บทที่ 1234 ภัยพิบัติ, จักรพรรดิต้องการประนีประนอม

หวังจิ่นหลิงพูดถึงเรื่องที่ต้องการกดดันจักรพรรดิ แต่เขาไม่เคยปรึกษาเรื่องนี้กับเสด็จอาเก้ามาก่อน เฟิ่งชิงเฉินเองก็ไม่ได้เขียนจดหมายไปบอกเสด็จอาเก้าแต่อย่างใด เนื่องจากเฟิ่งชิงเฉินเชื่อว่าเสด็จอาเก้าจะต้องรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน และจะต้องให้ความร่วมมืออย่างสุดกำลัง

ไม่ต้องถามว่าเหตุใดเฟิ่งชิงเฉินถึงเชื่อแบบนั้น แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะอยู่ห่างไกลจากนางหลายพันลี้ แต่เสด็จอาเก้าก็ไม่เคยทิ้งนางไว้เพียงลำพังโดยไม่แยแส ความเชื่อใช้ที่เกิดขึ้นมา ความเชื่อมั่นเหล่านี้ของนาง มันคือเกิดจากความรู้สึกของเสด็จอาเก้าที่มีต่อนาง

ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่าความคิดของเฟิ่งชิงเฉินนั้นถูกต้อง แม้เสด็จอาเก้าจะไม่ได้อยู่ในเมืองจักรพรรดิ แต่เขาก็รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในเมืองจักรพรรดิ รวมถึงคำพูดที่เย่อหยิ่งของเฟิ่งชิงเฉินในพระราชวัง และการทรยศของเซี่ยหว่าน

เสด็จอาเก้าเอาแต่เฝ้ามองและไม่ลงมือ มันไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่อยากช่วยเฟิ่งชิงเฉิน แต่เป็นเพราะเฟิ่งชิงเฉินสามารถจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ได้อย่างงดงาม เขาเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าเฟิ่งชิงเฉินจะเดินหน้าต่อไปอย่างไร

แต่เมื่อเห็นหวังจิ่นหลิงปลุกปั่นบัณฑิตเพื่อบีบบังคับให้จักรพรรดิมอบความเป็นธรรมให้เฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้าก็เลิกที่จะเฝ้ามองอยู่เฉย ๆ อีกต่อไป

“ในที่สุดเจ้าก็แสดงเขี้ยวเล็บของเจ้าออกมา เกรงว่าคงมีแต่ชิงเฉินเท่านั้นที่สามารถทำให้เจ้าแสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมาโดยไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นใด” เสด็จอาเก้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองมีความคิดแบบไหนถึงพูดออกมาเช่นนี้ แต่อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าพอใจสักเท่าไหร่

ผู้หญิงของเขา เขาสามารถปกป้องด้วยตัวเองได้ หวังจิ่นหลิงนี่มันเข้ามายุ่งโดยไม่ใช่เรื่องจริง ๆ

“ในเมื่อเจ้าอยากจะลองเล่น เช่นนั้นก็มาเล่นกันให้ยิ่งใหญ่ไปเลย หากไม่ทำให้ท้องพระคลังว่างเปล่า เกรงว่าจักรพรรดิคงไม่สงบใจ” เสด็จอาเก้าหยิบพู่กันขึ้นมา เขียนจดหมายให้กับเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองที่ทำงานอยู่ตามชายแดน

จักรพรรดิยังคงกังวลเกี่ยวกับเรื่องของซีหลิง ไม่ง่ายเลยกว่าจะชิงความได้เปรียบมาได้ เหยาหวาถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมทายาทจวนชุนอ๋อง กำลังที่จะปล่อยวางเรื่องนี้เพื่อไปแย่งชิงป้ายคำสั่งจากมือของเฟิ่งชิงเฉิน แต่ในตอนนั้น ทุกหัวเมืองกลับส่งจดหมายมาถึงโต๊ะทำงานของเขา

“เกิดน้ำท่วมขึ้นในเขตหนิงฉวน ราษฎรหลายร้อยคนล้มตาย ที่นาจำนวนมากถูกน้ำท่วม จึงขอลดหย่อนและละเว้นภาษี และจัดหาเงินมาเพื่อบรรเทาภัยพิบัติ”

“เมืองอันยากำลังประสบกับภัยแล้ง ฤดูใบไม้ร่วงในปีนี้ไม่สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ จึงขอลดหย่อนและละเว้นภาษี และจัดหาเงินมาเพื่อบรรเทาภัยพิบัติ”

“เมืองอี้เว่ยพังทลายจนไม่อาจพลิกตัว บ้านเรือนพังทลายนับไม่ถ้วน ประชาชนจำนวนมากได้รับบาดเจ็บล้มตายและสูญเสียอย่างหนัก......”

“เขตซานตงเต็มไปด้วยความอดอยาก......”

“เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นในซีหนาน......”

......

ทิศตะวันออกเกิดน้ำท่วม ทิศตะวันตกเกิดภัยแล้ง ราษฎรเสียหายหนัก โจรปล้นชุกชุมทั่วพื้นที่ แม้แต่องค์รัชทายาทที่เพิ่งสละตำแหน่งเองก็ยังไม่เว้น เอ่ยปากถึงความยากจน บอกว่าเจียงหนานไม่มั่นคง มีเรื่องราวมากมายในเจียงหนานที่ต้องจัดการ และต้องการงบประมาณจากจักรพรรดิ

จดหมายภัยพิบัติถูกส่งมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งหมดถูกนำมาวางกองไว้บนโต๊ะทำงานของจักรพรรดิ เมื่อเห็นจดหมายเหล่านี้ ดวงตาของจักรพรรดิก็เบิกกว้าง

เขารู้ว่าในแต่ละปีมีภัยพิบัติเกิดขึ้นไม่น้อย แต่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นส่วนใหญ่ก็ปกปิดมันไม่ยอมรายงาน เพราะกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อหน้าที่ทางการเมือง แต่เวลานี้?

คนพวกนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ปิดบังเท่านั้น แต่ยังเอ่ยถึงผลกระทบของภัยพิบัติอย่างชัดเจน แต่ละคนต่างร้องขอเงินจากท้องพระคลัง ไม่คำนึงถึงผลการประเมินในช่วงสิ้นปีที่จะมาถึงเลยแม้แต่น้อย

แค่หนึ่งหรือสองเมืองจักรพรรดิยังพอคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่นี่มันเกิดขึ้นพร้อมกันเป็นสิบเมือง หากจักรพรรดิคิดยังคงคิดว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ เขาก็คงไม่ต้องมานั่งอยู่บนตำแหน่งนี้

จะต้องมีคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลังเป็นแน่ และจุดประสงค์ของมันก็ชัดเจนในตัวเอง

“เจ้าพวกไม่ได้เรื่อง” จักรพรรดิโยนจดหมายเหล่านั้นทิ้งด้วยความโกรธ เขาสบถออกมา แต่เรื่องราวมันหนักหนากว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก เนื่องจากหลายวันต่อจากนั้น จักรพรรดิยังคงได้รับจดหมายร้องขอความช่วยเหลือเพื่อบรรเทาภัยพิบัติ

โรคระบาดจากแมลง ภัยพิบัติจากโรค น้ำท่วมฉับพลัน แผ่นดินทรุดตัวลง ดูเหมือนว่าทั่วทั้งตงหลิงกำลังตกอยู่ในหายนะ และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ ไม่รู้ว่าเหตุใด จดหมายขอความช่วยเหลือเหล่านั้นถึงได้แพร่งพรายออกไปได้