บทที่ 1121 สู้ไม่สู้ นี่คือปัญหา

ถูกต้อง ซีหลิงเทียนเหล่ยกบฎแล้ว !

หวังจิ่นหลิงพยักหน้าช้าๆ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเหมือนเดิม เพียงแต่ดวงตาที่ยิ้มนั้นดูเคร่งขรึมและจริงจังขึ้น

ซีหลิงเทียนเหล่ยนำคนไม่ถึงสามแสนคนไปยึดพื้นที่บนภูเขาแล้วตั้งตนเป็นฮ่องเต้ และพร้อมเผชิญหน้าโดยตรงกับสี่อาณาจักรและเก้าเมือง เขาไม่กลัวการข่มขู่ของสี่อาณาจักรและเก้าเมือง

แต่เดิมฮ่องเต้แห่งเมืองซีหลิง จะต้องออกหน้ารับผิดชอบกับสถานการณ์ที่พังพินาศนี้ เสด็จลุงเก้าวางแผนกะใช้โอกาสนี้ให้ฮ่องเต้แห่งซีหลิงคายเงินที่เขาเคยปล้นไปจากตระกูลหลู แต่เขาไม่คาดคิดว่าซีหลิงเทียนเล่ยจะก่อการกบฎกระทันหันเช่นนี้

ซีหลิงเทียนเล่ยก่อกบฏ และเมืองซีหลิงก็โยนความผิดเรื่องโจมตีเมืองเหลียนให้ซีหลิงเทียนเล่ยแทน เมืองตงหลิง เมืองเป่ยหลิง และเมืองหนานหลิง ถ้าเมืองไหนมีปัญหาให้ไปคิดบัญชีกับซีหลิงเทียนเล่ย

ซีหลิงเทียนเล่ยได้แยกตัวออกจากเมืองซีหลิงแล้ว ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นคนไร้เหตุผล ก็ไม่สมควรที่จะให้เมืองซีหลิงมาช่วยเทียนเล่ยแก้ปัญหานี้ เมืองซีหลิงก็ไม่ใช้ใครจะมารังแกกันง่าย ๆ

"เมืองตงหลิงมีแผนการว่าอย่างไร? โจมตีไหม? ซีหลิงเทียนเล่ยก่อกบฎ ฮ่องเต้แห่งเมืองซีหลิงแสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่สนใจ แล้วสามอาณาจักรที่เหลือก็จะไม่สนใจงั้นหรือ

การกระทำของซีหลิงเทียนเล่ยถือเป็นการตบหน้าสามอาณาจักร

วังจิ่นหลิงส่ายหน้า: "ในขณะนี้ยังไม่มีใครพูดอะไร บางคนอยากสู้และบางคนไม่เห็นด้วย เมื่อวานฮ่องเต้เรียกคนไปหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วมิใช่หรือ คาดว่าน่าจะทราบผลภายในวันนี้ อย่างไรก็ตาม เกรงว่าสงครามครั้งนี้ยากที่สู้รบ"

หวังจิ่นหลิงคาดเดาสถานการณ์ เฟิงชิงเฉิงเองก็เชื่อมั่น เพียงแต่ว่า : " ฮ่องเต้จะยอมกลืนคำพูดหรือไม่"

ซีหลิงเทียนเล่ยเหมือนเป็นการตบหน้าทั้งสามอาณาจักร ตงหลิง เป่ยหลิงและหนานหลิง ถ้าหากต่างก็ยอมรับ ต่อไปภายหน้าจะปักหลักอยู่ที่แผ่นดินจิ่วโจวได้อย่างไร คนที่ไม่รู้คงคิดว่าพวกเขากลัวซีหลิงเทียนเล่ยเป็นแน่

"แน่นอนไม่ยินยอม ถ้าศึกนี้ต้องสู้รบกัน เมืองตงหลิงจะสูญเสียอย่างหนัก สถานที่ที่ซีหลิงเทียนเล่ยครองนั้นเป็นป่ารกทึบ

สถานที่นั้นไม่มีใครพักอาศัยอยู่ เต็มไปด้วยอากาศที่เป็นพิษและอับชื่น ตรงกลางยังมีหนองน้ำที่ไม่รู้จัก หากก้าวเข้าไปในสถานที่นั้น เก้าในสิบคนอาจจะไม่มีชีวิตรอดออกมา

มีฉากกำบังตามธรรมชาติ ไม่มีเมืองใดในสี่อาณาจักรคิดที่จะสนใจพื้นที่ตรงนั้น และไม่มีอาณาจักรใดคิดที่จะรวบรวมพื้นที่นี้เข้าเป็นเขตดินแดนของตน ซีหลิงเทียนเล่ยครอบครองสถานที่นั้น ถ้าสามอาณาจักรคิดที่จะสู้รบ ยังต้องพิจารณาว่ามันคุ้มค่าหรือไม่”

คนที่ไม่มีอะไรจะเสียย่อมไม่กลัวผู้ใด ซีหลิงเทียนเล่ยก็คือคนที่ไม่มีอะไรคนนั้น เขาแยกออกไปตัดสัมพันธ์กับซีหลิง และตงหลิงคิดที่จะสู้รบกับเขา ถึงชนะก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร ซีหลิงก็ไม่คิดที่จะรับผิดชอบกับการสู้รบในครั้งนี้ อีกอย่างซีหลิงเทียนเล่ยก็ไม่มีเงินที่จะจ่ายค่าความสูญเสียในสงครามของเมืองตงหลิง

การต่อสู้ไม่มีอะไรนอกจากดินแดน เพื่อเงิน และไม่มีประโยชน์ที่จะไปโจมตีซีหลิงเทียนเล่ย แม้ว่าฮ่องเต้แห่งเสามอาณาจักรจะอยากสู้รบ พวกเหล่าเสนาบดีย่อมมิยินยอมเป็นแน่แท้

ชีวิตของทหารก็เป็นชีวิต พวกเขาจะเสียสละโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้

"ซีหลิงเทียนเล่ยเป็นบุคคลที่ในช่วงวิกฤตเขายอมตัดแขนตัดขาปล่อยทุกอย่าง แล้วนำคนจำนวนหนึ่งก่อกบฏ ข้านั้นอยากรู้จริง ๆ ว่าเขาใช้วิธีพูดหว่านล้อมเหล่าทหารได้อย่างไร” เฟิงชิงเฉิงสายตาแฝงความเย้ยหยัน

ไม่ว่าอย่างไร ถึงซีหลิงเทียนเล่ยจะพ่ายแพ้ และเขาจะสามารถเลี้ยงดูคนกว่าสามแสนคนให้อยู่รอดได้ไม่นั้นก็ยังคงเป็นอีกคำถาม ถึงมีชีวิตอยู่รอดได้แล้ว แต่จำนวนคนเพียงแค่สามแสนคนจะไปทำการใหญ่อะไรได้