บทที่ 1262 กรีธาทัพออกรบ, ฝึกต่อต้านความงามของสตรี

ทัศนคติที่เสด็จอาเก้ามีต่อฝู่หลินนั้นลึกซึ้งเป็นอย่างมาก ต่อให้เป็นเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้าคิดเช่นไรกันแน่ เรื่องนี้นางไม่มีอำนาจในการตัดสินใจจริง ๆ นางไม่ได้ขายผ้าเอาหน้ารอดกับลู่เส้าหลิน

อีกอย่างเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน เฟิ่งชิงเฉินไม่มีความจำเป็นต้องรีบเขียนจดหมายไปหาเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินได้ตัดสินใจไปแล้ว หากเสด็จอาเก้าไม่เขียนจดหมายมาหานาง ถ้าไม่มีเรื่องใหญ่อะไร เฟิ่งชิงเฉินจะไม่เขียนจดหมายไปหาเสด็จอาเก้าเป็นอันขาด

หลังจากค่ำคืนอันยาวนาน เฟิ่งชิงเฉินเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย นางลืมเรื่องของโต้วโต้วไปเสียสนิท โต้วโต้วรอนางอยู่ในห้องทั้งคืน แต่รอเท่าไหร่เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ยอมมาหาเขา ทำให้เขาโกรธเป็นอย่างมาก

แต่เขาก็เพิ่งจะสร้างความวุ่นวาย ทำความผิดร้ายแรงมาหมาด ๆ เขาจึงไม่กล้าไปสร้างความวุ่นวายให้กับเฟิ่งชิงเฉินอีก

วันที่สอง ในตอนที่เฟิ่งชิงเฉินตื่นขึ้นมา ทงจือและทงเหยาก็ก้าวเข้ามา บอกว่าด้านนอกมีชายชุดดำสี่คนกำลังนั่งคุกเข่าอยู่เพื่อรอรับโทษจากเฟิ่งชิงเฉิน

ชายชุดดำทั้งสี่คนนี้เป็นความลับอย่างมากสำหรับจวนเฟิ่ง

“บอกให้พวกเขาลุกขึ้น ไปทำในสิ่งที่ควรทำต่อไป เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน คิดเสียว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน” นี่เป็นข้อพิสูจน์แล้วว่า เรื่องนี้จะไม่ถูกรายงานไปยังเสด็จอาเก้า

“เจ้าคะ” ทงจือรีบออกไปทันใด สืบทอดคำสั่งของเฟิ่งชิงเฉิน ทันทีที่เหล่าสายลับได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ไม่ต้องกลับไปฝึกฝนอย่างหนักหน่วง มันช่างโชคดียิ่งนัก!

แต่เมื่อลองคิดดู เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานมันก็โทษพวกเขาไม่ได้ ไม่ใช่เพราะพวกเขาอ่อนแอจนเกินไป แต่เป็นเพราะอีกฝ่ายนั้นแข็งแกร่งเกินไปต่างหาก อีกฝ่ายพาองครักษ์มาด้วย ความแข็งแกร่งก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขาเลย แถมจำนวนยังมากกว่าพวกเขา หากพวกเขาเอาชนะได้ก็บ้าแล้ว

ทงจือและทงเหยาปรนนิบัติเฟิ่งชิงเฉินต่อไป พาเฟิ่งชิงเฉินไปอาบน้ำ เฟิ่งชิงเฉินอ้าปากหาวออกมา เมื่อนึกถึงเรื่องที่ลู่เส้าหลินเอ่ยขึ้นมาเมื่อวาน นางก็รู้สึกหดหู่ในหัวใจ

“ช่วงนี้เมืองเย่เฉิงเป็นอย่างไรบ้าง?” เฟิ่งชิงเฉินถามออกมาอย่างเบื่อหน่าย

นางรู้ว่าน่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในเมืองเย่เฉิงแล้ว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ ทงจือและทงเหยาจะต้องรายงานนางเป็นแน่

“ยังคงเป็นเรื่องเดิม ๆ แม้ว่าเย่เย่จะสูญเสียผลประโยชน์ไปบ้าง แต่อย่างน้อยเขาก็ยังสามารถรักษาเมืองเย่เฉิงเอาไว้ได้ เย่ฮูหยินต้องการพูดเรื่องการแต่งงานกับเย่เย่ แต่เย่เย่กลับเลือกที่จะยืนหยัดบนพื้นฐานความกตัญญูสามปีต่อไป อย่างไรก็ตาม องค์ชายจิ่นฝานแห่งหนานหลิงได้ส่งหมอผีไปให้เย่เย่ บอกว่าสามารถรักษาบาดแผลบนใบหน้าของซูหว่านได้” ทงเหยากล่าวออกมาอย่างนุ่มนวล

เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้า และบอกว่าให้พวกนางจับตาดูต่อไป

ตอนแรกเฟิ่งชิงเฉินยังอยากถามเรื่องศีรษะของซุนเจิ้งเต้า รวมถึงความคืบหน้าในการตามหาศพของเขา แต่เมื่อลองคิดดูให้ดี นางก็ล้มเลิกความคิดดังกล่าวไป หากสองเรื่องนี้มีความคืบหน้า ทงจือและทงเหยาคงรายงานออกมาตั้งแต่แรกแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินเดินออกมาจากประตู นางก็ได้พบกับโต้วโต้ว โต้วโต้วยังคงมีสภาพไร้วิญญาณเช่นเดียวกับเมื่อวาน เมื่อเขาเห็นเฟิ่งชิงเฉินเดินออกมา เขาไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น เขาแค่เดินตามเฟิ่งชิงเฉินอยู่ด้านหลัง ราวกับเป็นเด็กน้อยผู้น่าสงสาร

เฟิ่งชิงเฉินเป็นคนเลือดเย็นโดยกำเนิด นางไม่ได้รู้สึกอะไรกับท่าทีที่น่าสงสารของโต้วโต้วเลยแม้แต่น้อย นางยังคงเดินหน้าต่อไป ทำในสิ่งที่นางต้องทำ

ได้รับสิ่งของที่ถูกส่งมาโดยแม่ทัพหนุ่มซื่อตั้งแต่เช้าตรู่ เฟิ่งชิงเฉินยิ้มออกมาตรงมุมปาก นางไม่ได้ตรวจสอบมันด้วยตัวเอง แต่มอบให้ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีเป็นผู้ตรวจสอบ แน่นอนว่าปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีไม่มีทางรับปากและให้ความร่วมมือแต่โดยดี

เขามาเมืองจักรพรรดิเพื่อเที่ยวเล่น ไม่ได้มาเพื่อรักษาผู้ป่วย แค่ตี๋ตงหมิงคนเดียวก็พอแล้ว นี่ยังมีแม่ทัพหนุ่มซื่อเพิ่มขึ้นมาอีกคน เขาไม่ใช่หมอที่ยึดติดกับเรื่องเพศ เหตุใดเขาต้องรักษาโรคประเภทนี้ด้วย

เฟิ่งชิงเฉินเองก็ขี้เกียจจะอธิบาย นางโยนจดหมายของเสด็จอาเก้าออกไป ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีพูดไม่ออกเมื่อได้เห็นมัน สนุกอยู่คนเดียวไม่สู้เอาคนอื่นไปร่วมสนุกด้วย ดังนั้นปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีจึงพาชื่อเลี่ยนฉุ่ยและชื่อเลี่ยนฉุ่ยเดินไปพร้อมกัน

“โลกนี้สงบลงแล้ว” เฟิ่งชิงเฉินที่ไม่มีอะไรทำ นางหันกลับมาบอกให้พ่อบ้านเตรียมของขวัญสำหรับขอโทษใต้เท้าหลิว