บทที่ 1006 ตระกูลหลู แผนการของจักรพรรดิ

ตามที่เฟิ่งชิงเฉินคาดไว้ภายในสองวัน เสด็จอาเก้าจึงตกลงที่จะให้ผู้หญิงและเด็กเหล่านั้นอยู่ ไม่เพียงแค่นั้น เสด็จอาเก้ายังปรับปรุงสถานะของพวกเขาบนเกาะอย่างมาก

ทรัพยากรบนเกาะหายากและวัสดุการดำรงชีวิตที่จำเป็นทั้งหมดนั้นจัดหาโดยคนที่ส่งมาจากเสด็จอาเก้า ผู้หญิงและเด็กเหล่านี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการก่อตั้งเกาะมาแต่เดิมและพวกเขาต้องพึ่งพามือของตัวเองเพื่อหาอาหารและเครื่องนุ่งห่ม พวกเขาจะไม่แสดงให้แพทย์ทหารดู และพวกเขาไม่สามารถรับยาได้หลังจากเห็นมัน แต่ตอนนี้มันต่างออกไป...

เสด็จอาเก้ารับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกนางจึงอนุญาตให้แพทย์ทหารรักษาพวกนางและอนุญาตให้พวกนางใช้ยาและของใช้ในชีวิตประจำวันแต่พวกนางต้องทำงานหนักสตรีในค่ายทหารไม่เพียงอาศัยร่างกายหาอาหารเท่านั้นแต่ยังมี มีหลายสิ่งที่ต้องทำ

นายพลบนเกาะเห็นว่าเสด็จอาเก้าเกรงใจพวกเขามากดังนั้นพวกเขาจะไม่เห็นด้วยได้อย่างไรพวกเขาตอบสนองต่อสิ่งที่เสด็จอาเก้าพูดและบรรยากาศบนเกาะก็ผ่อนคลายไปพักหนึ่งทั้งหมดด้วยรอยยิ้ม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงเหล่านั้น ดูเหมือนจะมีความหวัง พวกนางทุกคนเปล่งประกาย และเด็กๆ ก็มีความยับยั้งชั่งใจน้อยลงและมีชีวิตชีวามากขึ้น ซึ่งเพิ่มความนิยมเล็กน้อยให้กับเกาะเล็กๆ แห่งนี้

และบรรยากาศแบบนี้มาถึงจุดสูงสุดเมื่อเรือสินค้าสิบลำแล่นเข้ามา

สำหรับทหารบนเกาะวันนี้มีความสุขยิ่งกว่าวันปีใหม่ เสด็จอาเก้าไม่เพียงแต่อนุญาตให้ผู้หญิงบนเกาะอยู่ แต่ยังขนส่งเสบียงจำนวนมากจากแผ่นดินไปยังเกาะเพื่อเป็นรางวัลแก่ทหารเรือ

“เร็วเข้า ไปดูเถิด มีเหล้าองุ่น ผ้ามากมาย น้ำตาลและข้าว ข้าไม่ได้ดื่มมานานแล้ว นกจวนจะหลุดจากปากข้าแล้ว”

“เจ้านายของข้าใจดีกับพวกเรามาก นายข้าเป็นคนดีมาก”

ยกเว้นทหารรักษาการณ์ ทุกคนต่างสนุกสนาน กระโดดโลดเต้น และภายใต้คำสั่งของนายพล คลื่นลูกแล้วลูกเล่าก็วิ่งไปที่ฝั่งเพื่อนำเสบียงบนเรือกลับมา

"อย่างไร" มันยังคงเป็นสองคำนี้ แต่คราวนี้เสด็จอาเก้ามีรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา

“ดีมาก” สำหรับคำตอบเดียวกันนี้เฟิ่งชิงเฉินกัดฟัน

ผู้ชายคนนี้ เจ้าร้ายกาจกว่านี้ได้ไหม ตบหน้าข้าที ไม่มีใครทำได้ดีไปกว่าเสด็จอาเก้า

“ข้าไม่มีทางเลือกอื่น” เสด็จอาเก้ามองดูเหล่าทหารที่สนุกสนาน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

การจัดการกับทหารทั้งหมดบนเกาะวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่เกาะนี้ ยกเว้นนายพลอาวุโสสองสามคน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นคนอื่นๆ แม้ว่าคนเหล่านี้จะชื่นชมเขา แต่ก็ไม่ ภักดีอย่างที่คาดไว้

ชีวิตบนเกาะช่างน่าเบื่อ คนพวกนี้อยู่บนเกาะมาหลายปี หลายสิบปี ถ้าเขาไม่ใช้วิธีบางอย่าง คนพวกนี้จะลืมไม่ช้าก็เร็วว่าเขาเป็นเจ้าของเกาะที่แท้จริง

เมื่อได้ยินคำพูดของลุงเสด็จอาเก้าแล้วหัวใจของเฟิ่งชิงเฉินก็เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ นางหันศีรษะและถามว่า "เจ้าจะเตรียมพร้อมสำหรับสงครามหรือไม่"

"ไม่มีอะไรผิดปกติในการเตรียมการล่วงหน้าเสด็จอาเก้าแห่งซานตงและพรรคพวกของเขาจะไม่ปล่อยกษัตริย์องค์นี้ไปง่ายๆ" แม้ว่าเขาและจักรพรรดิจะยังคงรักษารูปลักษณ์แบบพี่น้องและความเคารพไว้บนพื้นผิว แต่ทั้งคู่ก็รู้ว่าพวกเขามี ฉีกหน้าพวกเขาแล้ว มิฉะนั้น ฮ่องเต้จะไม่ส่งกองกำลังไปสังหารเขาโดยตรง

"เรื่องของครอบครัวหลูในซานตงเป็นเรื่องยากมากหรือ" หลังจากสอบถามมานานกว่าครึ่งปี เฟิ่งชิงเฉินก็รู้ด้วยว่าครอบครัวของหลูร่ำรวยมากในซานตง และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะต่อสู้โดยไม่มีการนองเลือด

เศรษฐกิจของซานตงได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหลู และทางการของซานตงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลหลู มากหรือน้อย หากตระกูลใหญ่เช่นนี้ล่มสลาย เศรษฐกิจและการปกครองของซานตงจะล่มสลาย และจากนั้น...

หากตระกูลหลูล่มสลาย ซานตงก็จะตกอยู่ในความโกลาหลเช่นกัน และเสด็จอาเก้าก็ไม่อาจหลีกหนีข้อหาขัดขวางการดำรงชีวิตของผู้คนได้