บทที่ 1056 พิการ,เด็กไม่ได้ผิดอะไร......

“ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว เหนียงเหนียงออกแรงอีกหน่อยเพคะ”

นางผดุงครรภ์เช็ดเหงื่อไปพร้อมกับตะโกนออกมา แม้ว่านางจะได้ประโยชน์จากฮองเฮา ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ในการฆ่าแม่เหลือลูกไว้ แต่ในห้องคลอดมีคนอยู่มากมายถึงเพียงนี้ ประกอบกับมีเฟิ่งชิงเฉินอยู่ด้วย แน่นอนว่านางไม่กล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า

อีกอย่าง ด้วยสถานการณ์ของสนมเอกเซี่ยในเวลานี้ มันไม่ได้หนักหนาเหมือนกับที่นางผดุงครรภ์พูดไว้ในตอนแรก ในพระราชวัง หากอาการป่วยรุนแรง หมอหลวงและนางผดุงครรภ์จะต้องอธิบายออกมาอย่างหนักแน่น เนื่องจากเหตุดังกล่าว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมากับพระสนมจากความเจ็บป่วย พวกเขาก็คงไม่อาจรอดพ้นไปได้ เช่นเดียวกัน หากสามารถช่วยเอาไว้ได้ มันก็หมายความว่าความสามารถของพวกเขานั้นสูงส่ง ไม่ว่าโรยร้ายจะรุนแรงแค่ไหน พวกเขาก็สามารถรักษามันจนหายได้

“อร๊าย......” ร่างกายของสนมเอกเซี่ยไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เจ็บปวดจนแทบหมดสติ เมื่อได้ยินเสียงของนางผดุงครรภ์ นางกลั้นหายใจ ช้ำพละกำลังทั้งหมดที่มีในร่างกาย หลังจากนั้นก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างหลุดออกมาจากท้องของนาง

หู้ว......สนมเอกเซี่ยนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ไม่อาจเคลื่อนไหวได้

“ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว เหนียงเหนียง คลอดออกมาแล้ว” ได้ยินคำพูดนี้ของนางผดุงครรภ์ สนมเอกเซี่ยพยายามฝืนสังขารตนเอง กล่าวออกมาอย่างอ่อนแรง “ไป อุ้มเด็กมาให้ข้าหน่อย”

“เพคะ” นางผดุงครรภ์ตัดสายสะดือและอุ้มจักรพรรดิน้อยออกมา ผ่านไปครู่หนึ่งเห็นจักรพรรดิน้อยไม่ส่งเสียง นางผดุงครรภ์เตรียมที่จะตีก้นของจักรพรรดิน้อย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เห็น......

“อร๊าย......” นางผดุงครรภ์ร้องออกมาด้วยความตกใจ มือทั้งสองข้างปล่อยออก จักรพรรดิน้อยที่ยังไม่ได้สวมผ้าอ้อมดิ่งลงสู่พื้น เด็กทารกตัวขาว แม้แต่ร้องออกมายังทำไม่ได้ เช่นนั้นจะช่วยตนเองได้อย่างไร

“ไม่......” สนมเอกเซี่ยตะโกนออกมาพร้อมกับหัวใจที่แทบแหลกสลาย สนมเอกเซี่ยที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงลุกขึ้นและล้มลงพื้นในทันใด “ลูกของข้า......”

เฟิ่งชิงเฉินคอยระมัดระวังนางผดุงครรภ์มาโดยตลอด นางตอบสนองทันทีที่ได้เห็นนางผดุงครรภ์ปล่อยมือ......

“ระวัง” หากเด็กตกลงพื้นจะต้องเสียชีวิตเป็นแน่ หัวใจของเฟิ่งชิงเฉินแทบหยุดเต้น พุ่งออกไปโดยไม่คิดอะไรทั้งนั้น

เสียงกระแทกพื้นดังขึ้น ร่างของเฟิ่งชิงเฉินล้มลงสู่พื้น รู้สึกเจ็บตรงหน้าอก แต่เฟิ่งชิงเฉินก็ยังยิ้มออกมา เนื่องจากจักรพรรดิองค์น้อยอยู่ในอ้อมกอดของนาง

“เยี่ยมไปเลย” หัวใจของเฟิ่งชิงเฉินสงบลง และในตอนนี้นางผดุงครรภ์เองก็ได้สติกลับคืนมาแล้ว เสียงคุกเข่าดังขึ้นอย่างชัดเจน ก้มศีรษะลงพื้นอย่างรุนแรง “ข้าสมควรตาย ข้าสมควรตาย”

แต่ในเวลานั้น ทุกคนกำลังยุ่ง ไม่มีใครสนใจนางเลยแม้แต่น้อย สนมเอกเซี่ยเห็นจักรพรรดิน้อยอยู่ในมือของเฟิ่งชิงเฉิน นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก หมดสติไปพร้อมกับดวงตาที่มืดมน

“เหนียงเหนียง เหนียงเหนียง” สาวใช้และหมอหลวงผู้หญิงกระวนกระวาย รีบพยุงสนมเอกเซี่ยขึ้นไปบนเตียง ช่วยเหลือสนมเอกเซี่ยอย่างสุดความสามารถ เกรงว่าสนมเอกเซี่ยจะต้องจากไปเพราะเหตุดังกล่าว

ในห้องเต็มไปด้วยความโกลาหล จักรพรรดิและฮองเฮาจะไม่รู้ได้อย่างไร จักรพรรดิรีบส่งคนเข้ามาถาม เฟิ่งชิงเฉินอุ้มจักรพรรดิน้อยไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็พยุงนางผดุงครรภ์ขึ้นมาพร้อมกล่าวอย่างเฉียบขาดว่า “บอกไปว่าสนมเอกเซี่ยหมดสติเพราะตกเลือด”

ไม่ใช่ว่านางต้องการสาปแช่งสนมเอกเซี่ย แต่มีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นที่ทำให้คนด้านนอกไม่ซักถามอะไรเพิ่ม

นางผดุงครรภ์ก็เป็นคนที่รู้จักหนักเบา นางรู้ว่าวันนี้นางทำความผิดอันยิ่งใหญ่ ไม่จำเป็นต้องให้เฟิ่งชิงเฉินพูดอะไรมาก นางจึงตะโกนออกไปว่า “แย่แล้ว แย่แล้ว เหนียงเหนียงตกเลือด เหนียงเหนียงตกเลือด”

“ว่าไงนะ? ตกเลือด? รีบไปเรียกหมอหลวงมาเร็ว” เสียงของนางผดุงครรภ์ดังมาก ทุกคนที่อยู่ด้านนอกต่างได้ยิน

แม้ว่าจักรพรรดิจะรับสั่งว่าช่วยชีวิตของเด็กเอาไว้ แต่ในเมื่อสนมเอกเซี่ยยังมีลมหายใจอยู่ แน่นอนว่าจำเป็นต้องให้ความช่วยเหลือ ฮองเฮาได้ยินเช่นนั้นจึงรีบเรียกหมอหลวงมาทันที

“ไม่จำเป็น มีเฟิ่งชิงเฉินอยู่” จักรพรรดิอยู่ในความสงบ

ฮองเฮาได้ยินประโยคดังกล่าว นางรู้สึกเสียใจและดีใจในเวลาเดียวกัน ชีวิตของนางนั้นเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ในฐานะผู้หญิงของจักรพรรดิด้วยกัน สนมเอกเซี่ยในวันนี้อาจจะเป็นนางในวันพรุ่งนี้ก็เป็นได้......