บทที่ 1051 คุกเข่า,ใครกันแน่ที่เคารพ

คนที่สวมชุดพิธีกรรมเหลืองอร่าม นอกจากจักรพรรดิแล้วก็คงมีเพียงแค่ฮองเฮาเท่านั้น ดูจากเวลา จักรพรรดิน่าจะยังอยู่ในราชสำนัก ดังนั้นคนผู้นี้จึงเป็นได้เพียงแค่ฮองเฮา

ในวังหลัง พระสนมซูมีความสัมพันธ์ที่ดีกับฮองเฮา ฮองเฮามาที่นี่เวลานี้น่าจะเป็นเพราะต้องการช่วยเหลือพระสนมซู เฟิ่งชิงเฉินยิ้มออกมาทันที ไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ขันทีที่อยู่ด้านหลังเห็นเช่นนั้น รีบเปิดเผยตัวตนของตนเองเพื่อปกป้องชีวิตให้ปลอดภัย

“ฮองเฮาเหนียงเหนียงเสด็จแล้ว!”

ขันทีตะโกนออกมาเสียงดังลั่น ใบหน้าของพระสนมซูเต็มไปด้วยความดีใจ รอยยิ้มที่แปลกประหลาดแขวนออกมาบนใบหน้า จ้องมองเฟิ่งชิงเฉินด้วยความสะใจ หันกลับมาอย่างชัยชนะ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “ถวายบังคมฮองเฮาเหนียงเหนียง ขอฝ่าบาททรงมีอายุยืนนาน พันปี พัน พันปี”

“ถวายบังคมฮองเฮาเหนียงเหนียง......”

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างคุกเข่า มีเพียงเฟิ่งชิงเฉินผู้เดียวเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ ซึ่งดูโดดเด่นเป็นอย่างมาก

“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าช่างกล้าเสียเหลือเกิน เห็นฮองเฮาเหนียงเหนียงแล้วยังไม่คุกเข่า” ฮองเฮากวาดสายตามอง มามาที่อยู่ด้านหลังก็ดุออกมา

เฟิ่งชิงเฉินยิ้มออกมาเล็กน้อย กล่าวออกมาอย่างเฉยเมย “ข้าเองก็อยากคุกเข่าให้เหนียงเหนียง แต่เกรงว่าเหนียงเหนียงคงจะรับไว้ไม่ไหว”

“รับไว้ไม่ไหว? ในใต้หล้า นอกจากจักรพรรดิ ยังมีการเคารพของใครที่ข้ารับไม่ไหว?” ฮองเฮายืนอยู่ตรงนั้น ดูสง่างามและสูงส่งเป็นธรรมชาติ และสายตาที่นางมองมาที่เฟิ่งชิงเฉินนั้นก็เต็มไปด้วยความดูถูก

“เหนียงเหนียงพูดถูก แต่วันนี้ชิงเฉินไม่อาจคุกเข่าให้เหนียงเหนียงได้จริง ๆ แม้เหนียงเหนียงจะเป็นสตรีผู้มีเกียรติที่สุดในประเทศนี้ แต่ไม่ได้แปลว่าจะเป็นสตรีผู้มีเกียรติสูงสุดในใต้หล้า” เฟิ่งชิงเฉินรู้อยู่แล้วว่าฮองเฮาเกลียดนางมากเพียงใด และต้องการสังหารนางมากแค่ไหน

ตั้งแต่เดินทางกลับมาจากซานตง นางได้เจอกับคนที่ฮองเฮาส่งไปไม่น้อย ยิ่งฮองเฮาไม่อยากให้สนมเอกเซี่ยคลอดเด็กในท้องออกมาอย่างปลอดภัยมากเท่าไหร่ นางก็ยังอยากให้เด็กคลอดออกมาอย่างปลอดภัยมากเท่านั้น

“อ่า.....ในใต้หล้ายังมีสตรีที่มีเกียรติกว่าข้าอยู่อีกงั้นหรือ?” ฮองเฮาอย่างเหยียดหยาม เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นคำพูดของเฟิ่งชิงเฉินอยู่ในสายตา

เฟิ่งชิงเฉินเองก็ไม่ได้ใส่ใจ นางเพียงยิ้มออกมาและพูดว่า “เหนียงเหนียง สตรีผู้มีเกียรติที่สุดในใต้หล้าเป็นไม่ใช่ฮองเฮาแต่เป็นไทเฮา แม้เหนียงเหนียงจะทรงเกียรติ แต่ก็ไม่อาจเทียบกับไทเฮาเหนียงเหนียงได้ รอให้เหนียงเหนียงขึ้นไปอยู่บนตำแหน่งนั้น ถึงจะกล่าวได้ว่าตนเองคือสตรีผู้ทรงเกียรติที่สุดในใต้หล้า”

ไทเฮาถึงจะเป็นสตรีผู้มีอำนาจสูงสุดที่แท้จริงในวังหลัง ลูกชายเป็นจักรพรรดิกับสามีเป็นจักรพรรดิ เป็นสิ่งที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง มีเพียงแค่ลูกชายได้เป็นจักรพรรดิเท่านั้น เจ้าถึงจะกลายเป็นสตรีผู้มีอำนาจสูงส่งและทรงเกียรติที่สุด

เฟิ่งชิงเฉินพูดแทงใจดำของฮองเฮา นางจะไม่อยากเป็นไทเฮาได้อย่างไร เพียงแต่จักรพรรดิมีอายุยืน นางจะไปทำเช่นไรได้ ฮองเฮาระงับความคิดในหัวใจ จากนั้นกล่าวออกไปว่า “แม่นางเฟิ่งพูดถูก จริงอยู่ที่ไทเฮาเหนียงเหนียงนั้นเป็นสตรีผู้สูงส่งที่สุด แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวกับอะไรกับแม่นางเฟิ่ง เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เจ้าไม่ทำความเคารพข้า?”

“แน่นอนว่าเกี่ยวข้องกัน ไม่ทราบว่าเหนียงเหนียงรู้จักของสิ่งนี้หรือไม่?” เฟิ่งชิงเฉินหญิงปิ่นปักผมออกมาวางไว้บนฝ่ามือของนาง

“ปิ่นเฟิ่งของพระราชมารดา?” ฮองเฮาตกใจมาก สีหน้าที่มองมายังเฟิ่งชิงเฉินก็เปลี่ยนไป

แน่นอนว่าฮองเฮารู้ว่าปิ่นเฟิ่งอยู่ในมือของเฟิ่งชิงเฉิน แต่หลังจากที่ถูกใช้ไปครั้งที่แล้ว นางก็ไม่เคยเห็นร่องรอยของปิ่นเฟิ่งอีกเลย ฮองเฮาคิดว่าปิ่นเฟิ่งหายไปแล้ว หรือไม่ก็ถูกเสด็จอาเก้านำกลับมา คิดไม่ถึงว่า.....

มันยังอยู่ในมือของเฟิ่งชิงเฉิน

“สายตาของฮองเฮาเหนียงเหนียงช่างกว้างไกล สมกับที่จักรพรรดิองค์ก่อนเอ่ยปากออกมา มันคือปิ่นเฟิ่งแห่งพระราชมารดาแห่งตงหลิง” เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของฮองเฮา เฟิ่งชิงเฉินยิ้มออกมาอย่างสดใส

ยิ่งฮองเฮาไม่มีความสุขเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกสุขใจมากเท่านั้น

สายตาของฮองเฮาจับจ้องไปที่ปิ่นเฟิ่งในมือของเฟิ่งชิงเฉินโดยไม่กะพริบตา ใบหน้าซีดขาวจนน่าตกใจ เวลานี้ฮองเฮาไม่มีเวลาไปคิดว่าจะลงโทษหรือจัดการกับเฟิ่งชิงเฉินอย่างไร ในสมองของนางตอนนี้มีแต่ความคิดที่ว่าจะถอยกลับไปอย่างไรโดยไม่เสียหน้า

ใครจะไปคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินจะนำสิ่งของอันล้ำค่าอย่างปิ่นเฟิ่งติดตัวมาด้วย มันช่างโชคร้ายเหลือเกินที่ต้องมาเผชิญหน้ากับนางในเวลานี้

“ฮองเฮาเหนียงเหนียง จักรพรรดิองค์ก่อนมีคารมคมคาย เมื่อเห็นปิ่นชิ้นนี้ก็เหมือนได้เห็นฮองเฮาองค์ก่อน เหนียงเหนียงยังไม่ทำความเคารพอีกอย่างนั้นหรือ” เฟิ่งชิงเฉินแกว่งปิ่นเฟิ่งที่อยู่ในมือ ยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจ