บทที่ 007 ข่มขู่ ฮองเฮาลืมบุญคุณ

"เฟิ่งชิงเฉิน?"

ตงหลิงจื่อลั่วเรียกนาง แต่เฟิ่งชิงเฉินก็ยังไม่ขยับและหลับตาแน่น

"อย่าบอกนะว่าตายแล้ว?"

ตงหลิงจื่อลั่วเป็นกังวล และไม่ว่าขันทีจะห้ามอย่างไร เขาก็จะเข้าไปเช็คดูด้วยตนเอง

ตงหลิงจื่อลั่วก้มลงและไปตรวจสอบการหายใจของเฟิ่งชิงเฉิน ทันใดนั้นเอง

เฟิ่งชิงเฉินลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน และมองจ้องไปที่ตงหลิงจื่อลั่ว..........

"เจ้า…" ตงหลิงจื่อลั่วตกใจ เขาเคยเห็นแววตาแบบนี้มาก่อน เมื่อตอนที่เสด็จแม่ของเขาอยากจะสังหารใคร ก็จะแสดงแววตาเช่นนี้ออกมา

มันคือสายตาอาฆาต

"ข้าเอง!" เฟิ่งชิงเฉินเยาะเย้ย และเมื่อตงหลิงจื่อลั่วยังไม่ทันตอบสนอง นางก็คว้าปลอกคอของตงหลิงจื่อลั่วเอาไว้และยืนขึ้น

"นางผู้หญิงบ้า ปล่อยข้า!" ตงหลิงจื่อลั่วตกใจและเตะนางไปโดยไม่รู้ตัว

เฟิ่งชิงเฉินหันข้าง เท้าของตงหลิงจื่อลั่วเตะไปที่น่องของเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินร้องออกเสียง แต่นางก็ไม่นยอมปล่อยเขา และนางก็ทรุดตัวล้มลงที่อ้อมกอดของตงหลิงจื่อลั่ว ...

นางสอดขาขวาเข้าไปที่ระหว่างขาของตงหลิงจื่อลั่ว และเข่าของนางหยุดไว้ที่ระหว่างขาของตงหลิงจื่อลั่ว การเคลื่อนไหวนี้เสร็จสิ้นในครั้งเดียว...

เฟิ่งชิงเฉินถือโอกาสเกาะที่ตัวของตงหลิงจื่อลั่ว และแนบไปที่ข้างหูของเขา พร้อมกล่าวโดยใช้เสียงที่เบาจนมีแค่เขาสองคนได้ยินว่า

"ใช่แล้วข้าบ้า และที่ข้าเป็นบ้าก็เพราะเจ้านั่นแหละ ลั่วอ๋อง!"

ท่าทางนี้ดูคลุมเครืออย่างยิ่งในสายตาของคนภายนอก ไม่มีใครเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังข่มขู่ตงหลิงจื่อลั่ว

"เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ามันไร้ยางอาย" ตงหลิงจื่อลั่วกล่าวเบาๆ

ตรงนั้นของเขาถูกนางกดเอาไว้ เดิมตงหลิงจื่อลั่วตกตะลึง จากนั้นเขาก็หน้าแดง แววตาที่เขามองเฟิ่งชิงเฉินนอกจากจะดูถูกแล้ว ยังมีความรังเกียจเล็กน้อย

เขาได้ยินราชองครักษ์เข้ามารายงานว่า เฟิ่งชิงเฉินเตะตรงนั้นของคุณชายเหยียนจนเละ เดิมเขาคิดว่านั่นคืออุบัติเหตุ

แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะตั้งใจทำมัน และเมื่อเห็นท่าทีที่ชำนาญและเป็นธรรมชาติของนางแล้ว เขาคิดว่านี่คงมิใช่ครั้งแรก

เดิมเขารู้สึกผิด แต่ตอนนี้เขาไม่สงสารนางแม้แต่น้อย เพราะทุกอย่างเป็นเพราะตัวเองนาง นางเองต่างหากที่ไม่มีความละอายใจ

หญิงสาวที่มาจากตระกูลผู้ดี จะเป็นเหมือนเฟิ่งชิงเฉินหรือ?

อีกอย่าง มีผู้ชายมากมายในโลกนี้ เหตุใดผู้หญิงคนนี้ถึงมารังควานตัวเองไม่เลิก

"ข้าจะไร้ยางอายหรือไม่นั้น เกี่ยวข้องกระไรกับเจ้าหรือ? อย่าลืมไปว่าตอนนี้เจ้ามิได้เป็นกระไรกับข้าแล้ว" เฟิ่งชิงเฉินหายใจออกเบาๆ ที่คอของตงหลิงจื่อลั่ว

เป็นไปตามคาด ช่วงล่างของชายคนนี้เกิดปฏิกิริยาขึ้นมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า ลั่วอ๋อง เจ้าบอกว่าข้าไร้ยางอายมิใช่หรือ? แล้วเจ้ามีปฏิกิริยาเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?" เฟิ่งชิงเฉินกล่าวอย่างเยาะเย้ย

ตงหลิงจื่อลั่วตัวแข็งทื่อ เขาจ้องไปที่เฟิ่งชิงเฉินอย่างชั่วร้าย

เขาไม่ใช่คนที่ตายไปแล้วสักหน่อย มีผู้หญิงมาทำเช่นนี้กับเขา ไม่มีปฏิกิริยากระไรเลยนั่นสิแปลกยิ่งกว่า

แต่ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงคนใดก็ทำได้ แต่กับเฟิ่งชิงเฉินนั้นห้ามเด็ดขาด

"เฟิ่งชิงเฉิน ไปให้พ้น!" ทันทีที่ตงหลิงจื่อลั่วยื่นมือออกไป เขาเตรียมผลักเฟิ่งชิงเฉินออกไป

องครักษ์ที่อยู่ข้างหลังจึงสังเกตเห็นความผิดปกติ และพวกเขากำลังจะก้าวเข้าไป ตงหลิงจื่อลั่วกลับสั่งให้พวกเขาถอยไป " ถอยออกไปให้หมด หากว่าไม่มีคำสั่งข้า ห้ามเข้ามาเด็ดขาด"

"ขอรับ" องครักษ์หมดความสงสัย จึงถอยกลับไป

เฟิ่งชิงเฉินถือโอกาสนี้เข้าใกล้เขามากขึ้น นางทิ้งน้ำหนักไปที่ตงหลิงจื่อลั่ว และเอามือคล้องรอบคอเขาเอาไว้ จากนั้นเข่าของนางก็ขยับเข้าใกล้มากขึ้น ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังกระซิบอย่างสนิทสนม แต่อันที่จริงนางกำลังข่มขู่ว่า

"ลั่วอ๋องเจ้าลองดูได้นะ ว่าเจ้าจะฆ่าข้าได้ก่อนหรือข้าจะทำลายเจ้าได้เสียก่อน"

เมื่อรู้ว่าตงหลิงจื่อลั่วมิกล้าพูดเรื่องที่น่าอายเช่นนี้ต่อภายนอก ฉะนั้นเฟิ่งชิงเฉินจึงไม่มีความกังวลใดๆ นางข่มขู่เขาอย่างไม่เกรงกลัว

ผู้ชายมักจะรักศักดิ์ศรียิ่งกว่าใดๆ!

ทำลายหรือ? นางทำลายได้จริงๆ เพียงแค่เฟิ่งชิงเฉินออกแรงอีกนิด สิ่งที่ตงหลิงจื่อลั่วจะเสียไปมิได้มีเพียงศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย เขาจะเสียอนาคตของตนไปด้วย

ราชวงศ์ตงหลิงจะไม่ปล่อยให้ชายไร้ประโยชน์เป็นจักรพรรดิเด็ดขาด!

"เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ากล้ามาก! เจ้าไม่กลัวตายหรือ?" ใบหน้าของตงหลิงจื่อลั่วมืดลง เขาอยากฆ่าเฟิ่งชิงเฉินตอนนี้เลย

ไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งตงหลิงจื่อลั่วจะถูกผู้หญิงรังแกและข่มขู่เช่นนี้

"ฮ่าฮ่าฮ่า กลัวตายงั้นรึ? ลั่วอ๋องชั่งน่ารักเสียจริง เฟิ่งชิงเฉินในตอนนี้จะดีไปกว่าตอนนี้ตายไปแล้วซะเท่าไหร่รึ?" ความดุร้ายในดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินปรากฏต่อหน้าตงหลิงจื่อลั่ว