บทที่ 1231 การทรยศ ข้าไม่คาดคิดว่าจะเป็นเจ้า

เฟิ่งชิงเฉินไม่กังวลเรื่ององค์หญิงเหยาหวา ตอนนี้เธอไม่เหมือนก่อนหน้านี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จักรพรรดิจะตำหนิเด็กผู้หญิงที่ไม่มีความผิด

ดังนั้น เมื่อหวังจินหลิงยื่นมือมาจะช่วยเหลือ เฟิ่งชิงเฉินก็ปฏิเสธตามสัญชาตญาณ เธอสามารถใช้คนที่เสด็จอาเก้าทิ้งไว้เพื่อจัดการเรื่องต่างๆ ได้ ไม่จำเป็นต้องใช้เส้นสายของหวังจินหลิง แต่หวังจินหลิงกลับไม่เห็นด้วย

“วิธีการของเจ้าสามารถแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้เท่านั้น แต่มันไม่สามารถสอนบทเรียนให้กับจักรพรรดิได้ หากเจ้าไม่ต่อสู้อย่างจริงจัง จักรพรรดิจะไม่มีทางรู้ว่าความเจ็บปวดคืออะไร” หวังจินหลิงพูดอย่างหนักแน่น เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอบคุณ

พวกเขาทั้งสามคุยกันในรายละเอียดต่างๆ จนกระทั่งดึกดื่นหวังจินหลิงและหยุนเซียว จำต้องจากไป เพราะจวนเฟิ่งไม่มีบุรุษถึงอยากค้างคืนก็ทำไม่ได้

“เดินทางอย่างระวัดระวังด้วย หยุนเซียว เจ้าไม่ได้นำองค์รักษ์มาเลย ให้องครักษ์จากจวนเฟิ่งติดตามเจ้ากลับไปด้วยเถิด” หยุนเซียวเป็นคนที่พรสวรรค์ซึ่งทำให้เธอไม่สามารถเอาชนะได้ง่ายๆ

หยุนเซียวคิดอยู่พักหนึ่งแต่ก็ไม่ปฏิเสธ และจากไปพร้อมกับหวังจินหลิง แสงโคมค่อยๆจากไป

เฟิ่งชิงเฉินออกไปส่งทั้งสองคน นางก็ง่วงมากเช่นกัน ยืดตัวหาว เฟิ่งชิงเฉินขอคนใช้นำน้ำร้อนมาให้

อาบน้ำแล้วไปนอนกันเถอะ!

เฟิ่งชิงเฉิน ง่วงและเหนื่อย หากคนรับใช้ไม่เตือนเธอ เธอก็เกือบจะหลับไปในอ่างอาบน้ำ เธอปีนขึ้นไปบนเตียงด้วยความง่วงงุน เฟิ่งชิงเฉิน ล้มลงบนเตียงแล้วเข้านอน หลังจากที่ลมหายใจสม่ำเสมอ มีหญิงคนหนึ่งแต่งกายคนรับใช้ในจวนเฟิ่ง เดินเข้าไปในห้อง องค์รักษ์เงาตรวจสอบพบว่านางเป็นคนคุ้นเคย จึงได้ปล่อยผ่านไป

หญิงสาวเข้าไปในห้องและจุดตะเกียงข้างนอกซึ่งทำให้เจ้าองค์รักษ์เงารู้สึกสบายใจมากขึ้น

ดูเหมือนหญิงสาวจะได้รับคำสั่งบางอย่าง

หญิงสาวคนนั้นจุดตะเกียง หลังจากรอเป็นเวลานาน ก่อนที่เฟิ่งชิงเฉินจะตื่นขึ้นมา นางก็หยิบขลุ่ยไม้ไผ่ออกจากแขนเสื้อของนางอย่างกล้าหาญแล้วเป่ามันเข้าไปในห้อง

ควันสีเขียวจางๆ ลอยมาเข้าไป ส่งกลิ่นหอมชวนชื่นใจ

หลังจากรอสักพักและยืนยันว่าเฟิ่งชิงเฉินถูกวางยาเรียบร้อยแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็ยกกระโปรงขึ้นแล้วเดินไปที่ด้านในห้อง เมื่อนางเห็นเฟิ่ง ชิงเฉินนอนอยู่บนเตียง หัวใจของนางก็เต้นแรง

เมื่อนางมาใกล้เฟิ่งชิงเฉิน เรื่องราวถูกกำหนดให้มีวันนี้ แต่นางไม่คาดคิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้

นางไม่ต้องการทรยศต่อหญิงสาว แต่ก็ไม่สามารถฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้านายได้ นางต้องเอาตราประทับจากตัวเฟิ่งชิงเฉิน

หญิงสาวคนนั้นเข้าหาเฟิ่งชิงเฉินอย่างระมัดระวัง และหลังจากตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำอีก เธอแน่ใจว่าเฟิ่งชิงเฉินถูกวางยาเรียบร้อย หญิงคนนั้นแอบหายใจด้วยความโล่งอก เอื้อมมือออกและดึงเชือกออกจากคอของเฟิ่งชิงเฉินแล้วค่อยๆ ดึงมันออกมา

“ใกล้แล้ว” หัวใจของผู้หญิงคนนั้นเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ และมือของนางก็มั่นคง เมื่อป้ายคำสั่งหลุดออกจากคอเสื้อของเฟิ่งชิงเฉิน หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น นางหยิบมีดออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมที่จะตัดเชือกและเอาตราประทับออกไป แต่ขณะนั้นเอง....

มีคนจับมือเธอไว้ ผู้หญิงคนนั้นรีบเงยหน้าขึ้นและสบตากับเฟิ่ง ชิงเฉินนางตกใจมาก

เฟิ่งชิงเฉินที่นางคิดว่าหมดสติไปเพราะถูกวางยา กำลังมองนางด้วยเจตนาฆ่าอย่างเย็นชาในดวงตาของเธอ

“นายหญิง นายหญิง ข้า ข้า...” ใบหน้าของหญิงคนนั้นซีดลง และนางต้องการอธิบาย แต่เฟิ่งชิงจับเธอได้ ดังนั้นเธอจะพูดอะไรได้อีก

ร่างกายของผู้หญิงคนนั้นสั่นไปหมดและมือของนางที่ถือมีดก็ดูไม่มั่นคงเล็กน้อย หากเฟิ่งชิงเฉินไม่จับมือนาง นางคงทรุดลงไปกับพื้นเป็นแน่ในเวลานี้

เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “เซี่ยหว่าน ข้าไม่คิดว่าจะเป็นเจ้า”

“นายหญิง ข้า.....” เซี่ยหว่านกัดริมฝีปากและก้มศีรษะลง ดูราวกับว่านางไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แต่ในขณะนี้ เธอถือมีดไว้ในมือแล้วแทงไปที่เฟิ่งชิงเฉิน: “นายหญิง ข้าขอโทษ ข้าไม่มีทางเลือก ข้าต้องทำมัน”