บทที่ 1260 ระบายความโกรธ,ไม่มีความลับกลางดึก

เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าซือเฉิงจะมาหาเธอ แต่เธอไม่คาดคิดว่าซือเฉิงจะมาอย่างรวดเร็วและรีบร้อนขนาดนี้

คืนนั้นเฟิ่งชิงเฉินผลักเปิดบานประตูและพบว่ามีกลิ่นอายของบุคคลอื่นอยู่ในจวน แต่องครักษ์เงาของเธอไม่ตอบโต้

เกิดเรื่องแล้ว!

การแสดงออกของเฟิงชิงเฉินเปลี่ ยนไป และเขากำลังจะออกไปทันที แต่ผู้คนในห้องดูเหมือนจะสังเกตเห็นมันและพูดในเวลาที่เหมาะสม: “ท่านหญิงเฟิ่ง องครักษ์เงาของท่านกำลังหลับอยู่ในขณะนี้ ไม่มีประโยชน์ที่จะมองหาพวกเขา”

เสียงนี้และน้ำเสียงแบบนี้น่ารำคาญยิ่งนัก

“เจ้าเป็นใคร?” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีความตั้งใจที่จะทำอะไรรุนแร เฟิ่งชิงเฉินก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

การไม่มั่นคงนั้นไม่ดี ไม่มีองครักษ์อยู่รอบตัวเธอ และปืนของเธอก็... ก็เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ต้องพูดถึง เพื่อเห็นแก่ AK-47 เธอจึงตัดสินใจกลับมาจากเป่ยหลิงและไปยังสถานที่ที่หยุนเซียวแนะนำเพื่อฝึกฝนการแพทย์และเพื่อเพิ่มจรรยาบรรณทางการแพทย์ให้มากขึ้น

“เราพบกันระหว่างวัน” ผู้มาเยือน พูดอย่างใจเย็น

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็พบว่ามีกลิ่นเลือดจางๆ อยู่ในห้อง เข้าใจทันทีว่าคนๆ นั้นเป็นใคร เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะ ก้าวไปข้างหน้าแทนที่จะถอยกลับและปิดประตู: “ปรากฎว่า เป็นจอมพลนั่นเอง ข้าไม่ได้เตรียมการต้อนรับไว้คอยท่า”

ผู้มาเยี่ยมเยือนไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจ เดินเข้ามาอย่างสงบและเปิดไฟในห้อง ชายที่นั่งมั่นคงบนเก้าอี้ไม่ใช่ท่านซือที่มีการแสดงที่ประตูเมืองระหว่าวันนี่ จอมพลซือผู้ขโมยความโดดเด่นนั้นเป็นใคร?

ห้องสว่างสดใส ซือเฉิงเงยหน้าขึ้นมองเฟิ่งชิงเฉิน ใบหน้าที่เย็นชาของเขาไม่แสดงสีหน้าใดๆ เลย และพูดอย่างแข็งขัน: “ท่านเฟิ่ง ไม่เป็นไร ข้าซือมาโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ข้าหวังว่าท่านเฟิ่งจะไม่รังเกียจ”

การที่องครักษ์ของใครบางคนหมดสติไม่ใช่สิ่งที่สุภาพบุรุษจะทำอย่างแน่นอน แต่... เขากล้ายกศรชี้ไปที่เสด็จอาเก้า แล้วทำไมไม่กล้าทำให้เฟิ่งชิงเฉินขุ่นเคืองกัน?

“เจ้าอยู่ที่นี่แล้ว แล้วข้าจะไปว่าอย่างไรได้” ไม่มีความจริงใจเลย ซือเฉิงผู้นี้หยิ่งผยองจริงๆ

“ถ้าท่านเฟิ่งพอใจ วันหลังข้าจะมาขอโทษเจ้าที่หน้าประตูจวน”

“ประตู? จวนข้าไม่ใช่ทุกคนที่จะมาที่ประตูจวนข้าได้ ถ้าจอมพลซือสามารถมาที่จวนเฟิ่งของข้าอย่างเปิดเผยได้ ทำไมถึงมาเยี่ยมเยือนข้ากลางดึกกันล่ะ?” ท้ายที่สุดเฟิ่งชิงเฉิน ก็ยังคงไม่พอใจพฤติกรรมกับคำพูดของซือเฉิง.

มาทำร้ายองครักษ์ของเธอแค่อยากพิสูจน์ว่าตนเองแข็งแกร่งใช่ไหม?

“สิ่งนี้มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และซือไม่มีทางเลือก โปรดยกโทษให้ข้าด้วย ท่านหญิง” มีร่องรอยของความไม่อดทนในดวงตาของซือเฉิง แม้ว่าเขาจะปกปิดมันได้ดี แต่เฟิ่งชิงเฉินก็ยังคงมองเห็น

เฟิ่งชิงเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อยและพูดประชด: “อะไรนะ ฝ่าบาทเพิ่งลงโทษจอมพลซือวันนี้ แล้วเหตุใดจอมพลซือที่ออกมาเดินเพ่นพ่านได้?” นอกเหนือจากเหตุผลนี้ มีเหตุผลอื่นอะไรที่ซือเฉิงมาหาเธอในคืนนี้

ท้ายที่สุดซือเฉิงแค่มาขอรับการรักษา เขาขอความช่วยเหลือจากเธอ หากเขาดูเดือดร้อนเกินไป นั่นอาจเป็นความผิดพลาดได้

“เจ้าฉลาดมาก” ซือเฉิงมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยความซาบซึ้ง เมื่อสามารถคิดถึงแผนการเดินทางของเขาจากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้ เฟิ่งชิงเฉินจึงตอบสนองอย่างรวดเร็ว

เฟิ่งชิงเฉิน ยิ้มและมองไปรอบๆ ซือเฉิง: “อาการบาดเจ็บของนายพลซือดูเหมือนจะสาหัสมาก ไม่กลัวที่จะเป็นการเพิ่มอาการบาดเจ็บอีกหรือ เหตุใดจึงรีบเคลื่อนกองทัพ?”

เพื่อให้คนใจแข็งแสดงท่าทีอับอาย จักรพรรดิช่างเป็นคนมือหนักจริงๆ

“นี่คือการลงโทษของจักรพรรดิสำหรับข้า ถ้าไม่ร้ายแรง มันจะสะท้อนความโกรธของจักรพรรดิได้อย่างไร” ซือเฉิงจงใจเปิดเผยบางสิ่ง เขาคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินจะถามคำถาม แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้พูดอะไร แค่ยืนหยิบยาจากกล่องยาด้านข้างออกมาสองสามขวด

“แผลอักเสบให้กินยาจากขวดสีฟ้า วันละสามครั้ง ครั้งละสี่เม็ด หากมีไข้ให้กินยาจากขวดสีแดง วันละสองครั้ง ครั้งละสองเม็ด” ตามแนวโน้วทั่วไป เฟิ่งชิงเฉินให้คนส่งขวดยามาเพราะยาบางชนิดก็จำเป็นต้องใส่ไว้ในขวดแทน