บทที่ 1228 การสิ้นสุดสัญญา,หวังว่าเราจะยังเป็นสหายกันได้

เมื่อหยุนเซียวได้ยินคำพูดที่มั่นใจของพ่อ ก็ถอยหลังกลับและส่ายหัวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ...

เขารู้ดีว่าหลายคนในตระกูลหยุนกระสับกระส่ายและคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินใช้ประโยชน์จากตระกูลหยุนของพวกเขา แต่เขาไม่คาดคิดว่าแม้แต่พ่อของเขาจะคิดเช่นนั้น

เมื่อเผชิญกับผลประโยชน์ เป็นไปไม่ได้จริงหรือที่ผู้คนจะรักษาธรรมชาติที่แท้จริงของตนเอาไว้? พ่อของเขาเมื่อก่อนเป็นคนใจกว้าง แต่ตอนนี้พอกลายเป็นแบบนี้ พ่อแบบนี้ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ

“ท่านพ่อ ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า ข้าไม่ได้รู้จักท่านอีกต่อไป” หยุนเซียวสำลักด้วยความเจ็บปวดในดวงตาของเขา

ถ้าตระกูลหยุนคนอื่นไม่รู้ พ่อของเขาจะรู้ได้อย่างไร?

หากเฟิ่งชิงเฉินไม่เอื้อมมือช่วยเหลือพวกเขา ครอบครัวหยุนของพวกเขาคงโดนปฏิเสธไปนานแล้ว หากยาสงบครรภ์ของเฟิ่งชิงเฉินไม่เปิดทาง ตระกูลหยุนของพวกเขาจะมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นในแวดวงชนชั้นสูงได้อย่างไร

นี่เป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน เฟิง ชิงเฉิน มอบอะไรมากมายให้กับตระกูลหยุนจนตระกูลหยุนคิดว่ามันเป็นเรื่องแน่นอน

“เซียวเอ๋อร์ สิ่งที่พ่อพูดเป็นความจริง ไม่ใช่แค่ยาสงบครรภ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงสถานะของเฟิ่งชิงเฉินในฐานะแพทย์ประจำตระกูลด้วย ตระกูลหยุนของเราให้เฟิ่งชิงเฉินมามากเกินไป” สังเกตเห็นพ่อหยุนท่าทางกระดากอายนิดหน่อยแต่ก็ยังมั่นใจว่าตนเองพูดถูกต้อง

เมื่อได้ยินหยุนเซียวก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังแต่รู้สึกชาไปหมด หยุนเซียวพูดอย่างว่างเปล่า: “ในเมื่อท่านพ่อคิดเช่นนั้น ข้าจะะยุติความร่วมมือระหว่างตระกูลหยุนและเฟิ่งชิงเฉินตอนนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเฟิ่งชิงเฉินจะไม่ใช่หมอประจำตระกูลหยุนอีกต่อไป สำหรับยาสงบครรภ์ หากท่านรู้สึกว่าเราได้เงินน้อยลง ข้าจะบอกเฟิ่งชิงเฉินด้วยว่าความร่วมมือระหว่างตระกูลหยุนของเราและเธอจะถูกยกเลิก”

“ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหยุนและการเคารพนับถือของนางจะต้องถูกยกเลิก ตระกูลหยุนของเราจนับถือนางในฐานะแพทย์ได้อย่างไร ในส่วนของยาสงบครรภ์ พ่อสามารถอธิบายกับเฟิ่งชิงเฉินให้ชัดเจนได้ ครอบครัวหยุนของเราไม่ใช่ ผู้ข้ามแม่น้ำได้แล้วทำการเผาสะพานทิ้ง ถ้าเฟิ่งชิงเฉินเต็มใจที่จะปันส่วนสี่สิบ หกสิบกับตระกูลหยุนของเรา ตระกูลหยุนของเราก็ยังยินดีที่จะขายยาของนางต่อไป” พ่อหยุนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

เนื่องจากการกดขี่ของทั้งสี่อาณาจักรทำให้ความมั่งคั่งที่ตระกูลหยุน สะสมไว้ตลอดศตวรรษที่ผ่านมาหมดลง หากเงินจากการขายยาสงบครรภ์เข้ามา ตระกูลหยุนก็จะสามารถฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้อีกครั้งในไม่ช้า

พ่อหยุนคำนวณในใจของเขาว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการชดเชยความมั่งคั่งที่เขาเก็บไว้ก่อนหน้านี้ ดังนั้นเขาจึงพลาดคำเยาะเย้ยในสายตาของหยุนเซียว

หยุนเซียวมองพ่ออย่างลึกลงไปและจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เข้าห้องหนังสือเข้าไปหยิบหนังสือสัญญาที่เซ็นสัญญากับเฟิ่งชิงเฉินและเดินทางไปที่จวนเฟิ่งทันที

เขารู้สึกอยากขอโทษเฟิ่งชิงเฉิน!

เขาไม่รู้ว่าเมื่อเผชิญกับความมั่งคั่งมหาศาลไม่มีใครจะไม่เปลี่ยนแปลง

เขาเข้าใจความพยายามของท่านพ่อ แต่เขาไม่สามารถยอมรับวิธีการของท่านพ่อได้

เป็นเรื่องจริงที่ตระกูลหยุน ล้มเหลวเพราะตัวพวกเขาเอง แต่พวกเขาไม่ควรใช้วิธีนี้เพื่อความมั่งคั่งของตระกูลหยุน พวกเขาคิดจริงๆหรือว่าเฟิ่งชิงเฉินอยู่ไม่ได้หากไม่มีพวกเขา?

ไร้สาระจริงๆ! เป็นตระกูลหยุนมาโดยตลอดที่ไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากเฟิ่งชิงเฉิน ไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉินที่ไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากตระกูลหยุน ตราบใดที่เฟิ่งชิงเฉินพอใจเธอก็สามารถหาผู้ทำงานร่วมกันที่ดีกว่าตระกูลหยุนได้ตลอดเวลา

มือของหยุนเซียวที่จับสัญญาแน่นขึ้นเรื่อยๆ โดยทิ้งรอยไว้บนกล่องไม้ เพราะนี้เป็นทางเดียวที่เขาจะระบายความโกรธและความผิดหวังในใจได้

ท่านพ่อของเขาคิดว่านี่จะจะให้เฟิ่งชิงเฉินยอมประนีประนามได้ แต่ท่านไม่รู้ว่าคนที่ยินดีร่วมมือกับเฟิ่งชิงเฉินคิวยาวถึงขนาดที่ว่าสามารถต่อแถวจากพระราชวังยาวไปยังประตูเมือง ถ้าไม่ใช่เพื่อช่วยเหลือเขา เฟิ่งชิงเฉินสามารถร่วมมือกับซูเหวินชิงหรือตระกูลหวังได้

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับพวกเขา เขาและเฟิ่งชิงเฉินรู้จักกันในช่วงเวลาสั้นและมีมิตรภาพที่ตื้นเขินที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเฟิ่งชิงเฉินต้องการความช่วยเหลือ นางก็นึกถึงเขาก่อน ความรักนี้เงินไม่สามารถวัดได้ด้วยซ้ำ

และชีวิตของเขา...

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หยุนเซียวก็รู้สึกผิดหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ กับตระกูลหยุน หยุนเซียวพึมพำกับตัวเองเมื่อมองไปที่กล่องไม้ในมือ: “ไม่สำคัญว่าจะยุติความร่วมมือกับตระกูลหยุนซึ่งเป็นตระกูลหยุนตอนนี้ไม่เหมือนตระกุลหยุนในอดีตอีกต่อไป พวกเขาจะไม่ปล่อยข้ามันไปเช่นกัน”

เขาเข้ายึดครองตระกูลหยุนในช่วงวิกฤตและอาของเขาก็ทิ้งความวุ่นวายไว้ เขาไม่โกรธ แต่เขาโกรธที่คนเหล่านั้นมายึดอำนาจของเขาหลังจากที่ตระกูลหยุนลุยืนหยัดขึ้นมาได้