บทที่ 1069 ลำบาก,ข้าเป็นหมอไม่ใช่พระเจ้า

ในฐานะหมอประจำตระกูลของตระกูลหยุน เฟิ่งชิงเฉินได้รับประโยชน์จากตระกูลหยุน แน่นอนว่านางเองก็ต้องทำประโยชน์ให้แก่ตระกูลหยุนด้วยเช่นกัน ตัวอย่างเช่น คนไข้สองสามคนที่ตระกูลเสนอมาให้นางรักษา นางไม่อาจปฏิเสธมันได้ ก่อนหน้านี้หยุนเซียวไม่เคยแนะนำผู้ป่วยให้เฟิ่งชิงเฉินรู้จัก นางรู้สึกว่ามันง่ายที่จะกลับกลอก แต่คิดไม่ถึงว่าทันทีที่ลงมือจะเกิดปัญหาอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้......

เหล่าผู้มาเยือนเข้ามานั่งในจวนของเฟิ่งชิงเฉิน อย่าว่าแต่จักรพรรดิและเสด็จอาเก้าเลยที่คิดว่าลำบาก แม้แต่นางเองก็ยังรู้สึกปวดหัว แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้ และไม่มีความกล้าที่จะขับไล่คนเหล่านี้ไป แม้ว่าจะไล่พวกเขาแล้วไม่เกิดอะไรขึ้นก็ตาม

เฟิ่งชิงเฉินทำอะไรคนในจวนไม่ได้ ทำได้เพียงโยนความผิดทั้งหมดให้แก่ผู้ร้ายอย่างหยุนเซียว เนื่องจากคนพวกนี้เป็นคนที่หยุนเซียวส่งมา และคนไข้ที่พาแนะนำให้เฟิ่งชิงเฉินรู้จักล้วนแต่มีอาการสาหัส เพื่อทำให้ชื่อเสียงของเฟิ่งชิงเฉินกึกก้องยิ่งขึ้น

ชื่อเสียงบ้าอะไร เฟิ่งชิงเฉินโกรธจนอย่างจะด่าออกมา นี่หยุนเซียวต้องการแนะนำคนป่วยให้นางหรือว่าต้องการสร้างปัญหาให้นางกันแน่?

นางเป็นหมอภายนอก ไม่ใช่หมอเด็ก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กอนุบาลเลย ส่งเด็กป่วยอายุไม่ถึงหกขวบให้นางยังไม่พอ แต่กลับไม่มีสมาชิกหรือคนในครอบครัวผู้ป่วยมาด้วยแม้แต่คนเดียว

เอาเถอะ ไม่มีคนในครอบครัวก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่เด็กตัวน้อย ๆ เพียงคนเดียว เหตุใดถึงได้มีองครักษ์มาคอยเฝ้าเป็นร้อยคน และองครักษ์เหล่านี้ก็ไม่สามารถควบคุมเด็กคนนี้ได้เลย ควบคุมไม่ได้ไม่เป็นไร แต่อย่าช่วยเด็กคนนี้ทำอะไรชั่วร้ายได้ไหม ช่วยเด็กคนนี้ทำอะไรชั่วร้ายไม่เท่าไหร่ เหตุใดพวกเจ้าต้องทำตัวแข็งก้าวเช่นนี้ด้วย

องครักษ์ที่ปกป้องเด็กคนนี้ ทุกคนล้วนแข็งแกร่ง ราวกับสามารถจัดการสายลับของนางได้ทุกคน ส่วนเจ้าบ้าโจ่วอั้น หลังจากรู้ว่าสถานการณ์เริ่มเลวร้าย เขาก็ไม่พูดอะไรสักคำ เอ่ยปากว่าต้องการปกป้องซุนซือสิง ออกไปนอกเมืองเพื่อฝึกวิชาแพทย์เป็นเพื่อนซุนซือสิง

ฮือ ฮือ ฮือ ชาติที่แล้วนางทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ชีวิตนี้ถึงได้โชคร้ายถึงเพียงนี้ ถึงต้องมาถูกราชาปีศาจตัวน้อยทรมานเช่นนี้

ใช่ ราชาปีศาจตัวน้อย พ่อของเด็กป่วยคนนี้เป็นผู้นำของลัทธิปีศาจ และตัวเขาเองก็คือนายน้อยแห่งลัทธิปีศาจ แม้อายุยังน้อยแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยสติปัญญา เหมือนปีศาจตัวน้อยที่ลงมือกระทำทุกสิ่งอย่างเหี้ยมโหด

ราชาปีศาจตัวน้อยมาถึงจวนเฟิ่งไม่ถึงสามวัน คนในจวนเฟิ่งเจ็ดส่วนไม่ป่วยก็ได้รับบาดเจ็บ แม้แต่ทงจือ ทงเหยา และพวกของชุนฮุ่ยก็ไม่สามารถรอดพ้นจากเงื้อมมือของราชาปีศาจตัวน้อยได้ ทุกคนล้มลุกคลุกคลานอยู่บนเตียงด้วยความตกใจ แต่เฟิ่งชิงเฉิน......

สามารถกล่าวได้ว่าเฟิ่งชิงเฉินค่อนข้างกล้าหาญและโชคดีที่ไม่ถูกราชาปีศาจตัวน้อยทรมานจนตาย แต่เฟิ่งชิงเฉินก็พบว่าจิตวิญญาณของตนเองอ่อนแรงลงมาก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องเป็นบ้า

บ้าหรือไง ใครบ้างที่เมื่อลืมตาขึ้นมาเจอซากศพที่เน่าเปื่อยอยู่รอบตัวแล้วไม่ตกใจ?

ใครจะไม่ตื่นตระหนก เมื่อจู่ ๆ เห็นงูเหลือมขนาดใหญ่พันรอบตัวเองขณะอาบน้ำ?

ใครบ้าที่ในขณะกินข้าว จู่ ๆ มีงูตัวใหญ่พุ่งเข้ามาตรงหน้า อ้าปากกว้างต้องการเขมือบหัวของตนเองเข้าไปแล้วไม่ตกใจ?

ใครบ้างที่จะไม่ตกใจเมื่อพบว่าระหว่างกำลังเดิน จู่ ๆ ก็มีซากศพของสุนัขและแมวตัวน้อยปรากฏออกมาบนฝ่าเท้า?

แต่ที่เล่ามามันก็ยังไม่เท่าไหร่ ราชาปีศาจตัวน้อยยังมีวิธีการที่เลวร้ายยิ่งกว่า และวิธีการเหล่านั้นต่อให้เฟิ่งชิงเฉินแข็งแกร่งสักแค่ไหนก็ไม่อาจทนไหว

ใครบ้างที่ได้เห็นเด็กอายุหกขวบแยกชิ้นส่วนของคนที่ยังมีชีวิตออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบพร้อมกับรอยยิ้มอันไร้เดียงสาแล้วจะไม่ตกใจจนตัวสั่น

ใครบ้างที่เห็นเด็กหกขวบทำอะไรอนาจารอย่างไม่รู้สึกผิดโดยไม่สนว่าจะเป็นหญิงชายแล้วยังรู้สึกปกติอยู่ได้

......

ยังมีเรื่องอีกมากมายที่เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้พูดถึง สรุปก็คือสิ่งที่หยุนเซียวมอบให้นางในครั้งนี้ไม่ใช่ผู้ป่วย เห็นได้ชัดว่าเป็นเจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ในวัยไม่ถึงสิบปี