บทที่ 1140 ตัวประกัน การต่อต้านกองทัพหนานหลิงจิ่นฝาน

ถ้าเสด็จอาเก้าไม่ลงมือ มันก็ไม่เป็นไร แต่หากเมื่อเขาลงมือแล้ว มันจะเป็นการตัดสินใจขั้นสุดท้าย และเขาจะไม่มีวันให้โอกาสหนานหลิงจิ่นฝานอีกแล้ว

ในขณะที่หนานหลิงจิ่นฝานถูกลอบสังหาร เสด็จอาเก้าและพรรคพวกของเขาได้จุดไฟเผาค่ายที่พวกเขาอาศัยอยู่ และเมื่อกองกำลังเสือหนานหลิงมาถึง พวกเขาเห็นกระโจมเพียงไม่กี่หลังที่ถูกไฟไหม้

“คนเหล่านั้นอยู่ไหน!!” หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เสือถามคนรอบๆ ตัวเขา ทหารผู้น้อยส่ายหัวอย่างยอมจำนน “ไม่รู้สิ คนเหล่านั้นยังอยู่ที่นี่เมื่อกี้ และในชั่วพริบตา ตาคนนั้นหายไป”

“ค้นหา” หน่วยพิทักษ์เสือไม่เชื่อว่าในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ เสด็จอาเก้าและพรรคพวกของเขาจะสามารถบินหนีขึ้นไปบนกลีบเมฆและหลบหนีจากพื้นดินได้

ค่ายเต็มไปด้วยไฟและหน่วยพิทักษ์เสือ ไม่สามารถรุดเข้าไปได้เลย และพวกเขาไม่คิดว่าเสด็จอาเก้าและพรรคพวกของเขายังคงอยู่ในกองไฟ ดังนั้นพวกเขาจึงค้นหาผู้คนรอบๆ ทันที

แต่ทันทีที่หน่วยพิทักษ์เสือหันกลับมาเสด็จอาเก้า และพรรคพวกของเขาก็รีบออกไปจากกองไฟ

แท้จริงแล้วโตวโตวได้จัดเตรียมไฟไว้ล่วงหน้า แต่หากมองจากภายนอกจะดูยิ่งใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วไม่มีประกายไฟข้างในเลย ในช่วงเวลาสั้น ๆ ผู้คนในกระโจมรีบออกไปโดยห่อตัวด้วยผ้าห่มและมันไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตเลย

แม้ว่ามันจะค่อนข้างอันตรายแต่มันก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดเมื่อทหารและม้าของหนานหลิงเห็นเต็นท์ถูกไฟไหม้พวกเขาคงคิดว่าพวกเขาหนีไปแล้ว

ในฐานะนักฆ่าโตวโตว ยังมีทักษะเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้างโตวโตว กล่าวว่ามันง่ายเกินไปที่จะทำสิ่งเหล่านี้ภายใต้สายตาของทหารใหญ่หลายนายเช่นนี้

"เอาม้าของพวกเขาไป" โตวโตวรีบวิ่งออกไปก่อนโดยมีเจ๋อเจ๋ออยู่บนหลัง และโยนผ้านวมทิ้งทันทีที่เขาออกมา ผ้าห่มถูกไฟลุกไหม้ แต่โชคดีที่ไม่มีใครถูกเผา

ด้วยเสียง "ปัง" โตวโตว ลอยขึ้นไปในอากาศ เตะทหารที่ขี่ม้าตกลงมา และบินขึ้นไปนั่งบนหลังม้า "ต้องไปก่อนแล้ว ไป!!"

โตวโตวฟาดแส้อย่างแรง และรีบออกไป หน่วยพิทักษ์เสือพบบางสิ่งแปลก ๆ ที่นี่ จึงหันกลับมาและล้อมเขาไว้ แต่มันสายเกินไป โตวโตวได้แหกวงล้อมแล้วและรีบวิ่งออกไปทันที

เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน โตวโตวค่อยๆออกมาทีละก้าว หลังจากที่ทั้งสองคนออกมา พวกเขาก็ไม่รีบร้อนที่จะคว้าม้า เสด็จอาเก้าดึงดาบบางๆออกจากเอวของเขา และเฟิ่งชิงเฉิน หยิบปืนพกออกมา

ทหารบนหลังม้าเหล่านั้นหันหลังให้เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน ยิงใส่พวกเขา ปืนยิงไปที่หัว ปัง!ปัง! ปัง! ผู้คนบนหลังม้าล้มลงทีละคน

“รีบไปซะ คว้าม้าแล้วออกไป ไม่ต้องห่วงพวกเรา” เสด็จอาเก้าพูดกับสายลับที่รีบวิ่งออกไปหลังจากนั้น สายลับรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือเชื่อฟังตามคำสั่ง

ผู้คุมที่ซ่อนอยู่ไม่โต้เถียงหรือลังเล พาปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีกระโดดขึ้นหลังม้าและรีบวิ่งตามโตวโตวออกไป

หลังจากที่ผู้คุมที่ซ่อนอยู่ทั้งแปดและปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีขึ้นหลังม้าแล้ว หน่วยพิทักษ์เสือหนานหลิงก็พุ่งเข้ามายืนอยู่ข้างหน้าเฟิ่งชิงเฉิน และเสด็จอาเก้า

“เสด็จอาเก้าและแม่นางเฟิ่งท่านทำให้ข้าขุ่นเคืองมาก ได้โปรดกลับไป ข้าไม่ต้องการทำร้ายเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน” แม้ว่าหัวหน้าค่ายพิทักษ์เสือจะโกรธมากที่พี่ชายของเขาเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจ เขาสามารถนึกถึงตัวตนของเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาทำได้เพียงกัดฟันและอดทน

หากสองคนนี้ตายไป ตงหลิงจะไม่ปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน และหนานหลิงอาจจะไม่ได้ผุดได้เกิดอีกเลย

“เพราะเจ้าต้องการหยุดข้า ฝันไปเถอะ!” เสด็จอาเก้าดูเหยียดหยาม และดาบบางๆในมือของเขาสะบัดออกทันที “หากเจ้าต้องการจะรักษาเราไว้ เจ้าต้องพึ่งพาความสามารถที่แท้จริงของเจ้า”

"ถูกต้อง ถ้าเจ้าหยุดข้าได้ เจ้าก็ทำได้" เฟิ่งชิงเฉิน ชี้ปากกระบอกปืนไปที่หัวหน้าของหน่วยพิทักษ์เสือ "อย่าขยับ ไม่งั้นอย่า" อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

ในตอนนี้ คนเหล่านี้ต่างก็เห็นว่าอาวุธที่ซ่อนอยู่ในมือของหน่วยพิทักษ์เสือนั้นทรงพลัง และพวกเขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามในตอนนี้ หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เสือคอยเกลี้ยกล่อมให้ เฟิ่งชิงเฉิน สงบสติอารมณ์

“แม่นางเฟิ่ง ฝ่าบาทของเราไม่มีเจตนาที่จะทำร้ายแม่นางเฟิ่ง ตราบใดที่แม่นางเฟิ่งอยู่ต่ออีกสองสามวัน” หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เสือเกลี้ยกล่อมในขณะที่ชี้ไปทางทหารฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบ ๆ และบอกให้พวกเขา โจมตีหากเฟิ่งชิงเฉินเคลื่อนไหว

“เอาสิ่งนี้ไปเกลี้ยกล่อมเด็ก ๆเถอะโตวโตวไม่เชื่อ” เฟิ่งชิงเฉินสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวทีละเล็กละน้อยของหน่วยพิทักษ์เสือ และยืนหันหลังชนกันกับเสด็จอาเก้า

เมื่อเห็นว่าการลอบโจมตีจะล้มเหลว หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เสือ จึงออกคำสั่งโดยไม่ลังเล "ลงมือ!"