บทที่ 1253 ช่วยชีวิต,ทางที่ข้าเข้ามาแบบนี้มันผิด

ผู้คนทั้งหมดที่เฝ้าดูและห่วงใยจากไป เหลือเพียงชุนสือซิง, เฟิ่งชิงเฉินและโต่วโต่วที่อยู่ตรงโถง ไม่มีบุคคลภายนอกอยู่ ดังนั้นเฟิ่งชิงเฉิน จึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับภาพลักษณ์นัก ลากโต่วโต่วที่นอนอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมาแล้วถามด้วยท่าทางโมโห: “บอกข้ามา นี่คือลูกของใคร?”

“ข้า ข้า ข้า... ไม่รู้” โต่วโต่วมองเฟิ่งชิงเฉินอย่างน่าสงสารและรู้สึกสับสนกับสถานการณ์นี้

เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าถามชัดเจนไปแล้วหรือ ทำไมยังถาม?

“ไม่รู้? เจ้าไม่ได้พูดว่านี่คือลูกของเสด็จอาเก้าหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินไม่เชื่อในตอนแรก แต่ถ้าเรื่องเป็นเด็กคนนี้เสด็จอาเก้าควรจะแจ้งเธอล่วงหน้าก่อน แต่นี่เธอไม่ได้รับข่าวใดๆ เลย

โต่วโต่วบอกว่าจั่วอันบอกเขาว่าเสด็จอาเก้ารู้เรื่องเด็กคนนี้

เสด็จอาเก้ารู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของเด็กคนนี้แต่ไม่ได้บอกเธอ เป็นไปได้ไหมว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเสด็จอาเก้าจริงๆ?

ไม่อย่างนั้นทำไมเสด็จอาเก้าถึงขอให้จั่วอันและโต่วโต่วส่งเด็กคนนี้มาให้เธอ ไม่ใช่ว่าชัดเจนแล้วหรือว่าเขาต้องการให้เธอเลี้ยงดูลูกของเขา

เฟิ่งชิงเฉินสับสนเป็นอย่างมากในขณะนี้ ไม่ว่าเธอจะคิดอย่างไรเธอก็สามารถสรุปได้อย่างเดียวว่านั่นคือ: เด็กคนนี้เป็นลูกของเสด็จอาเก้า!

เฟิ่งชิงเฉิน รู้สึกว่าเธอกำลังจะเป็นบ้า เธอบังคับตัวเองไม่ให้คิดมากและมีเหตุผลให้มาก ว่าเกิดอะไรขึ้นในปีนี้และลักษณะนิสัยของเสด็จอาเก้า

สำหรับคนอย่างเสด็จอาเก้าไม่มีผู้หญิงคนไหนสามารถต่อต้านเขาได้ แม้ว่าคิดจะต่อต้านเสด็จอาเก้าจริงๆ เขาจะไม่ทำตัวเองเสียใจและจะฆ่าผู้หญิงคนนั้นด้วยดาบเล่มเดียวอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ในปีนี้ ความสัมพันธ์ของเธอกับเสด็จอาเก้าก็แข็งแกร่งขึ้น เป็นไปไม่ได้ที่เสด็จอาเก้าจะออกไปทำเรื่องแบบนี้ลับหลังเธอเพราะไม่จำเป็น หากเสด็จอาเก้าอยากได้ผู้หญิงสักคน แม้ว่าจะไม่แต่งงานก็ตาม เขาสามารถมีได้ เช่นเธอ...

จากการวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล เด็กคนนี้ไม่มีทางเป็นของเสด็จอาเก้าได้ แต่...

คำพูดของโต่วโต่ว “นี่คือลูกของเสด็จอาเก้า” เป็นเหมือนมนต์สะกดที่ถูกเผาในจิตใจของเฟิ่งชิงฉินและไม่สามารถลบล้างออกไปได้ เมื่อใดก็ตามที่เฟิ่งชิงเฉินคิดว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเสด็จอาเก้า คำพูดของ โต่วโต่วประโยคนั้นก็จะดังขึ้นอีก แต่ว่า.....

เฟิ่งชิงเฉินกัดฟันและมองไปที่โต่วโต่ว หวังว่าจะทำให้โต่วโต่วสลายหายไป เพื่อที่จะไม่ได้เจอเขาอีก

โต่วโต่วก็เสียใจเช่นกัน เฟิ่งชิงเฉิน ไม่แข็งแกร่งและไม่ได้สูงเท่ากับเขา เขาไม่สามารถดึงให้ลุกขึ้นได้ด้วยการดึงคอเสื้อ เขาต้องงอเข่าอย่างจงรักภักดีเพื่อให้ร่วมมือกับเฟิ่งชิงเฉิน มันเหนื่อยจริงๆ

“ชิงเฉิน เจ้าปล่อยข้าก่อนได้ไหม? ข้าไม่ได้นอนมาสามวันแล้วและข้าใกล้จะหมดแรงแล้ว” โต่วโต่วพูดอย่างน่าสงสาร

“ไม่ได้นอนแค่สามวัน เจ้ารู้ไหมว่าเพราะคำพูดของเจ้า ข้าอาจจะนอนไม่หลับได้เป็นเดือน” เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะเยาะและเสียงหัวเราะนั้นทำให้หนังศีรษะของโต่วโต่วมึนชา

โต่วโต่วมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินอย่างน่าสงสารด้วยที่มีท่าทางเศร้าโศก: “ชิงเฉิน เจ้าคิดว่าข้าทำอะไรผิด ข้าแก้ไม่ได้ เจ้าปล่อยมือก่อน นี่มันเป็นเพราะชายหญิงสื่อสารกันไม่เข้าใจ”

โต่วโต่วแกะมือของเฟิ่งชิงเฉินอย่างระมัดระวังทีละนิ้วอย่างจริงจัง

โต่วโต่วแน่ใจว่าวิธีที่เขาเข้ามาแบบนี้นั้นมันผิด และเขาจะต้องระมัดระวังในครั้งต่อไปเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ไปอยู่ในมือของเฟิ่งชิงเฉินอีก ไม่เช่นนั้นจะมีทางตันจริงๆ

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินกดดันเพื่อสอบถามโต่วโต่ว ชุนซือซิงก็เดินไปหาเด็ก อยากรู้ว่าเด็กคนนี้ซึ่งอาจจะเป็นลูกของเสด็จอาเก้าหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ทันทีที่เปิดผ้าออกชุนซือซิงก็ตกใจ: “ท่านอาจารย์ อาจารย์ ไม่ดี ไม่ดี มาเร็ว เด็กคนนี้ เด็กคนนี้...”

“เกิดอะไรขึ้น?” เฟิ่งชิงเฉินโยนโต่วโต่วออกไปแล้วหันกลับมามองไปรอบ ๆ เห็นซุนซือซิงสัมผัสเด็กด้วยสีหน้าเป็นกังวล ในไม่ช้าก็ผ่อนคลายและพูดว่า “เยี่ยมมาก ยังมีชีวิตอยู่”

เฟิ่งชิงเฉินก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบและเห็นว่าใบหน้าของเด็กเป็นสีเขียว การหายใจอ่อนมาก และดูเหมือนว่าอาจจะตายได้ทุกเมื่อ

“ซือซิง รีบไปที่ห้องตรวจ ช่วยชีวิตก่อน” ในเวลานี้เฟิ่งชิงเฉินไม่มีเวลากังวลเกี่ยวกับโต่วโต่วคนเลวคนนั้นได้ และรีบเดินไปที่ห้องตรวจพร้อมกับเด็กที่อยู่ในอ้อมแขน

มีอุปกรณ์ช่วยเหลือทุกชนิดอยู่ที่นั่น