บทที่ 010 บุญคุณ แอบหวั่นไหวต่อเสด็จอาจิ่ว

นอกพระราชวัง ชายหนุ่มรูปงามในชุดท่านอ๋องก็ดูภาพนี้อยู่เช่นกัน

ตรงกันข้ามกับความน่ารังเกียจของตงหลิงจื่อลั่ว ใบหน้าที่งดงามดั่งหยกของเขามีรอยยิ้มเผยออกมา

"เอาล่ะ เฟิ่งชิงเฉินไม่ธรรมดาจริงๆ ตอนอยู่ที่ประตูเมือง นางสู้เมื่อตัวเองอยาก และเมื่ออยู่ในพระราชวัง นางออกไปเมื่อตนต้องการออกไป ที่ข้าคิดว่าเจ้าจะตายที่นี่เสียอีก เดิมจะช่วยเจ้าเก็บศพเพราะเห็นแก้แม่ทัพเฟิ่ง ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ............"

เสียงนั้นชัดเจนและใสสะอาดปราศจากสิ่งเจือปน และมีกลิ่นอายของอิสระเล็กน้อย ซึ่งทำให้ผู้คนอยากฟังมันอีกครั้ง

"ท่าน ท่าน ท่านอ๋อง?" ขันทีที่อยู่ข้างหลังเขารู้สึกตะลึง

พระเจ้า เมื่อสักครู่เขาเห็นอะไร เขาเห็นท่านอ๋องยิ้มอย่างนั้นหรือ? ไม่เพียงแต่ยิ้ม ท่านยังพูดยาวมากในทีเดียว

ไม่ธรรมดา ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ขันทีพยายามขยี้ตา พยายามดูว่าตนมองผิดไปหรือไม่ แต่ก็พบว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของท่านอ๋องได้หายไปแล้ว

ช่างน่าเสียดาย!

ขันทีอยากจะชี้ด้วยความสงสัย แต่จู่ๆ ก็ได้ยินชายคนนั้นพูดอีกครั้งว่า "ไป ไปเอาเสื้อคลุมมา"

หลังจากพูดจบ ชายคนนั้นก็โบกมือแล้วเดินไปทางอื่น...

ผู้หญิงคนนั้นมีศักดิ์ศรีของตน

ไม่ค่อยมีหญิงใดเข้ามาเขา ในเมื่อช่วยได้ก็ช่วยไปเถิด

สำหรับเขามันเป็นแค่การช่วยเหลือเล็กๆ

แต่สำหรับนางมันคือบุญคุณที่ยิ่งใหญ่

ก็คิดเสียว่า เห็นแก่แม่ทัพเฟิ่งแล้วกัน

ชายคนนั้นคิดเช่นนี้

"ท่านอ๋อง?"

ชายคนนั้นจากไป เหลือเพียงขันทีที่สับสน

เขาได้ยินผิดไปหรือไม่?

ท่านอ๋องของเขากลายเป็นคนที่เห็นอกเห็นใจผู้อื่นตั้งแต่เมื่อใด?

เขาแน่ใจได้เลยว่าตนมิได้หูฝาด "ท่านเจ้า ท่านถูกคนอื่นเข้าสิงหรือ?"

ขันทีแอบเดาในใจ แต่เขาไม่กล้าที่จะล่าช้า เขาเร่งเดินไปหาเสื้อคลุมทันที

นิสัยของท่านอ๋องนั้น

ไม่ใช่แค่แย่……แบบธรรมดา

คราวนี้ไม่มีใครออกมาหยุดนาง เฟิ่งชิงเฉินรีบเดินออกจากตำหนักของฮองเฮา

เฟิ่งชิงเฉินยืนอยู่นอกวัง สูดหายใจเข้าลึกๆ

ในที่สุดก็รอดชีวิตแล้ว

เมื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกตำหนักแล้ว เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่าฝีเท้าของตนเบาลงเล็กน้อย และสภาพอากาศที่มืดมนนั้นก็ไม่น่ารำคาญอีกต่อไป

การมีชีวิตอยู่นั้นรู้สึกดียิ่งนัก

มีรอยยิ้มที่ผ่อนคลายบนใบหน้า เมื่อเฟิ่งชิงเฉินกำลังจะเดินออกจากพระราชวัง นางเห็นชายผู้สง่างามที่ไม่มีใครเทียบได้ยืนอยู่ตรงมุมหัวเลี้ยวพร้อมกับเสื้อผ้าหนึ่งชิ้น

ท่าทางนั้นราวกับว่ารอใครสักคนอยู่

เมื่อมองให้ละเอียดยิ่งขึ้น

ฮึ่ม...

เฟิ่งชิงเฉินสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ไหลผ่านหน้าผากของตน นางยืนนิ่ง จ้องมองไปที่ชายคนนั้นอย่างเหม่อลอยโดยไม่กะพริบตา

คำชมนี้ปรากฏในหัวนางอย่างกะทันหัน " เขาเปรียบเสมือนหยก เป็นชายรูปงามที่มิอาจมีใครเทียบได้"

ผู้ชายคนนี้หล่อเหลาและสง่าในตัว และในความสง่าก็ดูสูงศักดิ์อย่างมาก มีราศีเผยออกมาอย่าไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เพียงแค่เขายืนนิ่งๆ ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเขาพิเศษ สูงส่งและมิอาจแตกต้องได้

เราสามารถมองโลกอีกใบได้จากดอกไม้เพียงหนึ่งดอก และความคิดที่ไม่ฟุ้งซ่านและเป็นหนึ่งเดียวนั้นสามารถทำให้จิตใจสงบได้

ผู้ชายคนนี้เป็นดั่งดอกไม้ที่มีโลกของเขาเอง

ผู้ชายแบบนี้เป็นสิ่งที่ผู้หญิงแพ้มากที่สุด และเขามีทุกอย่างที่จะทำให้ผู้หญิงทั่วโลกคลั่งไคล้

วันนี้ท้องฟ้ามืดมนและน่ากลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อชายคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนว่ามีแสงสีทองจาง ๆ อยู่บนร่างกายของเขา เหมือนกับความสง่างามของท้องฟ้าทั้งหมดถูกเขาครอบครองไว้เพียง

คนเดียว ทำให้มิอาจละสายตาได้

ชายคนนั้นเห็นเฟิ่งชิงเฉินแต่เนิ่นๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนอยู่เงียบๆ

ดวงตาคู่หนึ่งมองไปที่เฟิ่งชิงเฉิน ไม่มีความดูถูกหรือตกใจ ราวกับว่าเขาไม่เห็นความน่าสมเพชของเฟิ่งชิงเฉิน หรืออีกนัยหนึ่งคือ เขามิได้มีเฟิ่งชิงเฉินอยู่ในสายตาเลยก็ว่าได้

ชายคนนี้?

เฟิ่งชิงเฉินหรี่ตาและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน นางก็กระจ่าง...

ตงหลิงจิ่ว น้องชายคนเดียวที่รอดตายของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน เสด็จอาเก้าคนที่อยู่ภายใต้บุคคลเดียว แต่อยู่เหนือทุกคน เขามีสถานะสูงส่งอย่างยิ่ง