บทที่ 1137 สมรู้ร่วมคิด เฟิ่งชิงเฉินโปรดช่วยสักหน่อย

“ไม่ได้การละ มีการซุ่มโจมตี!”

โตวโตวไม่ใช่คนที่ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร เมื่อเห็นสิ่งนี้นางจึงชี้เท้าและถอนตัวออกจากวงการต่อสู้ทันที ชายแปดคนในชุดดำก็ล่าถอยขณะต่อสู้เช่นกัน และกลุ่มโจรก็ไม่กล้าขยับอีก

“ไม่ใช่การซุ่มโจมตี มีคนกำลังมา” เสด็จอาเก้ามองดูและสรุปว่าคนที่มายังอยู่ห่างจากพวกเขาอยู่บ้าง เขาไม่ได้ซุ่มโจมตีล่วงหน้า แต่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดและกระทำการโดยประมาท

“ข้าควรทำอย่างไรดี” โตวโตวถามเสด็จอาเก้า

โดยปกติเมื่อเจอเรื่องแบบนี้เขาก็แค่ต้องวิ่งหนี แต่กลุ่มนี้มีปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยี เจ๋อเจ๋อและพวกเขาที่ไม่สามารถหนีไปได้เลย

“ไม่มีอะไรทำ มาดูกันว่าใครอยู่ที่นี่บ้าง” เสด็จอาเก้ายื่นปืนให้เฟิ่งชิงเฉิน “ป้องกันตัวเองด้วย”

“ไม่ต้องกังวล” เฟิ่งชิงเฉินถอยกลับไปนั่งรถม้าของปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีและเจ๋อเจ๋อโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“เจ้ามาที่นี่ทำไม เกิดอะไรขึ้น?” ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีเองก็มีสีหน้ากังวลเช่นกัน เขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเมื่อมองดูบรรยากาศ เขาไม่เห็นโจรเหล่านั้น และพวกเขาก็วิ่งหนีไป

“ข้าไม่รู้ ข้าคงถูกซุ่มโจมตีแน่” เฟิ่งชิงเฉินมองดูสถานการณ์ในระยะไกล แล้วคิดถึงทางข้างหน้าและข้างหลัง โดยรู้ว่าแม้ว่าพวกเขาจะหนีไปตอนนี้ พวกเขาอาจจะไม่สามารถหลบหนีได้ อยู่ที่นี่ดีกว่าดูเหมือนว่าใคร

ในป่า จู่ๆ ม้าสีน้ำตาลแดงตัวใหญ่ก็กระโดดออกมา และคนที่อยู่ด้านหลัง...

“หนานหลิงจิ่นฝาน?” เฟิ่งชิงเฉินสะดุ้งเมื่อเห็นคนๆ นั้นเดินมา

ไอ้เวรนี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เขาไม่ได้ไปสู้กับซีหลิงเทียนเล่ยร่วมกับตงหลิงจื่อลั่วหรือ

“ข้าลุงหวัง เฟิ่งชิงเฉิน ไม่เจอกันนานเลย เจ้าดูสวยขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าเสด็จอาเก้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี” หลังจากที่ไม่ได้พบเจ้ามาเกือบปี ผิวของหนานหลิงจิ่นฝานก็ซีดลงและน่ากลัวขึ้น

หลังจากที่หนานหลิงจิ่นฝานออกมา ทหารม้ากลุ่มหนึ่งก็รีบวิ่งออกไปจากทั้งสองฟากของเส้นทาง ล้อมเสด็จอาเก้าและเฟิ่ง ชิงเฉิน

นี่ก็ไม่ต่างจากพวกโจรในตอนนี้ มีคนนับหมื่นจริงๆ ยืนอยู่ตรงนั้น เฟิ่งชิงเฉินมองไม่เห็นขอบซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีกี่คน

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะหนีไป เว้นแต่พวกมันสองสามตัวจะบินหนีไปได้

เสด็จอาเก้าไม่รีบร้อนและพูดอย่างใจเย็น "องค์ชายจิ่นฝานทำหน้าที่ได้ดีมากในการระดมกองทัพเพื่อจัดการกับข้า"

“ เสด็จอาเก้าแห่งตงหลิงมีชื่อเสียงและไม่มีอะไรที่ลุงหวังสามารถทำได้เกี่ยวกับเรื่องนี้” หนานหลิงจิ่นฝานไม่โกรธเลย เขาถูกหนานหลิงจิ่นฝางปราบปรามในปีที่ผ่านมาซึ่งทำให้เขาหยิ่งน้อยลงเล็กน้อย

“ผ่านมานานแล้ว และเสด็จอาเก้ายังคงสง่างามมาก ซึ่งทำให้ลุงหวังอิจฉา” หนานหลิงจิ่นฝานนั่งบนหลังม้ารูปหล่อและมองลงไปที่เสด็จอาเก้า โดยตั้งใจที่จะเอาชนะเสด็จอาเก้าอย่างแผ่วเบา

เสด็จอาเก้าไม่สนใจที่จะใส่ใจกับความขัดแย้งทางอารมณ์ระหว่างเด็ก ๆ เช่นหนานหลิงจิ่นฝานและถามตรงประเด็น "บอกข้าที คราวนี้ใครต้องการชีวิตของข้าอีก"

หนานหลิงจิ่นฝานกำลังยุ่งอยู่กับการต่อสู้กับจินสิงเขาจะมีเวลาฆ่าเขาได้อย่างไร ตรวจสอบที่อยู่ของเขา ไม่ต้องพูดถึงชีวิตและความตายของเขา มันไม่สามารถระบุสถานการณ์ของหนานหลิงได้ การฆ่าเขานั้นมีประโยชน์เพียงเล็กน้อยกับหนานหลิงจิ่นฝานที่นั่น ไม่จำเป็นต้องทำเพื่อเขา สร้างแรงบันดาลใจให้ครูและระดมคน

“อะไรนะ? เป็นไปไม่ได้เลยที่เสี่ยวหวังจะฆ่าเจ้าใช่หรือไม่ เจ้าได้ทำลายเสี่ยวหวังหลายครั้งและเป็นเรื่องปกติที่เสี่ยวหวังต้องการชีวิตของเจ้า” หนานหลิงจิ่นฝานไม่ได้คาดหวังว่าเสด็จอาเก้าจะเดาได้เร็วขนาดนี้ เขาทำงานร่วมกับผู้คน