปลือง เมื่อเห็นเช่นนี้กองทัพเรือตงหลิงจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้ผ่านไป ปืนใหญ่เล็งไปที่เรือใหญ่ของเสด็จอาเก้า

จุดประสงค์ของพวกเขาชัดเจนมากตั้งแต่ต้นจนจบ ซึ่งก็คือการฆ่าเสด็จอาเก้า!

"เหล่าพลทหาร ถึงเวลาโจมตีแล้ว ให้ข้าโจมตีและฆ่าโจรสลัดพวกนี้ เราจะรอการเลื่อนขั้น" นายพลแห่งกองทัพเรือตงหลิงไม่ใช่คนงี่เง่า เสด็จอาเก้าไม่ยอมรับตัวตนของเขา แน่นอนว่าเขา จะไม่พูดอย่างนั้น ทุกคนรู้ว่าเสด็จอาเก้าล้มป่วยระหว่างทางไปซานตงและกำลังพักฟื้นในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

"ใช่" กองทัพเรือตงหลิงอาจไม่เก่งเรื่องการรบทางทะเล แต่พวกเขาจมอยู่ในทะเลตลอดทั้งปี และพวกเขาก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน นอกจากนี้ พวกเขาเพิ่งประสบกับการสูญเสียครั้งใหญ่และเต็มไปด้วยใจสู้อยู่พักหนึ่ง

"ลุยเร็ว!"

เรือรบคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดอีกครั้งและชนกับเรือรบของฝั่งเสด็จอาเก้าอย่างแรง แม้ว่าเรือรบของฝั่งเสด็จอาเก้าจะเล็ก แต่ก็ไม่ได้รับความเสียหายจากการชนกัน

"ปีนขึ้นเรือ โจมตี!"

เมื่อเรือรบของทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน เสด็จอาเก้าจะไม่แสดงความอ่อนแออย่างแน่นอน และสั่งให้ทหารฆ่าเรือรบของตงหลิง

สงครามที่แท้จริงเริ่มขึ้นแล้ว สงครามไม่เคยชนะด้วยการฉวยโอกาส สงครามต้องการนายพลที่ชาญฉลาดและนักรบผู้กล้าหาญ

โจมตีไม่ถอย!

ทั้งสองฝ่ายต่างตัดหน้าและหลบหลีกกัน ตุ้ม ตุ้ม ตุ้ม ตุ้ม ... ผู้คนยังคงจมดิ่งลงสู่ทะเล เรือรบสั่นไหว แม้ผู้คนจะหยุดนิ่งไม่ได้ แต่ก็ยังสู้ และเรือรบบางลำกำลังวนเวียนอยู่กลางทะเล แต่ในเวลานี้ ไม่มีใครจัดการได้ ทุกคนรู้เพียงต้องโค่นอีกฝ่ายลง

ฟึ้บ ฟึ้บ... ลูกธนูหน้าไม้ผ่านฝูงชนและยิงไปที่เรือรบของเสด็จอาเก้าและมันถูกตรึงไว้ที่เรือรบโดยไม่เคลื่อนที่

เรามีจำนวนมากกว่าแม้ว่ากองทัพเรือของเสด็จอาเก้าจะกล้าหาญมาก แต่ถ้าเขาขืนเป็นแบบนี้เป็นเวลานานเขาจะไม่สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ เสด็จอาเก้าไม่ต้องการเสียสละคนของเขามากเกินไปดังนั้น เขาต้องเสียสละผู้อื่น

"หน่วยดำน้ำพร้อมที่จะลงน้ำแล้ว" เสด็จอาเก้าสั่ง กลุ่มคนในชุดจั๊มสูทแปลกๆ ปรากฏตัวขึ้นกลางเรือ เดินลงไปในน้ำบนกระดานเรือเหมือนมังกรกำลังลงทะเล กระโดดลงด้วยไม้พลอง และไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

"นายพล อีกด้านหนึ่งมีมนุษย์ปลา" หลังจากใช้เวลาอยู่ในทะเลมานาน เป็นไปไม่ได้ที่กองทัพเรือตงหลิงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่คืออะไร

สิ่งที่เรียกว่ามนุษย์ปลานั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับปลา พวกเขาก็เป็นทหารธรรมดาเช่นกัน แต่พวกมันว่ายน้ำเก่งกว่าทหารทั่วไป ความสามารถในการต่อสู้ในน้ำนั้นแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป และพวกมันอยู่ในน้ำได้นานกว่า

"ปล่อยให้มนุษย์ปลาของเราออกมา และเราต้องไม่ให้อีกฝ่ายทุบเรือของเรา" นายพลแห่งกองทัพเรือตงหลิงขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าเขาจะแทะกระดูกแข็งเช่นนี้ในการต่อสู้ครั้งแรกของชีวิตเขา

"แต่..." ร้อยโทลังเล มนุษย์ปปลาของพวกเขาไม่มีประโยชน์เลย พวกมันก็อยู่ได้สบายในน้ำตื้น แต่พวกมันอาจไม่สามารถอยู่กลางทะเลได้น้อยกว่าหนึ่งในสี่ของชั่วโมง