บทที่ 1082 ปวดหัว เสด็จอาเก้าน้อยอกน้อยใจอย่างมาก...

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินกลับไปที่จวนเฟิ่ง ทุกคนในจวนเฟิ่งต่างก็มีความสุขมากกว่าปีใหม่ซะอีก เมื่อเฟิ่งชิงเฉินกลับมา พวกเขาพบกระดูกสันหลังและกล้าที่จะยืนตัวตรงเพื่อดุคนเหล่านั้น

ผู้หญิงของพวกนางไม่ใช่ผู้หญิงชอบโอ้อวด จวนองค์ชายเก้าของพวกนางคือการรักษาคนไข้ ไม่เหมือนที่ร่ำลือกันข้างนอก เสด็จอาไม่ยอมปล่อย...

มีใครบ้างที่อยากแต่งงานกับผู้หญิงแบบผู้หญิงของพวกเขา ก่อนที่ตระกูลหยุนจะมาขอแต่งงาน ครอบครัวซิ่วของพวกเขาปฏิเสธ ถ้าโลภมากจริง ๆ เพื่อความมั่งคั่งและอำนาจ แต่งงานกับลูกชายของตระกูลหยุนและเป็นหัวหน้าของ ตระกูลหยุนไม่มีอะไรมากไปกว่าเงาขององค์หญิงทั้งเก้า

พ่อบ้านมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ เกิดอะไรขึ้นกับตระกูลเฟิ่งของพวกเขาที่พึ่งพาผู้หญิงในการดูแลบ้าน แม้แต่ผู้หญิงก็ไม่เลวร้ายไปกว่าครอบครัวใหญ่เหล่านั้น

สำหรับเจ๋อเจ๋อที่รบกวนตระกูลเฟิ่ง ทุกคนในตระกูลเฟิ่งต่างก็เพิกเฉยต่อพวกเขา และทุกสายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่เฟิ่งชิงเฉิน

"ซิ่ว ดีที่เจ้ากลับมา ห้องของเจ้าได้จัดระเบียบโดยสาวใช้เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างในห้องถูกแทนที่ด้วยสิ่งใหม่ แสดงให้ข้าเห็นว่าถ้าเจ้าไม่พอใจ สาวใช้จะเปลี่ยนให้ใหม่" ถงจื๊อและถงเหยาจะเฟิ่งชิงเฉินถูกล้อมอยู่ตรงกลาง ส่วนชุนฮุยและคนอื่น ๆ ยังคงฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ออกมา

คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในขณะที่คุยกัน ทงจื๊อเห็นเฟิ่งชิงเฉินมีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าอยู่เสมอ เขาไม่แน่ใจว่าเฟิ่งชิงเฉินรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้หรือไม่ หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็กระซิบ "ซิ่ว หลายสิ่งหลายอย่าง เพิ่งเกิดขึ้น ถ้าซิ่วไม่ยุ่ง คนใช้คนนี้อยากรายงานซิ่วก่อน”

“เกี่ยวกับการแต่งงานระหว่างฉู่ฉางฮว๋าและเสด็จอาเก้าหรือ และข่าวลือเกี่ยวกับข้าที่พักในจวนขององค์ชายเก้า?” เฟิ่งชิงเฉินถามกลับ ทงจื๊อแข็งไปครู่หนึ่งและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เขาต้องการปลอบเฟิ่งชิงเฉิน แต่เมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินด้วยใบหน้าที่สงบ เฉินกลืนคำพูดที่มาถึงปากตัวเอง

“เจ้าไม่จำเป็นต้องจ้องมองสิ่งเหล่านี้ ข้าจะหาทางแก้ไข และอย่าสนใจข่าวลือในนครหลวง” เฟิ่งชิงเฉินเดินไปที่ลานด้านใน นางจำได้เพียงครึ่งทาง “ยังไงก็ตาม นายน้อยเจ๋อเจ๋อก็กลับมาแล้ว จัดสถานที่ให้เขา”

"อา...ซิ่ว เหตุใดเจ้าถึงเป็นเช่นนี้..." ทงจื๊อและทงเหยาหวาดกลัวจนใบหน้าซีดเซียว และพวกเขาถอยห่างออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสิ้นหวังของเจ๋อเจ๋อ

“อย่ากังวล นายน้อยเจ๋อเจ๋อไม่มีผู้คุ้มกันที่จะปกป้องเขา เขาแข็งแกร่งกว่าเด็กทั่วไปเพียงเล็กน้อย นอกจากนี้ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บทั่วร่างกาย แม้ว่าเขาต้องการฆ่าใครสักคน เขาก็ไร้พลัง เฟิ่งชิงเฉินปลอบใจทงจื๊อ และความกลัวของทงเหยา

วิธีการที่โหดร้ายของเจ๋อเจ๋อฝังอยู่ในจิตใจของพวกเขา พวกเขากลัวเจ๋อเจ๋อจากก้นบึ้งของหัวใจ ทงเหยาพูดอย่างสมเพช "ซิ่ว เจ้าช่วยส่งเขาออกไปได้ไหม"

“ข้าก็อยากไปเหมือนกัน แต่ข้าส่งเจ้าไปไม่ได้ เจ้าไม่ต้องกลัว หากเจ๋อเจ๋อทำอะไรผิด ก็ให้ผู้คุมจัดการซะ ตราบใดที่เจ้าไม่ทุบตีเขาถึงตาย” เพื่อจัดการกับเจ๋อเจ๋อ ความอ่อนโยนไม่เพียงพอ เฟิ่งชิงเฉินไม่ปฏิเสธการใช้ความรุนแรง แต่ต้องมีระดับ เจ้าจะต่อสู้ไม่ได้ถ้าเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด มิฉะนั้นบุคลิกของเจ๋อเจ๋อจะบิดเบี้ยว

ทงจื๊อและทงเหยาทำให้ใจของพวกเขาอ่อนลงโดยไม่คาดคิด "วิธีนี้จะไม่โหดร้ายเกินไปหรือ เขายังเด็กอยู่"

“ตราบใดที่เขาไม่ทำผิด ข้าจะไม่ทุบตีและดุเขาแบบลวก ๆ แม้ว่าเขาจะเป็นเด็ก แต่เขาก็ไม่ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ เลย เขาควรจะรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำ” ตามอาชญากรรมของเจ๋อเจ๋อเขาถูกตัดสินประหารชีวิตเป็นเวลาร้อยปี ครั้งเดียวไม่พอ หากเป็นไปตามคำกล่าวที่ว่า ชีวิตเพื่อชีวิต เจ๋อเจ๋อไม่รู้ว่าเขาจะต้องทำผิดอีกกี่ครั้ง

“คนรับใช้รู้” ทงจื๊อและทงเหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องกังวลว่าเจ๋อเจ๋อจะโจมตีพวกเขา และพวกเขาจะไม่รู้สึกอึดอัดใจที่ต้องเฆี่ยนตีลูกชายที่ซื่อสัตย์

ทุกวันนี้เชื่อกันว่าลูกกตัญญูเกิดใต้ไม้เท้า

เมื่อเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้รับบาดเจ็บจากข่าวลือ และเจ๋อเจ๋อก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคาม ทงจื๊อและทงเหยาก็ปล่อยความกังวลของพวกเขา และยังคงแสดงความตื่นเต้นต่อการกลับมาของเฟิ่งชิงเฉิน และพูดด้วยใบหน้าที่มีความสุข "ซิ่ว สาวใช้พร้อมที่จะอบอุ่นร่างกายแล้ว” สุ่ยเจ้าอยากอาบน้ำก่อนและแต่งตัวหรือไม่ ในขณะที่ชุนฮัวและคนอื่น ๆ กำลังพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ พวกเขาทำเสื้อผ้าหลายชุดสำหรับซิ่ว มีสีและสไตล์ทั้งหมดที่ชอบ และคนรับใช้ยังทำรองเท้าให้ซิ่วอีกด้วย...”

ทงจื๊อและทงเหยาล้อมรอบเฟิ่งชิงเฉิน พูดเสียงจ้อกแจ้กจอแจเกี่ยวกับเรื่องเล็กน้อย เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และเพิ่มคำสองสามคำเป็นระยะ ๆ แสดงว่าเขาฟังอย่างตั้งใจ

นายและคนรับใช้ทั้งสามเข้ากันได้ดียามมืดเห็นในตาของเขาและเก็บไว้ในใจและแอบถอนหายใจในใจว่าหลังจากที่แม่นางเฟิ่งกลับไปที่จวนเฟิ่งนางรู้สึกสบายใจและผ่อนคลายมากขึ้น ตัดสินจากสิ่งนี้ สถานการณ์ในช่วงเวลาสั้น ๆ แม่นางเฟิ่งอาจไม่มีความสุข ข้าเต็มใจไปที่จวนขององค์ชายเก้า แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้าชายจะโกรธเมื่อเขากลับมาหรือไม่

เสด็จอาเก้าจะโกรธหรือไม่