บทที่ 080 อุบัติเหตุ

ซุนยี่จิ่นมองดูรอยเกือกม้าเลอะเทอะทางด้านซ้าย ความโศกเศร้าแวบเข้ามาในดวงตาของนาง และดวงตาของนางนิ่สงบงราวกับบ่อน้ำแห้งในเวลานี้

เมื่อมองไปยังทิศทางที่เฟิ่งชิงเฉินกำลังจะจากไป เขาพูดอย่างแผ่วเบา "องค์หญิงอู่เถา อย่าหลอกตัวเอง อย่าว่าแต่พวกเรา แม้แต่ทหารที่มีทักษะการขี่ม้า การผ่านถ้ำนั้นไม่ง่ายเลย"

สำหรับซุนยี่จิ่นแล้ว เฟิ่งชิงเฉินเป็นความหวัง นางหวังว่าผู้หญิงจะมีชีวิตอยู่ได้ดีโดยไม่ต้องพึ่งพาครอบครัวและไม่ถูกผูกมัด

ตอนนี้ คนๆนี้ตายแล้ว ซึ่งหมายความว่าความหวังพังทลาย!

"ยี่จิ่น ในเมื่อเจ้ารู้ เจ้าควรเข้าใจด้วยว่าพวกเราไปก็ช่วยไม่ได้" องค์หญิงอู่เถาถอนหายใจเบา ๆ

เรื่องของเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาทำดีที่สุดแล้ว

อย่างน้อย พวกเขาไม่ได้ช่วยองค์หญิงอันผิง พวกเขาไม่ได้เดือดร้อน พวกเขาแค่ยืนเคียงข้าง

"แต่……"

แค่ดูนางตายเหรอ?

อยากเห็นผู้หญิงที่กล้าท้าทายอำนาจกษัตริย์และจริยธรรมทางโลกที่ตายในถ้ำนั้นหรือ?

"ไม่ แต่ไปกันเถอะ แค่แกล้งทำเป็นว่าเราไม่รู้เรื่องนี้ มันเป็นเรื่องดีสำหรับเรา" องค์หญิงอู่เถายกแซ่ตีม้าและขี่ม้าออกไป

หัวใจของซุนยี่จิ่นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่มันก็กลายเป็นการถอนหายใจและไล่องค์หญิงอู่เถาออกไปแล้ว

เฟิ่งชิงเฉิน ขอให้เจ้าไปดีนะ!

นอกจากซุนยี่จิ่นและองค์หญิงอู่เถา ไม่มีใครรู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังเดินไปทางถ้ำมรณะ

...

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินขี่ไปตลอดทางไปยังเส้นทางอันห่างไกลนี้ นางรู้ว่ามีปัญหา แต่ม้าที่เธอนั่งอยู่นั้นถูกยาสลบ และมันก็ควบคุมไม่ได้ในเวลานี้ นางไม่สามารถยอมจำนนได้เลย นางทำได้เพียงเท่านั้น ปล่อยให้ยาทำงาน

นางอยากโดดขึ้นม้า แต่ความเร็วของม้านั้นเร็วเกินไป ถ้านางกระโดดตามความสามารถ ถ้าไม่ตาย นางจะพิการ ในกรณีนี้ สู้ดีกว่า นางต้องการดูว่าองค์หญิงอันผิงกำลังจะพานางไปไหน

คุณต้องรู้ว่านี่คือนอกวังหลวง หากมีโจร ราชวงศ์ตงหลิงทั้งหมดจะกลายเป็นเรื่องตลก

ในไม่ช้า เฟิ่งชิงเฉินก็รู้ว่าองค์หญิงอันผิงต้องการให้นางเดิน มีป่าทึบอยู่ข้างหน้านางและทางเดียวคือถ้ำ ถ้ำมีความสูงประมาณ 1 เมตร 5 หรือ 6 ซึ่งเท่ากับความสูงของม้า

เป็นไปไม่ได้ที่คนจะผ่านขณะนั่งบนหลังม้าได้ ถ้าจะผ่านต้องขี่ไปด้านข้าง หรือเอนหลังบนหลังม้า หรือซ่อนไว้ตรงใต้ท้องม้าโดยตรง นอกนั้นไม่มีวิธีอื่น

เมื่อม้าวิ่งเข้าไปในถ้ำ เฟิ่งชิงเฉินเลือกได้เพียงกอดคอม้าด้วยมือทั้งสองแล้วเลื่อนลงมา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่สายสีขาวปรากฏขึ้นในมือของเฟิ่งชิงเฉิน ซึ่งบังเอิญถูกพันรอบคอม้า.

เฟิ่งชิงเฉินกอดคอม้าและเลื่อนลงมาใต้ท้องม้า ใช้มือทั้งสองจับสายยางให้แน่น แล้วสอดเท้าของเธอเข้าไปเฝือก

ม้าถูกรัดคอและกลายเป็นคลั่งมากขึ้น นอกจากนี้ในถ้ำยังมืดและม้าก็วิ่งไปมาในถ้ำ เฟิ่งชิงเฉินได้กลิ่นเลือด

นางรู้ว่าหลังจากยาของม้าตัวนี้ผ่านไป จะต้องตายอย่างแน่นอน!

แต่ในเวลานี้ นางไม่สามารถแม้แต่จะจัดการชีวิตและความตายของนางเองได้ นางจะมีเวลาว่างในการจัดการชีวิตและความตายของม้าได้อย่างไร

ตง ตง... ม้าถูกกระแทกอีกครั้ง เฟิ่งชิงเฉิน ลื่น นางล้มลงกับพื้น ถูกม้าวิ่งลาก ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงมาจากข้อเท้า สีหน้าของเฟิ่งชิงเฉินบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

นางรู้ว่าชิ้นส่วนของผิวหนังต้องถูกถูออกเมื่อเชื่อมต่อกับพื้นดิน เฟิ่งชิงเฉินพยายามหลายครั้งที่จะยกขาของนางขึ้นแล้วโอบรอบท้องม้าอีกครั้ง แต่พบว่าเธอไม่สามารถทำได้

การวิ่งอย่างรวดเร็วทำให้การหายใจของเฟิ่งชิงเฉิน ไม่ราบรื่น และประกอบกับความมืดของถ้ำ มันไม่สะดวกอย่างมากสำหรับนางที่จะทำสิ่งต่างๆ

ถ้านางไม่ต้องการม้าจริงๆ แล้วพาเธอออกไป เธออยากจะยิงและฆ่าม้าจริงๆ

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเฟิ่งชิงเฉินมองไม่เห็น นางจึงไม่มอง และหลับตา สะกดจิตตัวเอง ไม่สนใจความเจ็บปวดที่เท้า สงบสติอารมณ์

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินคิดว่าอารมณ์ของเขาเกือบจะหายแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็เปิดมือของเขาและปล่อยให้ตัวเองล้มลง ในขณะที่ล้ม เฟิ่งชิงเฉินลังเล ควรวางมือบนพื้นหรือวางมือบนพื้น?

เฟิ่งชิงเฉิน กัดฟันยกมือขึ้นและปล่อยให้หลังของเขาตกลงบนพื้น