1026 ฆ่าปิดปาก มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นศัตรูของข้า

ทหารม้าทมิฬเป็นทหารม้าเหล็กชั้นเซียนภายใต้เสด็จอาเก้าหลังจากที่ได้รับภารกิจแล้ว พวกเขาจะวิเคราะห์ภารกิจด้วยตนเองและกำหนดแผนภารกิจที่แท้จริง พวกเขาไม่ต้องการให้ใครมาสั่งพวกเขา ดังนั้นเสด็จอาเก้าจึงไม่มีแผนรีบไปต่อสูที่ไท่เฉิง

ส่งมอบไท่เฉิงให้ทหารม้าทมิฬ เสด็จอาเก้าจึงวางใจได้!

เสด็จอาเก้านำทหารของเขา ทั้งยังมีคนชรา คนอ่อนแอ ผู้ป่วย และผู้ทุพพลภาพสามพันคนที่ผู้ว่าการซานตงส่งออกจากเมืองในชั่วข้ามคืน เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพอันเกรียงไกร ยามถึงประตูเมืองก็ตกตะลึง และก่อนที่พวกเขาจะออกไปนอกเมือง เมื่อได้เห็นทหารของเสด็จอาเก้าจึงกระโดดลงจากหลังม้าด้วยความว่องไว เขาก็ผลักพวกเขาออกไปด้วยมีดเล่มใหญ่ที่คอแล้วขู่ว่า "เปิดประตูเมือง!"

เสด็จอาเก้าสวมชุดเกราะ นั่งอยู่บนม้าศึกตัวสูง ลดท่าทางของขุนนางน้อยลง และกลิ่นอายของความอาฆาตพยาบาทที่น่าสะพรึงกลัวก็มากขึ้น เปิดประตูเมืองและออกจากเมือง

กรับกรับกรับ... เสียงเกือกม้าที่เป็นระเบียบทำให้ผู้คนสั่นสะท้านในใจ และทุกคนในเมืองที่เห็นฉากนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจ

เสด็จอาเก้านำทัพออกจากเมืองพร้อมประโคมข่าว ไม่ใช่แค่เล่นๆ แต่กลัวคืนนี้จะมีใครเลือดออก...

ยกเว้นคนจำนวนสามพันคนจากผู้ปกครองซานตง คนที่เหลือขี่ม้า หลังจากนั้นไม่นาน เสด็จอาเก้าและทหารส่วนตัวของเขาก็ทิ้งคนทั้งสามพันคนเหล่านี้ไปไกล ไม่เห็นหาง

“เราควรทำอย่างไรดี” ทหารยามสามพันคนตกตะลึง พวกเขาไม่ใช่นักสู้ที่ฉลาดและมีฝีมือ มิฉะนั้นพวกเขาคงไม่ถูกเลือกโดยผู้ว่าการมณฑลซานตง

ในขณะนี้ มีคนขี่ม้ากลับมาและพูดว่า "พวกเจ้า ตามข้ามา"

เมื่อทหารสามพันคนเห็นว่าชุดรบของชายคนนั้นเหมือนกับทหารของเสด็จอาเก้าทุกประการ พวกเขาก็ไม่คิดมาก และติดตามชายคนนั้นอย่างเชื่อฟัง และพวกเขาไปทุกที่ที่ชายคนนั้นพาพวกเขาไป

ในความเป็นจริงทหารสามพันนายเหล่านี้ไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้าจะไปที่ไหน แต่เพียงเพราะพวกเขาไม่รู้ ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นไม่รู้ หลู่ซานเชาเดาว่ามีบางอย่างผิดปกติในขณะที่เสด็จอาเก้าออกจากเมือง ในบางครั้งผู้ใต้บังคับบัญชาลงมารายงานว่าผู้คนจากไท่เฉิงไปที่ฮวาหยวนในระหว่างวัน และลู่ซานเซาเข้าใจทันทีว่าเรื่องของเหมืองทองภูเขาเสี่ยวฉีถูกเปิดเผย

"คุณชายสาม ทำอย่างไรดีตอนนี้" การขุดเหมืองทองโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นความผิดทางอาญา หากเสด็จอาเก้าจับความผิดพลาดนี้ได้ตระกูลหลูจะถูกทำลาย

หลู่ซานเชาไม่ส่งเสียง แต่มีใบหน้าเศร้าหมอง หลังจากคิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นและเดินไปที่ลานด้านใน แม้ว่าคนอื่น ๆ จะกังวล แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำตาม พวกเขาแค่ยืนอยู่ใน ห้องโถงรออย่างใจจดใจจ่อสำหรับหลู่ซานเซาตัดสินใจน้อยกว่าสามข้อ

หลู่ซานเชาเดินผ่านทางเดิน เดินผ่านลานบ้าน และเดินเข้าไปตามลานที่ว่างเปล่า จนกระทั่งเขามาถึงกระท่อมไม้เรียบง่ายในจวนหลู

"ท่านอาจารย์" หลู่ซานเฉายืนอยู่ที่ประตูและคำนับด้วยความเคารพ แม้ว่าคนข้างในจะมองไม่เห็น แต่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน

“เกิดอะไรขึ้น” เสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังมาจากในห้องพร้อมกับท่าทางไม่พอใจ ราวกับว่าคุณมีเรื่องสำคัญไม่งั้นคุณคงจะแย่

หัวใจของหลู่ซานเซาตึงเครียด เขาเลิกคิ้วและพูดอย่างพอใจ "ฝ่าบาท เรื่องของเสี่ยวฉีภูเขา ถูกค้นพบแล้ว เสด็จอาเก้าพาคนออกจากเมือง ดังนั้นเขาควรจะรีบไปหาภูเขาเสี่ยวฉีในเวลานี้"

“เขา? ใครอยู่ที่นั่นในซานตงมีทหารไม่กี่ร้อยคน” ชายในห้องพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม แล้วกระแอมสองครั้ง ดูเหมือนว่าสุขภาพเขาจะไม่ค่อยดี

"ฝ่าบาท เสด็จอาเก้ามีทหารห้าร้อยนายอยู่รอบตัวเขา และเขาเอาทหารยามไปสามพันคน" แม้ว่าเขาจะไม่เคยเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง แต่นายน้อยหลูที่สามก็รู้ว่าลุงเก้าจักรพรรดิไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยุ่งด้วย

“ทหารส่วนตัวห้าร้อยคน เมื่อไหร่ที่เจ้าชายอนุญาตทหารส่วนตัวห้าร้อยคน” ผู้ชายในบ้านไม่ได้สนใจทหารรักษาเมืองเลย

หลู่ซานเชาไม่กล้าปิดบังอะไร ดังนั้นเขาจึงเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเสด็จอาเก้าเข้ามาในเมืองตอนที่เขาไม่อยู่ และมอบความรับผิดชอบให้กับผู้ว่าการมณฑลซานตง

"มันไร้ประโยชน์ หลังจากหลายปีในฐานะผู้ว่าการ ฉันยังไม่สามารถเรียนรู้วิธีใช้อำนาจได้" ชายในห้องดูถูกผู้ว่าการซานตง และหลู่ซานเชาก็ไม่กล้าพูดอะไร