997 ตรวจสอบบัญชี มีโอกาสหรือต้องต่อสู้

เรื่องของการตรวจสอบบัญชีไม่ได้หยุดลงเพราะรัฐมนตรีกองคลังวางแผงเพราะเหตุนี้จึงไม่หยุด ไม่เพียงแค่นั้นตงหลิงจื่อลั่วจะระบายความโกรธทั้งหมดบนหัวของกองคลัง

กแงคลังซ่างซูดูหมิ่นตงหลิงจื่อลั่วในจุดนั้น ตงหลิงจื่อลั่วหัวเราะกลับด้วยความโกรธ ไม่เพียงแค่ไม่ตำหนิเฉาซ่างซู แต่กังยังขอโทษเฉาซ่างซู

"เฉาซ่างซูอายุมากขึ้น ความโกรธของเขาจะทวีความรุนแรงมากขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อย่าเก็บมาใส่ใจเลย มาทำคำสารภาพของพ่อให้เสร็จโดยเร็วที่สุดเถอะ และตรวจสอบบัญชีของกองคลังเป็นสิ่งสำคัญที่สุด"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ไม่เพียงแต่เขาก้าวลงจากเวทีเท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นพฤติกรรมของฮ่องเต้ด้วย เจ้าหน้าที่ที่เข้าร่วมพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ แสดงให้เห็นว่าลั่วหวางเป็นผู้ใหญ่แล้ว และในที่สุดก็รู้วิธีที่จะยับยั้งอารมณ์และไม่แสดงของเขา อารมณ์ในสายตาคนนอก ข้าราชบริพารของลั่วหวางมีความมั่นใจ

แม้ว่าเฉาซ่างซูจะจากไป แต่ไม่ใช่เพราะเขาเฉยชากับการรองานแต่เป็นเพราะเขาไม่เต็มใจที่จะรับใช้ตงหลิงจื่อลั่ว เขาหันกลับมาและส่งคนรับใช้สองคนไปช่วยลั่วหวางในการตรวจสอบบัญชี

คนรับใช้สองคนไม่ใช่เฉาซ่างซูและพวกเขาไม่มีป้ายของเสด็จอาเก้าและจักรพรรดิองค์ที่หนึ่งหลังจากที่คนรับใช้ทั้งสองขึ้นไปทักทายลั่วอ๋อง พวกเขาสารภาพผิดต่อเฉาซ่างซูโดยบอกว่าเฉาซ่างซูไม่สบาย

เป็นคนใจกว้างและไม่พูดอะไรมาก แต่ขอให้คนจากกองคลังจัดเรียงสมุดบัญชี พวกเขาต้องการตรวจสอบบัญชี และคนรับใช้ทั้งสองตกลงอย่างรวดเร็วว่าจะพาตงหลิงจื่อลั่วและพรรคพวกไปที่ห้องเจ้าหน้าที่กองคลังทำงาน

“ฝ่าบาท โปรดรอสักครู่ ข้าจะไปเอาสมุดบัญชีมาให้” พูดจบชายคนนั้นก็หายไป ถ้าทำแล้ว จะพบว่าไม่มีใครนำชามาให้ชาหลังจากที่พวกเขาเข้ามา

หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา คนรับใช้ทั้งสองสั่งให้ทหารองครักษ์ทั้งแปดคนนำสมุดบัญชีสี่กล่อง "ฝ่าบาท นี่สมุดบัญชีพะยะค่ะ"

"แค่นั้นหรือ อย่าปิดบังข้าสิ" แม้ว่าตงหลิงจื่อลั่วไม่เคยอยู่ในกองคลัง แต่เขาก็รู้เรื่องกองคลังโดยทั่วไป ดังนั้นเขาจึงถามด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

หลายปีที่ผ่านมาเหตุใดจึงมีจำนวนหนังสือน้อยเช่นนี้

คนรับใช้ทั้งสองพูดอย่างเขินอายว่า "ถ้าท่านกลับไปหาฝ่าบาท ข้าไม่กล้าโกหกฝ่าบาท นี่คือสมุดบัญชีของปีแรกของจิ่งเฟิง หากไม่เชื่อข้า ท่านสามารถตรวจสอบได้ด้วยตนเอง ดังเช่นสำหรับปีที่สองของบัญชีของจิ่งเฟิงข้าได้เก็บมันไว้แล้ว" ตอนนี้ ห้องดูเล็กลงเมื่อเจ้านำเข้ามา และสับสนง่าย หรือเจ้าต้องการตรวจสอบสมุดบัญชีของจักรพรรดิผู้ล่วงลับในช่วงระยะเวลาของเขา”

คำพูดเหล่านี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นการตบหน้าตงหลิงจื่อลั่วซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าตงหลิงจื่อลั่วโง่เขลาเพียงใด หนังสือเหล่านี้เป็นเพียงหนังสือของปีแรกของการครองราชย์ของจักรพรรดิเท่านั้น เป็นเวลากว่าสิบปี จำนวนเงินในสมุดบัญชีเยอะมาก...

ไม่ว่าตงหลิงจื่อลั่วจะมารยาทดีแค่ไหนการถูกคนรับใช้สองคนตบหน้าแบบนี้คงน่าอาย เมื่อมองไปที่กล่องขนาดใหญ่สี่ใบที่เต็มไปด้วยสมุดบัญชีตงหลิงจื่อลั่วรู้สึกเหมือนยื่นหน้าไปหาใครบางคนเพื่อทุบตีเขา

กลายเป็นว่าแค่บัญชีปีเดียวแต่มีเยอะมาก แล้วจะตรวจสอบอย่างไร

คนรับใช้ทั้งสองไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ตั้งใจ เมื่อเห็นว่าตงหลิงจื่อลั่วยังคงเงียบอยู่พวกเขาจึงพูดออกมาอีกครั้ง "ฝ่าบาทลั่วหวาง ข้ามีงานราชการที่ต้องทำจึงไม่สะดวกที่จะเข้าเฝ้าตรวจสอบบัญชีเจ้าหน้าที่บัญชี มีข้อสงสัยเกี่ยวกับสมุดบัญชี ถามเจ้าหน้าที่บัญชีได้เจ้าค่ะ"

แม้ว่าฮ่องเต้จะขอให้ฝ่ายครัวเรือนร่วมมือ แต่งานของกองคลังไม่ได้หยุด ขุนนางกองคลังจะไปบริหารราชการแผ่นดินก็ไม่ผิดอะไร การทำให้ราชการล่าช้าไม่ใช่เรื่องยากและไม่มีใครสามารถรับความรับผิดชอบนี้ได้

ตงหลิงจื่อลั่วเป็นเพียงชินอ๋อง เขาไม่ใช่ทั้งจักรพรรดิและองค์รัชทายาท เขาไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวกับการแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ แต่เดิมกองคลังเป็นสมาชิกของเสด็จอาเก้า และพวกเขาเป็นศัตรูกับตงหลิงจื่อลั่วดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องให้พวกเขาประจบประแจงกับตงหลิงจื่อลั่ว

ตงหลิงจื่อลั่วไม่ไว้ใจคนในกองคลังเช่นกัน แม้ว่าเขาจะไม่พอใจ แต่เมื่อคิดถึงจุดประสงค์ในการมาที่กองคลัง เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องระงับความโกรธในใจและคิดถึงหัวใจของเขา เมื่อข้ารู้เกี่ยวกับกองคลัง ข้าจะส่งพวกเจ้าออกไปอย่างแน่นอน คนทั้งหมดจะถูกโยนเข้าคุก และเก้าตระกูลจะถูกกวาดล้าง

คนรับใช้สองคนถอยห่างและเดินไปที่ประตู พวกเขามองหน้ากันจากนั้นยิ้มเยาะเย้ยจากนัยดวงตาของพวกเขา

ผู้ที่ไม่เคยทำงานในกองคลังจะไม่มีทางรู้ว่าสมุดบัญชีนั้นยุ่งยากเพียงใด ฝ่าบาทลั่วหวาง ท่านควรต่อสู้กับสมุดบัญชีอย่างมาก ท่านต้องการตรวจสอบความผิดของกองคลัง ข้าจะให้โอกาสเจ้า......

ตงหลิงจื่อลั่วเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่ภายในหนึ่งชั่วโมง จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาก็จางหายไป

นี่มันสมุดประเภทไหนกัน มันซับซ้อนเกินกว่าเงินจะไหลเข้าๆ ออกๆ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่ามีอะไรผิดพลาด

ที่สำคัญคือเขาไม่ได้อ่านสมุดบัญชีเลยแม้แต่เล่มเดียวหลังจากอ่านไปหนึ่งชั่วโมงจากนั้นเขาก็ดูสมุดบัญชีหลายร้อยเล่มในกล่องนี้ในเวลาที่ผ่านไปแค่หนึ่งปี...

เมื่อคิดว่ามีบัญชีมากกว่ายี่สิบปีที่ต้องตรวจสอบตงหลิงจื่อลั่วก็หัวโตและโยนสมุดบัญชีเก่าลงในกล่องด้วยความโกรธ สาดขี้เถ้าใส่ตัวเองสำลักตายไปครึ่งตัว

เอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาจนเป็นนิสัย แม้แต่ถ้วยชาสักถ้วยก็ไม่มี ลั่วหวางโกรธและขอให้คนในกองคลังประกาศคนรับใช้สองคน

ตงหลิงจื่อลั่วไม่ยอมรับเหตุการณ์น้ำชา แต่ขอให้คนรับใช้สองคนแสดงบัญชีของปีนี้ และเขาก็ตรวจสอบบัญชีของปีนี้โดยตรง

“ฝ่าบาทลั่วหวาง ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ว่าเงินในกองคลังสะสมปีต่อปี จะรู้ได้อย่างไรว่ากองคลังมีเงินเท่าไหร่ และเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่ากองคลังมีเงินเพียงพอหรือไม่” คนรับใช้ของกองคลังแนะนำด้วยความกรุณา

ตงหลิงจื่อลั่วมีเหตุผลเมื่อเขาได้ยินว่า "ถ้าหากเจ้าไม่ตรวจสอบเป็นเวลาหนึ่งปี ตรวจสอบย้อนหลังห้าปี และลืมเกี่ยวกับบัญชีเก่า"

ครั้งนี้คนรับใช้ในกองคลังไม่ได้พูดอะไรอีก เขาแค่ขอให้ท่านลั่วหวางรอ พวกเขาทำงานล่วงเวลาข้ามคืนเพื่อจัดการบัญชีของห้าปีที่ผ่านมา เมื่อตงหลิงซีลั่วได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ออกไปทันทีและบอกว่าจะกลับมาพรุ่งนี้