บทที่ 1061 เลือด จะได้ลูกเสือมาได้อย่างไร ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือ

แม้ว่าสำนักแม่ชีหวางเยว่จะไม่เป็นที่รู้จัก แต่ทุ่งกุหลาบในสำนักแม่ชีนั้นดีมากจริงๆ ผู้คนจำนวนมากมาที่นี่ทุกปี แน่นอนว่านี่เป็นที่รู้จักในหมู่คนจำนวนน้อยเท่านั้น อย่างไรก็ตาม มันเป็นเพียงปากต่อปากเท่านั้น อีกอย่างองค์ชายสามจะไม่คิดเรื่องนี้ด้วย คนมาเยอะเกิน

วัดหวางเยว่เป็นฐานที่มั่นที่ออกแบบอย่างพิถีพิถันโดยองค์ชายสาม มันจะไม่ดึงดูดความสนใจของผู้คนเพราะมันถูกทิ้งร้าง และมันจะไม่รุ่งเรืองถึงขนาดที่มันจะอวดเท้า ในบรรดาวัดนับพัน วัดหวางเยว่นั้นธรรมดามากจนผู้คนสามารถ ไม่เห็นพิเศษเลยแม้แต่น้อย

กุหลาบของวัดหวังเยว่เป็นไม้ประดับที่ผู้คนเคารพนับถือและหมุนเวียนไปในแวดวงสตรีสูงศักดิ์ กุหลาบของที่นี่ไม่เพียงสวยงามเป็นพิเศษ แต่ยังมีจำนวนมากอีกด้วย ทั้งหมดนี้ไม่เป็นสองรองใคร

ยืนอยู่นอกทุ่งดอกไม้ มองไม่เห็นขอบ เฟิ่งชิงเฉินสูดหายใจลึก สูดกลิ่นหอมของดอกกุหลาบ อดไม่ได้ที่จะยิ้มสดใส "สวยจัง"

มันง่ายอย่างนี้มานานแค่ไหนแล้ว?

"ไม่เป็นไรถ้าเจ้าชอบ" เสด็จอาเก้ายืนอยู่ด้านหลังเฟิ่งชิงเฉินห่างจากดอกกุหลาบหนึ่งฟุต เห็นเฟิ่งชิงเฉินเดินไปที่ทุ่งดอกไม้ เสด็จอาเก้าไม่มีความตั้งใจที่จะก้าวไปข้างหน้าเลย

แม้ว่าเขาจะทานยาล่วงหน้าแล้ว แต่เสด็จอาเก้าก็ยังไม่มีแผนที่จะดำเนินการต่อ เขาไม่สนใจทุ่งดอกไม้นี้ เขาพาเฟิ่งชิงเฉินไปเพลิดเพลินกับดอกไม้ เขาแค่ต้องชื่นชมความงามด้วยตัวเอง

"ข้าชอบที่นี่มาก ที่นี่สวยมาก" เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้เข้าใกล้ทุ่งดอกไม้มากเกินไป นางกลัวว่าหากนางมีละอองเกสรดอกไม้บนร่างกายของนางและยืนใกล้เสด็จอาเก้ามากเกินไป เสด็จอาเก้าจะรู้สึกอึดอัด

เสด็จอาเก้ายืนด้วยรอยยิ้ม สายตาของเขาติดตามเฟิ่งชิงเฉินอย่างใกล้ชิด เส้นสายที่เย็นชาและแข็งกระด้างนุ่มนวลขึ้นมาก และสายลับที่เห็นฉากนี้ในความมืดก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

เมื่อมองไปที่เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินดูเหมือนว่าพวกเขามาเพื่อเพลิดเพลินกับดอกไม้จริงๆ...

เฟิ่งชิงเฉินเดินไปรอบ ๆ ทุ่งดอกไม้สองสามก้าวแล้วก็หมดความสนใจ ดังที่เสด็จอาเก้าพูดนางไม่ใช่คนชอบเล่นกับดอกไม้และต้นไม้และการดูดอกไม้ก็เป็นเรื่องแปลกใหม่ ไม่เป็นไรสำหรับลุงของข้า กับนางเดินเตร็ดเตร่อยู่ในทุ่งดอกไม้เพียงลำพัง ไม่ว่าทะเลดอกไม้จะสวยงามเพียงใด เขาก็ไม่สามารถรั้งนางไว้ได้

“ข้าหิวแล้ว กลับกันเถอะ” เฟิ่งชิงเฉินตบเสื้อผ้าของเขาก่อนจะเดินกลับ

นางกลัวว่าเสด็จอาเก้าจะรู้สึกอึดอัดหากละอองเกสรดอกไม้เข้าสู่ร่างกายของนาง

“เจ้าไม่อยากดูเหรอ เจ้าเห็นไหมว่าดอกไหนสวยที่สุด” เสด็จอาเก้าจำสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินพูดได้เสมอว่าเขาจะเลือกดอกกุหลาบเองและมอบให้เฟิ่งชิงเฉิน

"ดอกที่พี่เลือกให้พี่สวยที่สุด" กุหลาบที่นี่สีสันสดใสมาก โดยเฉพาะกุหลาบแดง แดงซะจนตาลาย แถมแต่ละดอกก็สวย

"เดี๋ยวก่อน" เสด็จอาเก้าไม่พูดอะไรมาก และบินไปที่ใจกลางทุ่งดอกไม้ด้วยการเขย่งเล็กน้อย

รูปร่างของเขาดูเบาและสง่างาม แต่ในพริบตา เขาก็ยืนอยู่บนยอดดอกไม้แล้ว

หล่อมาก

หมายความว่าไงที่เหมือนนกตกใจว่ายเหมือนมังกรนั่นแหล่ะ

ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินเปล่งประกายสดใส และหัวใจของเขาเต็มไปด้วยเสด็จอาเก้าโดยปรารถนาที่จะบันทึกฉากนี้ตลอดไป

เสด็จอาเก้ากระตือรือร้นอยู่เสมอ ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินร้อนแรงมาก เขาจะไม่สังเกตเห็นได้อย่างไร โดยใช้ประโยชน์จากช่องว่างระหว่างการเก็บดอกไม้ เสด็จอาเก้าหันศีรษะและยิ้มให้เฟิ่งชิงเฉิน...

พึมพำ... เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเพียงว่าจิตใจของเขาว่างเปล่า เขาจ้องมองไปที่เสด็จอาเก้าอย่างว่างเปล่า และมองไม่เห็นสิ่งอื่นใดในดวงตาของเขานอกจากเสด็จอาเก้า

ผู้ชายอะไรจะดูดีได้ขนาดนี้

ท่ามกลางแสงแดด ยืนอยู่บนยอดดอกไม้สีแดง ดอกกุหลาบทั่วทั้งภูเขากลายเป็นพื้นหลัง เฟิ่งชิงเฉินไม่สามารถหาคำอธิบายได้ นางรู้เพียงว่าหัวใจของนางกำลังเต้นเร็ว นางหวังว่านางจะรีบวิ่งไปข้างหน้าและกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของชายคนนั้น เกรงว่าเขาจะถูกกระชากออกไป

น่าเสียดายที่ฉากนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั้น เสด็จอาเก้าเอนตัวลง พิงดอกไม้ด้วยปลายเท้าแล้วก้มลงเก็บดอกกุหลาบที่เขาชอบ

ดอกไม้มีหนาม แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะสังเกตเห็น แต่เขาก็ยังถูกหนามบาดนิ้วอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เลือดหยดหนึ่งไหลออกมา ตกลงในดิน และหายไปในไม่ช้า