บทที่ 004 ผลลัพธ์ ทุบตีอย่างโหดร้าย

ชายชุดดำที่สวมหน้ากากสีเงินตามซีหลิงเทียนเหล่ยไป คนหนึ่งอยู่ข้างหน้าคนหนึ่งอยู่ข้างหลังตามไปจนถึงจวนสี่ประสานเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมือง ชายชุดดำเลิกคิ้วขึ้นท่ามกลางเงามืด

ซีหลิงเทียนเหล่ยมาที่นี่เพื่อมาพบหวั่นอินสาวใช้ข้างกายเฟิ่งชิงเฉินเท่านั้นหรือ?

เมื่อมองดูสาวใช้ตัวน้อย บุรุษชุดดำก็มั่นใจว่าละครสนุกที่หน้าประตูเมืองนั้นต้องมีอ

ค์หญิงและองค์รัชทายาทซีหลิงเป็นผู้กำกับแน่

เพียงแต่สาวใช้ตัวเล็กๆ นี่สำคัญถึงขนาดที่ต้องให้ซีหลิงเทียนเหล่ยมาพบด้วยตนเองเชียวหรือ? สาวใช้ผู้นี้ช่างมีเกียรติเสียจริง หรือต้องบอกว่าเฟิ่งชิงเฉินช่างมีเกียรติเสียจริง

"คุณชาย ข้าน้อยทำเรื่องทุกอย่างตามที่คุณชายได้บอกมาแล้ว" หวั่นอินมองแผ่นหลังของซีหลิงเทียนเหล่ยด้วยแววตารักใคร่ สองแก้มของนางแดงปลั่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสน่หาราวกับกำลังออดอ้อนขอรางวัล

"เรียบร้อยหรือ? เจ้าแน่ใจหรือว่าเรียบร้อย? ของที่แม่ทัพเฟิ่งและฮูหยินทิ้งไว้ก็ยังหาไม่พบ ข้าก็ไม่ได้เอาเรื่องเจ้า แล้วเรื่องที่หน้าประตูเมืองเล่า? ทำไมเฟิ่งชิงเฉินยังไม่คิดจะไปตายอีก?" ซีหลิงเทียนเหล่ยหันกลับมามองหวั่นอินอย่างโกรธเกรี้ยว

"คุณชาย?" รอยยิ้มบนใบหน้าของหวั่นอินแข็งค้างไป

เหตุใดคุณชายจึงได้เปลี่ยนเป็นราวกับเป็นคนละกันเช่นนี้ เขาไม่ได้ใจกว้างอ่อนโยนหรอกหรือ?

"นังโง่" ซีหลิงเทียนเหล่ยสบถด่า ในขณะที่หวั่นอินยังไม่ได้ตั้งตัว เขาก็ถีบเข้าที่ท้องของนาง

ตึง… ร่างของหวั่นอินล้มลงกับพื้น หน้าของนางคว่ำลงเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผง

การล้มลงคราวนี้เป็นไปอย่างกะทันหัน หวั่นอินไม่ได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยเลือดและความวิงเวียน ผ่านไปอยู่นานกว่าจะได้สติคืนมา

"คุณชาย คุณชาย…" หวั่นอินร้องเรียกเขาอย่างตกใจกลัว

"เฮอะ!" ซีหลิงเทียนเหล่ยแค่นเสียง

สัญชาตญาณของข้ารับใช้ทำให้นางรู้ว่านางถูกทิ้งแล้ว

นางลุกขึ้นโดยเพิกเฉยต่อความเจ็บปวด นางกอดขาของซีหลิงเทียนเหล่ยแน่นและร้องตะโกนว่า "คุณชายไว้ชีวิตข้าด้วย ไว้ชีวิตข้าด้วย"

"ไสหัวไป…" ซีหลิงเทียนเหล่ยถีบนางอีกครั้งอย่างรำคาญใจ

"ไว้ชีวิตงั้นหรือ? ข้าอยากจะไว้ชีวิตเจ้านักหรือ ไหนเจ้าบอกว่าคุณหนูของเจ้าอ่อนแอไร้ความสามารถ ขี้ขลาดขี้กลัว แต่ความเป็นจริงเล่า? คุณหนูของเจ้าที่หน้าประตูเมืองนั่นช่างโอหังยิ่งนัก!" ซีหลิงเทียนเหล่ยมองหวั่นอินอย่างรำคาญใจ

เฟิ่งชิงเฉิน ผู้หญิงที่น่าหลงใหลเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะต้องการรู้ความลับของนาง เขาย่อมไม่มาด้วยตนเอง

เขามีคนมากมายที่จะใช้ให้กำจัดสาวใช้ผู้นี้ได้

"คุณหนู... ฮือๆๆ ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน ปกติคุณหนูไม่ได้เป็นเช่นนี้ คุณหนูขี้ขลาดขี้กลัว ยามอยู่ในเมืองหากถูกคนรังแกก็จะร้องไห้ นางไม่กล้าพูดเสียงดังด้วยซ้ำ คุณชาย ข้าน้อยไม่รู้จริงๆ ..."

หวั่นอินสะอื้นไห้จนแทบหายใจไม่ทัน นางเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่กล้าเมินเฉยต่อคำถามของซีหลิงเทียนเหล่ย

ระหว่างพูดนางก็กระอักเลือกออกมา ฟันสีขาวของนางก็หลุดออกมาตามเลือดนั้นทีละซี่

โฮๆๆ … นางผิดไปแล้ว นางไม่ควรละโมบโลภมาก ไม่ควรทรยศต่อผู้เป็นนาย

เจ็บเหลือเกิน นางเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส…

"ข้าถามเจ้าอีกครั้ง ท่าทางแต่ก่อนของเฟิ่งชิงเฉินเป็นการเสแสร้งใช่หรือไม่? ทำไม? วรยุทธ์ที่นางมีใครเป็นผู้สอน?"

นี่ต่างหากที่เป็นจุดสำคัญ เพียงแค่แวบเดียว ซีหลิงเทียนเหล่ยก็รู้แล้วว่ากระบวนท่าที่เฟิ่งชิงเฉินใช้เมื่อครู่เหมาะสำหรับทหาร

ทักษะเช่นนี้เขาต้องรู้ให้ได้ ดีที่สุดคือสืบกระบวนทั้งหมดของนางแล้วให้เหล่าทหารของซีหลิงได้เรียนรู้ไว้

"ข้าน้อยไม่รู้ วรยุทธ์งั้นหรือ? วรยุทธ์อะไรกัน ข้าไม่รู้เรื่อง คุณหนูทำไม่เป็นหรอก นางไม่มีวรยุทธ์อะไรเลย…" เลือดของหวั่นอินอยู่เต็มปาก ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

นางอยากจะหนีไปให้พ้น แต่กลับหนีไปไหนไม่ได้…

"ไม่รู้งั้นหรือ? เจ้าไม่รู้อะไรเอาเสียเลย เก็บเจ้าไว้จะไปมีประโยชน์อะไร" ซีหลิงเทียนเหล่ยถีบนางอีกครั้ง หวั่นอินกลิ้งไปอีกทางตามแรงถีบ

ซีหลิงเทียนเหล่ยมองท่าทางเช่นนี้ของหวั่นอินก็รู้ว่านางไม่ได้โกหก คนที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้จะเก็บนางไว้ทำไมอีก

"ทหาร…" ซีหลิงเทียนเหล่ยฉายแววโหดเหี้ยม

เฟิ่งชิงเฉิน วันนี้ข้าจะสั่งสอนขี้ข้าที่ทรยศนายเพื่อความร่ำรวยแทนเจ้าเอง เจ้าอย่าได้เป็นทุกข์เพราะคนเช่นนี้อีกเลย

"คุณชาย คุณชายปล่อยข้าไปเถิด หวั่นอินไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว…" หวั่นอินยีนกายขึ้นมาเกาะซีหลิงเทียนเหล่ยอีกครั้ง

นางรู้สึกเสียใจเสียแล้ว นางเสียใจแล้วจริงๆ

นางไม่ควรทอดทิ้งคุณหนูของนางเลย

"ฝ่าบาท" ชายร่างใหญ่สี่คนพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงด้านหน้าซีหลิงเทียนเหล่ย

"ปฏิบัติต่อนางดีๆ หน่อยก็แล้วกัน คิดจะเป็นผู้หญิงของข้าต้องเรียนรู้ที่จะปรนนิบัติผู้ชาย อย่าให้นางตายเอาง่ายๆ เสียล่ะ" ซีหลิงเทียนเหล่ยออกคำสั่งอย่างเลือดเย็น เมื่อพูดเสร็จก็หมุนตัวเดินออกไป

"พ่ะย่ะค่ะ" ชายทั้งสี่ท่าทางยินดี

ความหมายของฝ่าบาทไม่ใช่ว่าให้พวกเขาเล่นกับนางได้ตามใจชอบหรือ จะทำให้นางตายก็ไม่เป็นไร

"ไม่ ไม่เอา ไม่เอานะ" หวั่นอินร้องโวยวาย สัญชาตญาณเอาตัวรอดของนางปะทุขึ้นมาทันที นางรีบลุกขึ้นพุ่งตัวออกไปข้างนอก