บทที่ 1063 สูงศักดิ์ แล้วพบกันใหม่

เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินกำลังรับประทานอาหารเย็นที่แท่นชมวิว ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ๆก็มีลมกระโชกแรงพัดเข้ามา และกลิ่นหอมแรงของดอกไม้ก็พุ่งเข้าหาพวกเขา ไม่ต้องพูดถึงเสด็จอาเก้าก็คือเฟิ่งชิงเฉินไม่แพ้ละอองเกสรก็สำลักตายเช่นกัน

"ฮัดชิ้ว ฮัดชิ้ว..." เฟิ่งชิงเฉินขยี้จมูกของนางด้วยดวงตาสีแดง และเมื่อนางกำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น กลิ่นหอมของดอกไม้อีกกลิ่นหนึ่งโชยมากระทบนาง มันโชยออกมา

"เหตุใดเจ้าจึงดูเหมือนเด็ก?" เสด็จอาเก้าดูเหมือนเขาไม่ได้ทำอะไรเลย หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้เฟิ่งชิงเฉินโดยที่ไม่ได้รับผลกระทบจากกลิ่นของดอกไม้เลย

เฟิ่งชิงเฉินกลัดกลุ้มจนจะตาย "เกิดอะไรขึ้น?"

เอาล่ะ กลิ่นหอมของดอกไม้อบอวล หากเจ้าบอกว่าไม่มีใครเล่นกล แม้ว่าเจ้าจะฆ่าเฟิ่งชิงเฉิน เจ้าก็จะไม่เชื่อ...

"ลมพัด!" เสด็จอาเก้าเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิดกว่าเดิมแล้วยิ้ม...

บางคนไม่สามารถรอได้

เฟิ่งชิงเฉินโยนตะเกียบลงบนโต๊ะและพูดอย่างโกรธเคือง "มันน่าผิดหวังจริงๆ ข้าจะไม่กิน"

โต๊ะฝุ่น ไม่ต้องพูดถึงเสด็จอาเก้า แม้แต่เฟิ่งชิงเฉินก็กินไม่ได้ แต่โชคดีที่ทั้งสองคนกินเกือบเสร็จแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงขอให้สาวใช้ทำความสะอาด จากนั้นกลับไปที่ห้อง

ในห้องต้องไม่มีลม!

ไม่มีลมในห้อง แต่มีปัญหาอื่น ๆ ทันทีที่เราไปถึงสนาม คนขับรถม้ามารายงานว่าม้ากินหญ้าโดยไม่ได้ตั้งใจที่ภูเขาด้านหลัง

ช่างเป็นวิธีการที่เงอะงะ!

ทันทีที่เสด็จอาเก้าได้ยิน เขาก็รู้ว่าเป็นองค์ชายสามที่ทำอะไรผิด ดังนั้นเขาจึงไม่รีบร้อน ดังนั้นเขาจึงสั่งให้คนขับรถกลับไปที่เมืองทันทีและส่งคนไปม้า

อนิจจาไม่มีใครคาดเดาได้ว่าม้าตัวนี้จะกินหญ้าบนพื้นดินได้ดีจนทำให้ม้าหลุดเหตุผลที่โค้ชไม่สงสัยคนในวัดหวางเยว่ เพราะเขาคิดว่าวัดหวางเยว่เต็มไปด้วยแม่ชี เจ้ากล้าดียังไงมาวางแผนต่อต้านเสด็จอาเก้า

ไม่นานหลังจากที่คนขับรถออกไป มีบางอย่างผิดปกติกับเสด็จอาเก้า

“เจ้ามีผื่นขึ้นตามตัว” เฟิ่งชิงเฉินหยุดชั่วคราวเพื่อช่วยเสด็จอาเก้าเปลื้องผ้า

"โชคดีที่มันไม่เจ็บ" เสด็จอาเก้าดีใจที่เขาทำการป้องกันสองครั้ง เขาใช้ยาของปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีและใช้ยาของเฟิ่งชิงเฉินมิฉะนั้นเขาอาจตกอยู่ในมือของ องค์ชายสามในวันนี้

ผู้ที่เป็นโรคภูมิแพ้เกสรดอกไม้ไม่สามารถได้รับบาดเจ็บในสถานที่ต่างๆ เช่น ทุ่งดอกไม้

“เดี๋ยวก่อน ข้าจะหาคนไปตักน้ำมาทำความสะอาดให้เจ้า” เมื่อนึกถึงลมร้ายในตอนนี้ เฟิ่งชิงเฉินก็เข้าใจอย่างแน่นอนว่าทำไมเสด็จอาเก้าจึงมีผื่นขึ้นตามร่างกาย

เฟิ่งชิงเฉินเกลียดชังอย่างลับๆ และตัดสินใจที่จะหันหลังกลับและเผาทุ่งดอกไม้เพื่อดูว่าพวกเขาจะทำอะไรอีกที่จะทำร้ายเสด็จอาเก้า

“ไม่จำเป็น แค่ทาครีมให้ข้าแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาด” เสด็จอาเก้าปฏิเสธเสียงดัง

บางอย่างสามารถจัดการได้ แต่บางอย่างก็ทำไม่ได้ ข้าไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ใช้อ่างอาบน้ำในหวางเยว่อันและเขาจะไม่ใช้อ่างอาบน้ำร่วมกับผู้อื่น

เมื่อนึกถึงการใช้อ่างอาบน้ำที่แม่ชีใช้ เสด็จอาเก้ารู้สึกหนาวสั่น และร่างกายของเขาชาไปหมด ราวกับว่ามีหนอนผีเสื้อกำลังคลานอยู่บนตัวเขา

การใช้อ่างอาบน้ำร่วมกับผู้อื่นนั้นแย่กว่าการแพ้ไข้ละอองฟาง

เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะเบา ๆ "เจ้าเป็นคนจน"

เสด็จอาเก้าเกลียดมันอย่างชัดเจน แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินต้องการแสร้งทำเป็นไม่รู้ แต่ความหลงใหลในความสะอาดของชายคนนี้ก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง โดยคิดว่าภาชนะที่พวกเขาใช้ทานอาหารเย็นเมื่อกี้ถูกนำโดยเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินฝุ่นตลบด้วยเส้นสีดำ

โชคดีที่เสด็จอาเก้าเกิดในตระกูลขุนนางไม่เช่นนั้นคนธรรมดาจะไม่สามารถสนับสนุนเขาได้เลยนี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาจริงๆ

"..." หูของเสด็จอาเก้าแดงก่ำ เมื่อเผชิญหน้ากับท่าทางขี้เล่นของเฟิ่งชิงเฉิน เขาก็เบือนหน้าหนีด้วยความลำบากใจ

นี่เป็นอุบัติเหตุแต่เขาจำได้ว่าต้องขอให้องค์ชายสามจัดการเรื่องนี้ เขาวางแผนเอง และต้องการพักค้างคืนในวัดหวางเยว่