บทที่ 1039 สงคราม,จักรพรรดิไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

ตระกูลลู่แห่งซานตงสมรู้ร่วมคิดกับศัตรูและทรยศต่อประเทศ?

เมื่อจักรพรรดิเห็นสาส์นที่กราบทูลของเสด็จอาเก้า เขาก็อยากจะเอาศีรษะของเขาโขกลงพื้น

เสด็จอาเก้าไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อยว่าตระกูลลู่แห่งซานตงจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับศัตรูและทรยศต่อประเทศ หากบอกว่าเสด็จอาเก้าเป็นคนทรยศ จักรพรรดิคงเชื่อสุดหัวใจ

ต้องรู้ก่อนว่า เสด็จอาเก้าไม่เพียงแต่มีความสัมพันธ์แบบไม่ธรรมดากับซีหลิงเทียนอวี่เท่านั้น แต่ยังเป็นประโยชน์กับหนานหลิงจิ่นสิงเป็นอย่างมาก หากท่านอ๋องผู้สง่างามผู้มิตรกับองค์ชายประเทศอื่น หากบอกว่าไม่มีเป้าหมายก็คงไม่มีใครเชื่อ

แต่ไม่เชื่อแล้วอย่างไร เสด็จอาเก้าทำเรื่องอะไรด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างมาก จักรพรรดิไม่มีทางตรวจสอบจนรู้ถึงการกระทำของเขาอย่างชัดเจน ทำได้เพียงเฝ้ามองเสด็จอาเก้าเชื่อมความสัมพันธ์กับองค์ชายประเทศอื่น ๆ เฝ้าดูความแข็งแกร่งของเสด็จอาเก้าที่กำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

จักรพรรดิจ้องไปยังสาส์นที่เสด็จอาเก้าส่งมา แววตาของเขาลุกโชน เห็นได้ชัดเจนว่าสาส์นฉบับนี้ของเสด็จอาเก้านั้นเป็นการบีบให้เขาลงมือกับตระกูลลู่แห่งซานตง และเขาก็ไม่อาจมองข้ามได้

“เก็บสาส์นมาให้ข้า” จักรพรรดิกัดฟันและพูดออกมา

ขันทีรีบก้าวมาด้านหน้า มอบสาส์นให้แก่จักรพรรดิด้วยความเคารพ จากนั้นก็รีบถอยออกไปให้ห่างเพราะกลัวทำให้จักรพรรดิโกรธไปมากกว่านี้

จักรพรรดิระงับความโกรธในหัวใจ จ้องมองอักษรทีละตัวไปอย่างต่อเนื่อง

ลายมือของเสด็จอาเก้านั้นแสนจะงดงาม ใช้ถ้อยคำกระชับและเข้าใจง่าย แต่ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ ความโกรธในหัวใจของจักรพรรดิก็ยิ่งลุกโชนมากขึ้นเท่านั้น

จากสาส์นที่เสด็จอาเก้าส่งมาให้ เรื่องที่ตระกูลลู่แห่งซานตงสมรู้ร่วมคิดกับศัตรูเพื่อทรยศต่อประเทศ ทั้งหลักฐานและพยาน ทุกอย่างมีอย่างครบถ้วน ไม่ได้เพียงคำกล่าวลอย ๆ

“องครักษ์เสื้อโลหิตยังไม่สามารถหาหลักฐานที่ชัดเจนถึงเพียงนี้ได้” เสด็จอาเก้ายิ้มอย่างเยือกเย็น เมื่อพูดถึงองครักษ์เสื้อโลหิต เขาก็นึกถึงลู่เส้าหลินที่ถูกเขาจัดการอย่างเย็นชา

จนถึงตอนนี้จักรพรรดิก็ยังไม่รู้ว่าลู่เส้าหลินเป็นคนของใครกันแน่ แต่ลู่เส้าหลินเป็นคนระงับอารมณ์ได้ดีเป็นอย่างมาก เขาอยู่ในบ้านโดยไม่มีอะไรทำมานานกว่าครึ่งปี เขาไม่เคยทำเรื่องหรือทำสิ่งใดที่ไม่ควรทำ

เรื่องของลู่เส้าหลินจัดการง่ายเป็นอย่างมาก หากจักรพรรดิไม่อยากรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังของเขาเป็นใคร จักรพรรดิก็สามารถหาเหตุผลในการสังหารเขาได้โดยง่าย และเรื่องที่อยากก็คือ เรื่องที่ต้องจัดการกับตระกูลลู่แห่งซานตง

หากเป็นความผิดอื่นจักรพรรดิอาจจะยังละเว้นโทษได้ แต่นี่เป็นโทษของการทรยศประเทศ จักรพรรดิไม่กล้านิ่งเฉยและปล่อยผ่านไป ไม่อย่างนั้น......เขาคงถูกเสนาบดีทั้งหมดรวมหัวกันฝังเขาลงหลุม

แต่หากเขาออกไปคำสั่งให้ทำลายล้างตระกูลลู่ทั้งเก้าสาขา เช่นนั้นก็จะทำให้ซานตงวุ่นวายเป็นอย่างมาก และเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น เห็นได้ชัดว่านี่เป็นกับดักที่เขามอบให้เสด็จอาเก้า แต่เสด็จอาเก้ากลับไม่ถูกกับดักนี้เล่นงาน และเป็นเขาที่ถูกบังคับให้แบกรับความขายหน้าครั้งนี้ไว้

“บ้าที่สุด เป็นโทษที่สมควรตาย” ปัง......สาส์นถูกโยนลงพื้นอีกครั้ง ขันทีถึงกับสะดุ้ง จากนั้นก็ยืนไว้อาลัยให้กับสาส์นของเสด็จอาเก้าเงียบ ๆ

สาส์นของเสด็จอาเก้า ทุกครั้งที่ได้รับล้วนทรมานผิดมนุษย์มนา

“รายงาน......รายงานจากม้าเร็ว รายงานจากม้าเร็ว” เสด็จอาเก้าเพิ่งจะโยนสาส์นของเสด็จอาเก้าทิ้งไป เวลานี้ม้าเร็วก็ได้นำสาส์นอีกฉบับมาส่ง

ภายใต้สถานการณ์ทั่วไป ส่วนใหญ่จะใช้ม้าเร็วในการส่งสาส์นของสงครามอันยิ่งใหญ่หรือไม่ก็อุบัติเหตุทางสงคราม จักรพรรดิไม่สนใจการต่อสู้ของเสด็จอาเก้าเลยแม้แต่น้อย เขาจึงให้ขันทีไปรับสาส์นที่ม้าเร็วเป็นคนส่งมา

“แม่ทัพคนไหนเป็นคนส่งสาส์นม้าเร็วมางั้นหรือ?” จักรพรรดิถามออกมา

ขันทีมอบสาส์นให้จักรพรรดิพร้อมกับกล่าวด้วยความเคารพว่า “กราบทูลองค์จักรพรรดิ เป็นสาส์นม้าเร็วจากเสด็จอาเก้า”

“เสด็จอาเก้า?” จักรพรรดิผงะอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นรีบรับสาส์นมาอ่านทันที “ทางที่ดีเขาควรจะส่งเรื่องสำคัญมากให้ข้า ถึงขั้นกล้าใช้ม้าเร็วส่งสาส์น ไม่เช่นนั้นคงไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย”

ตอนแรกจักรพรรดิรู้สึกว่าเป็นเพียงความยากลำบากที่เสด็จอาเก้าสร้างขึ้น แต่ในตอนที่จักรพรรดิเห็นสิ่งที่เสด็จอาเก้าเขียนมา ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันที

“เจ้าสาม? เขายังไม่ตายงั้นหรือ?” ใบหน้าของจักรพรรดิกลายเป็นสีแดง จากนั้นก็กลายเป็นสีขาว

“ที่แท้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้......ข้าก็คิดว่าเหตุใดตระกูลลู่ถึงกล้าหาญเพียงนี้ ถึงขั้นกล้ามุ่งเป้ามาที่ข้า ที่แท้ก็มีเจ้าสามคอยให้การสนับสนุน โชคดีที่ไม่มีอะไรผิดพลาดจนมากเกินไป” จักรพรรดินึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้น เขารู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย หากไม่เกิดเรื่องขึ้นกับเฟิ่งจ้าน เขาก็คงตกหลุมพรางของท่านอ๋องสามไปแล้ว