บทที่ 067 ตอบแทนบุญคุณ

รถม้าขับออกจากเมืองหลวงและมุ่งหน้าไปทางเหนือตลอดทาง

เมื่อนั่งอยู่ในรถ เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกไม่สบายใจ มือของนางเอื้อมมือเข้าไปในแขนเสื้อโดยสัญชาตญาณ นางจับด้ามปืนที่เย็นเฉียบเอาไว้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้นางรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้

ทันใดนั้น ม้าที่ก็ร้องเสียงดัง จากนั้นตามด้วยเสียงดัง "ตู้ม..." และรถม้าก็กระตุกอย่างรุนแรง

รถม้าเอียงไปทางซ้าย เฟิ่งชิงเฉินล้มอยู่ในรถม้า เฟิ่งชิงเฉินมิได้ตื่นตระหนก เหมือนกับว่านางคาดไว้แล้วว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น นางดึงปืนออกมาอย่างใจเย็น "เกิดอะไรขึ้น?"

"คุณหนูเฟิ่งมิต้องกังวล รถกระแทกเข้ากับหินแล้วล้อหลุดออกมา ซ่อมสักครู่ก็จะสามารถใช้งานได้" องครักษ์ตอบด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง แต่เฟิ่งชิงเฉินกลับรู้สึกถึงความเย็นชาของเขา

เฟิ่งชิงเฉินนั่งติดกับผนังรถม้าอย่างแน่น และทำให้ลมหายใจของอ่อนลง

ฟู่... เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจและบอกตัวเองให้ใจเย็น ปฏิบัติราวกับว่าที่นี่คือสนามรบ และคนที่อยู่ตรงหน้าคือศัตรู และเป็นเรื่องปกติที่ตนจะฆ่าพวกเขา

เพี๊ยะ... เฟิ่งชิงเฉินดึงฝาครอบนิรภัยออก และวางนิ้วชี้บนไกปืน ตราบใดที่อีกฝ่ายตรงเข้ามา นางจะสามารถยิงอีกฝ่ายให้ล้มได้ทันที

พวกเขามีสี่คน นางมีกระสุนสิบหกนัด นางมีโอกาสชนะสูงมาก

เฟิ่งชิงเฉินรอเวลาที่จู่โจมที่เหมาะสมที่สุดอย่างเงียบๆ

ในขณะนี้ บนเงานร่างของนางไม่มีเงาของหมอที่คอยช่วยชีวิตคนตายและผู้บาดเจ็บอยู่ มีแต่กลิ่นอายอันเยือกเย็นบนร่างกายของนาง ซึ่งทำให้นางเป็นเหมือนนักฆ่าหรือมือปืนเสียมากกว่า

เฟิ่งชิงเฉินจำได้ว่าครั้งแรกที่นางยกปืนขึ้นเพื่อฆ่าคน คือตอนที่นางอยู่ในป่าลึกของยูนนาน นางถือปืนและยิงคนค้ายาที่คิดจะข่มขืนนาง

ตอนนั้น รุ่นพี่ของนางอยู่กับนางเช่นกัน หลังจบเรื่องแล้วรุ่นพี่เคยยิ้มและแซวนางว่า เดิมหลังจากกลับจากยูนนานแล้วอยากสารภาพรักกับเจ้า แต่เมื่อเห็นภาพนั้นแล้ว เขาก็ไม่มีความกล้าที่จะพูดมันออกมา รุ่นพี่กล่าวว่า หากนางไม่เป็นหมอก็สามารถไปเป็นนักฆ่าได้

เพราะในขณะที่นางยกปืนขึ้นเพื่อฆ่าใคร นางโหดเหี้ยมและเด็ดขาดอย่างมาก และยิงนัดเดียวเข้าที่หน้าผากของเขา ไม่มีความลังเลหรือกังวลใดๆ

อันที่จริง รุ่นพี่พูดถูก นางไม่รู้สึกกดดันเลยสักนิดเมื่อจะฆ่าใคร

ผู้คนไม่รุกรานข้า ข้าก็จะไม่รุกรานใคร

ความเป็นและความตายนั้นอยู่บนเส้นด้าย

ถ้าศัตรูและข้า คนใดคนหนึ่งจะต้องตายไป เช่นนั้นนางจะเลือกที่จะฆ่าอีกฝ่ายอย่างแน่นอน

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา มีทั้งหน้าหลังและซ้ายขวา

"ช่างให้เกียรติกับความสามารถของข้าจริงๆ" เฟิ่งชิงเฉินเยาะเย้ยในใจ เอื้อมมือซ้ายของนางออกไปและคว้าหลังคารถเอาไว้ ในขณะที่นางกำลังจะกระโดดขึ้น...

เสียงลมพัดขึ้น

ฟู่……

เฟิ่งชิงเฉินได้กลิ่นคาวเลือด

ตู้ม...

องครักษ์ทั้งสี่ล้มลง ไม่มีแม้กระทั่งเสียงกรีดร้อง

"ใคร?"

เฟิ่งชิงเฉินผลักประตูรถออก พิงอยู่ข้างรถม้า มือทั้งสองของนางถือปืนเอาไว้ แต่ไม่ยื่นมันออกไป ของแบบนี้อย่างให้ใครเห็นเป็นการดีที่สุด

"เฟิ่งชิงเฉิน"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

หลานจิ่วชิง?

เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางวางแขนที่ยกสูงเอาไว้ลง และเก็บปืนกลับไป แล้วเปิดประตูกระโดดลงไป

"หลานจิ่วชิง เจ้ามาได้อย่างไร?" น้ำเสียงของนางดูสบายใจเล็กน้อย ไม่เห็นความหวาดกลัวใดๆ

หลานจิ่วชิงสวมชุดดำยืนอยู่กลางถนน แววตาที่เขามองดูเฟิ่งชิงเฉินมีความชื่นชมเล็กน้อย เขากล่าวด้วยความเย็นว่า "หากมิใช่เพราะข้า คนที่ตายก็คงเป็นเจ้า"

"อาจจะเป็นเช่นนั้น"

เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมององครักษ์ทั้งสี่ที่ล้มลง และแววตาของนางดูประหลาดใจ

ดาบผนึกคอของพวกเขาและไม่มีเลือดหยดแม้แต่หยดเดียว มันต้องเร็วขนาดไหนกันนะ

"เจ้า...ฝีมือยอดเยี่ยมอย่างมาก"

"ใช่ ข้ายอดเยี่ยมอย่างมาก และตอนนี้ ข้าช่วยเจ้าเอาไว้ เจ้าติดหนี้บุญคุณข้า" หลานจิ่วชิงไม่ถ่อมตนแม้แต่น้อย ความชื่นชมและตะลึงในแววตาของเฟิ่งชิงเฉินทำให้เขารู้สึกดีอย่างมาก

"แต่ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าช่วย และข้าก็เคยช่วยเจ้าไว้เหมือนกันมิใช่รึ?" เฟิ่งชิงเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

นางรู้ว่าชายตรงหน้าตนมิได้คิดร้าย

"ช่วยข้างั้นรึ? เรื่องครั้งก่อนเราได้แคล้วกันแล้ว และตอนนี้ข้าช่วยเจ้าเอาไว้ ทำไมรึ? เจ้าจะไม่ตอบแทนบุญคุณที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าหรือ?"

ดาบของหลานจิ่วชิงชี้ไปที่เฟิ่งชิงเฉิน

มีท่าทีว่า หากนางกล้าปฏิเสธ เขาจะฆ่านางเสีย

"เจ้าต้องการให้ข้าตอบแทนบุญคุณนี้อย่างไร? แลกด้วยกายข้าหรือ?" เมื่อถูกชี้ด้วยดาบ เฟิ่งชิงเฉินไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย