บทที่ 1144 ซุ่มโจมตี, จะต้องชดใช้ในไม่ช้าก็เร็ว

หวังชีคิดไม่ถึงว่า พี่ชายที่อ่อนโยนมาโดยตลอดของเขาจะมีลมหายใจที่รุนแรงและเยือกเย็นเช่นนี้ แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่หวังจิ่นหลิงจัดการกับตระกูลหวังครั้งที่ผ่านมา เขาก็สามารถเข้าใจมันได้

หากไร้ซึ่งความสามารถ หมกมุ่นอยู่กับความเมตตา เช่นนั้นจะทำให้ตำแหน่งผู้นำตระกูลหวังมั่นคงได้อย่างไร หนานหลิงจิ่นฝานคิดจะข่มขู่พี่ใหญ่ของเขา ฝันไปเถอะ!

ตราบใดที่หวังจิ่นหลิงยังเป็นผู้นำตระกูลหวัง หนานหลิงจิ่นฝานก็ไม่มีทางกล้าแตะต้องเฟิ่งชิงเฉิน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกหวังจิ่นหลิงตรวจสอบว่าหักหลังหนานหลิงจิ่นสิง หรือคนอื่น ๆ

ภายใต้สถานการณ์บางอย่าง หวังจิ่นหลิงมีอำนาจในการกำหนดบัลลังก์ของจักรพรรดิแห่งหนานหลิงว่าจะให้ใครขึ้นมานั่งบนนั้น

แน่นอน นี่หมายความว่าหวังจิ่นหลิงไม่จำเป็นต้องแสดงออกหรือทำสิ่งใดทั้งนั้น สุดท้ายเฟิ่งชิงเฉินก็อยู่ในมือของหนานหลิงจิ่นฝาน ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ก่อนอื่นก็ต้องเอาตัวนางกลับมาก่อน

หวังจิ่นหลิงนั่งลงบนเก้าอี้และครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในตอนที่หวังชีคิดว่าหวังจิ่นหลิงจะนั่งอยู่อย่างนั้นอีกพักใหญ่ หวังจิ่นหลิงก็ลุกขึ้นยืน “จิ่นหาน ข้าขอฝากตระกูลหวังไว้กับเจ้าก่อน ข้าจะเดินทางไปยังหนานหลิง”

“อะไรนะ? พี่ใหญ่ ท่านจะไปหนานหลิงตอนนี้เลยงั้นหรือ?” หวังชีรีบลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่ไม่เห็นด้วยในทันที

แม้ว่าคนอื่น ๆ ในตระกูลหวังจะถูกทุบตีและตกอยู่ในสภาวะหวาดกลัว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าในหัวใจของพวกเขาจะไม่มีความขัดแย้ง หวังจิ่นหลิงไม่อยู่ ไม่แน่ว่าความคิดในใจของคนพวกนั้นอาจมีอำนาจเหนือกว่าและทำให้พวกเขาก่อกบฏขึ้นมาอีกครั้ง

และอีกอย่าง จักรพรรดิแห่งตงหลิงก็ไม่มีทางยอมให้ตระกูลหวังของพวกเขาอยู่ใกล้กับหนานหลิงมากเกินไป เรื่องจากพวกเขาเคยเป็นพวกเดียวกันมาก่อน

“เฟิ่งชิงเฉินอยู่ในมือของหนานหลิงจิ่นฝาน แม้ว่าชีวิตของนางจะไม่เป็นอันตราย แต่ข้าไม่ไว้ใจหนานหลิงจิ่นฝาน ข้าจะต้องไปช่วยเฟิ่งชิงเฉินกลับมาด้วยตัวเอง ต่อให้เฟิ่งชิงเฉินสามารถหนีออกมาด้วยตัวเองได้ แต่ข้าก็ต้องไปกำจัดปัญหาที่เกิดขึ้นจากหนานหลิงจิ่นฝานเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ราชวงศ์หนานหลิงเอาชีวิตของเฟิ่งชิงเฉินมาข่มขู่ข้า” การเดินทางไปยังหนานหลิงเพื่อจัดการเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นวิธีที่สะดวกที่สุด หากไม่สร้างแรงกดดันให้กับหนานหลิงจิ่นฝาน ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าหนานหลิงจิ่นฝานจะไม่จับเฟิ่งชิงเฉินมาเป็นตัวประกันหรือสร้างปัญหาให้กับเฟิ่งชิงเฉินอีก

เขาไม่ต้องการให้เฟิ่งชิงเฉินถูกหนานหลิงจิ่นฝานจับตัวไปบ่อย ๆ และไม่อยากให้ใครจับเฟิ่งชิงเฉินมาข่มขู่เขาอีก

หวังชีครุ่นคิด เขารู้ว่านอกจากวิธีนี้แล้ว วิธีอื่นก็ทำได้เพียงแก้ปัญหาได้ชั่วคราว แม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็ทำได้เพียงเห็นด้วย

“เช่นนั้นจะอธิบายให้กับจักรพรรดิฟังอย่างไร?” หวังชีกังวลว่าเรื่องนี้อาจจะทำให้จักรพรรดิไม่พอใจ

แม้ว่าสิ่งที่ตระกูลหวังทำลงไปจะไม่ชัดเจน แต่จักรพรรดิก็สามารถรับรู้ได้ ตระกูลหวังของพวกเขาอยู่ข้างเดียวกับเสด็จอาเก้า เวลานี้พี่ใหญ่เดินทางไปยังหนานหลิง มันยากที่จะห้ามไม่ให้จักรพรรดิคิดมาก

“นี่มันเรื่องในตระกูลหวังของข้า จำเป็นต้องอธิบายให้เขาฟังด้วยงั้นหรือ? ในตอนที่ตระกูลหวังของข้าสร้างรากฐานขึ้นมาในแผ่นดินจิ่วโจวอันยิ่งใหญ่ เวลานั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าราชวงศ์ตงหลิงไปอยู่ที่ใด” หวังจิ่นหลิงทิ้งประโยคนี้ไว้และจากไป ทิ้งหวังจิ่นหานไว้เพียงลำพัง เขาไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ออกมาดี

“ที่แท้ท่านพี่เองก็พูดประโยคแทงใจเช่นนี้เป็นเหมือนกัน”

ครั้งนี้หวังจิ่นหลิงไม่สนใจคำขู่ของหนานหลิงจิ่นฝาน และเดินทางไปยังหนานหลิงโดยตรง เตรียมตัวที่จะไปเจรจากับราชวงศ์หนานหลิง ในเวลานั้นเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินเองก็เดินทางมาถึงจุดนัดพบ เพียงแต่พวกเขายังไม่เห็นหน้าของพวกโต้วโต้ว

“รอมาเนิ่นนานแต่พวกเขาก็ยังไม่มา พวกเราออกไปตามหากันเถอะ” เฟิ่งชิงเฉินมองไปรอบ ๆ เขามั่นใจว่าที่นี่ไม่มีร่องรอยของพวกโต้วโต้ว

“ได้ ก่อนอื่นไปโรงน้ำชาด้านหน้าเพื่อพักผ่อนเสียก่อน” ยืนอยู่บนถนนใหญ่ มันดูค่อนข้างสะดุดตา

ทั้งสามคนเข้าไปในโรงน้ำชา หลังจากรออยู่พักใหญ่ พวกของโต้วโต้วก็ยังคงไม่ปรากฏตัว เสด็จอาเก้าทนรอไม่ไหวอีกต่อไป จึงเตรียมตัวที่จะออกไปตามหาพวกเขา

“รออีกหน่อยดีไหม บางทีพวกเขาอาจจะใกล้มาถึงแล้ว โอวหยางเขาไม่รู้เส้นทาง ไม่แน่ว่าอาจจะหลงทาง พวกเรารออีกหน่อย ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะใกล้มาถึงแล้ว” ความคิดของชายชราก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเสด็จอาเก้า รอมาเนิ่นนานแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่มี เขาอยากจะออกไปตามหาแทบแย่ แต่สุดท้ายก็ยังเลือกที่จะรอต่อไป

“รอต่อไปไม่ได้แล้ว ระหว่างทางมีสายลับของข้าอยู่ เขาไม่จำเป็นต้องรู้เส้นทาง” ตราบใดที่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวข้องกับเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้าก็ไม่ลังเลใจเลยแม้แต่น้อย

“ไปตามหานอกเมืองก็ดีเหมือนกัน การที่พวกเรามาอยู่ที่นี่อย่างกะทันหันมันดึงดูดและสร้างความสงสัยให้กับผู้อื่นมากเกินไป” ที่นี่ยังเป็นดินแดนของหนานหลิง เฟิ่งชิงเฉินไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นที่นี่

และจากท่าทางที่ไม่ธรรมดาของเสด็จอาเก้าและชายชรา การที่มาเดินในเมืองเล็ก ๆ เช่นนั้น พวกเขาดูพิเศษเกินไป ระหว่างทางที่ผ่านมา มีคนมากมายจับจ้องมาที่พวกเขา