บทที่ 076 ขี่ม้า

ความดุร้ายในสายตาขององค์หญิงอู่อัน นับประสาเฟิ่งชิงเฉินหญิงผู้สูงศักดิ์ก็ยังมองเห็น

หญิงสาวรักษาระยะห่างระหว่างตัวเองกับองค์หญิงอู่อันเพราะกลัวว่ากลัวองค์หญิงอู่อันจะเป็นบ้า เฟิ่งชิงเฉินกระโดดออกไปเหมือนว่านางจะกลัว

"องค์หญิงอู่อัน ได้กล่าวและใส่ร้ายเลย ไม่ใช่ชิงเฉินที่ทำลายความไร้เดียงสา ชิงเฉินไม่สนใจผู้หญิง อย่าพูดเรื่องไร้สาระและกล่าวหาฮชิงเฉินที่กล้าหาญ ชิงเฉินไม่อยากตกเป็นจำเลยแทนผู้ชายเจ้าชู้"

เดิมทีหญิงสาวดูเขินอาย แต่เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาก็หัวเราะ

เฟิ่งชิงเฉินคนนี้ในอดีตคือขี้ขลาดและขี้แย ตอนนี้นางยอดเยี่ยมจริงๆ แน่นอนว่า "ความยอดเยี่ยม" นี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ตัวเอง

เฟิ่งชิงเฉินยังยิ้ม สายตาของนางกวาดมองดูเด็กสาวราวกับว่านางกำลังคิดถึงทุกคน "อย่างไรก็ตาม ชิงเฉินเตือนหญิงสาวว่าถึงแม้เรื่องของชายและหญิง ความสุขของปลาและน้ำเป็นเพียงเรื่องธรรมชาติ แต่ยังไงก็ระวัง แต่อย่าเจ็บเพราะมันไม่คุ้มกับการสูญเสีย ถ้าคุณจบลงเหมือนองค์หญิงอู่อัน"

สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไป และบางคนก็มองเฟิ่งชิงเฉินอย่างกังวลอย่างช่วยไม่ได้และหวาดกลัว และขอร้องอย่างเงียบ ๆ

เฟิ่งชิงเฉินมองไปที่สายตาคู่นั้น สีหน้าเงียบสงบ แต่เยาะเย้ยในใจ

ผู้หญิงที่มีชื่อเสียงเหล่านี้ดูบริสุทธิ์และสะอาด แต่ในความเป็นจริง?

พวกนางไม่ชัดเจนเอง แต่กล้าที่จะสาดน้ำสกปรกใส่เฟิ่งชิงเฉิน

อย่างไรก็ตาม เฟิ่งชิงเฉินชัดเจนมากเกี่ยวกับความหมายของการหยุดอย่างพอประมาณ และนอกจากนี้ ทำไมผู้หญิงถึงสร้างปัญหาให้กับผู้หญิง ถ้าไม่ใช่เพราะองค์หญิงอู่อันผู้เย่อหยิ่งกล่าวถึงแม่ที่เสียชีวิตของนาง นางจะไม่รบกวน

"แน่นอน ชิงเฉินเข้าใจดีว่าผู้หญิงทั่วไปต่างจากองค์หญิงอู่อัน และเรื่องขององค์หญิงอู่อันเป็นอุบัติเหตุ นอกจากนี้ยังบอกกับผู้หญิงคนอื่นๆว่านางเป็นหมอและมีหลักการของหมอ และข้อมูลคนไข้จะไม่มีทางรั่วไหล"

หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก และมีหญิงสาวสองสามคนก็มีสีหน้าปกติ และดวงตาของเฟิงชิงเฉินดูดีใจขึ้นเล็กน้อย

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉิน จะแข็งแกร่งเพียงใด นางก็เป็นเพียงเสือกระดาษ นางไม่กล้ารุกรานทุกคน นางรับมือได้

ตงหลิงมีอายุไม่ถึงหนึ่งร้อยปี บรรดาขุนนางและตระกูลที่มีอายุหลายร้อยปี ยกเว้นสองตระกูลหวังและตระกูลเซี่ยถูกตัดศีรษะทั้งหมด

ผู้มีอำนาจส่วนใหญ่ในตงหลิงเป็นคนหัวสูง แม้ว่าพวกเขาจะดูเหมือนขุนนาง แต่แท้จริงแล้วพวกเขาไม่ได้ปิดบังนิสัยชอบโวยวายของพวกเขา ในแง่ของการปกครองครอบครัวและการสอนลูกๆ พวกเขาด้อยกว่าครอบครัวที่แท้จริงมาก

ตามคำกล่าวที่ว่ามีเพียงสามชั่วอายุคนเท่านั้นที่สามารถปลูกฝังขุนนางได้ นอกจากตระกูลหวังและตระกูลเซี่ยไม่มีขุนนางที่แท้จริงในตงหลิง

ราชสกุลรุ่นใหม่ร่ำรวยและมั่งคั่งดูเหมือนจะเป็นสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี แต่แอบมีของสกปรกเป็นของตัวเอง

เมื่อสีหน้าของทุกคนมีความสุข คำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน ก็เปลี่ยนไป และพูดพร้อมกับขู่ว่า "แน่นอน แม้ชิงเฉินจะเป็นหมอ แต่ข้าเป็นผู้หญิง ข้ารักหน้าตาและเกียรติศักดิ์ศรีของตนเองซึ่งในฐานะผู้หญิงแล้วข้าไม่สนใจ อย่าโทษข้าที่หยาบคาย"

มันเป็นภัยคุกคาม เป็นภัยคุกคามเปล่าๆ

อย่างไรก็ตาม คำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน สามารถคุกคามสตรีผู้สูงศักดิ์เพียงไม่กี่คนเท่านั้น ไม่ใช่ทุกคนที่จะไม่สุภาพเหมือนองค์หญิงอู่หลิง

"แคร็ก…" องค์หญิงอันผิงเป็นคนแรกที่แสดงออกและตบโต๊ะอย่างแรง: "เฟิ่งชิงเฉินเจ้ากล้าหาญมาก เทศกาลดอกท้อ ไม่ใช่สถานที่เจ้าควรพูดเช่นนี้"

นางเกลียดชังเฟิ่งชิงเฉิน และไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องขององค์หญิงอู่อัน นางไม่ต้องการช่วยเฟิ่งชิงเฉิน แต่นางก็ต้องการรู้ว่าองค์หญิงอู่อันมีความสัมพันธ์กับคนอื่นจริงๆหรือไม่

เสด็จแม่ก็สนใจเรื่องชององค์หญิงอู่อันและต้องการให้น้องชายของนางแต่งงานกับองค์หญิงอู่อัน และองค์หญิงอู่อันก็เคยชื่นชอบตงหลิงจื่อลั่ว

ข้าไม่ต้องการที่จะ...

องค์หญิงอู่อันผู้นี้เย่อหยิ่ง นับประสาช่วย องค์หญิงอันผิงไม่ฆ่านางนับเป็นโชคดี หญิงคนนั้นเกือบจะกลายเป็นพี่สะใภ้ของนาง