บทที่ 1264(2) เอาเปรียบ, อารมณ์แห่งความคิดถึง

จักรพรรดิแห่งหนานหลิงออกพระราชโองการให้กับตนเอง แต่เสด็จอาเก้ากลับไม่ให้เกียรติเขาเลยแม้แต่น้อย แน่นอนว่าเขาต้องโกรธ เขาทิ้งเสด็จอาเก้าไว้ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนั้น และจากไปโดยไม่บอกกล่าว

“ท่านอ๋อง เห็นได้ชัดว่าหนานหลิงต้องการสังหารพวกเรา หรือว่าพวกเราจะต่อสู้กับพวกเขาในที่แห่งนี้อย่างนั้นหรือ?” ตอนแรกทหารคนสนิทก็ยังพอทนไหว แต่เมื่อผ่านไปแล้วเจ็ดแปดวัน ก็ไม่เห็นว่าหนานหลิงจะส่งคนมารับ ดังนั้นจึงเห็นได้เลยว่าจักรพรรดิแห่งหนานหลิงนั้นต้องการทำให้พวกเขาอับอาย

“จะรีบร้อนไปทำไม” ใบหน้าของเสด็จอาเก้าเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ไม่ใส่ใจกับการเคลื่อนไหวของหนานหลิงเลยแม้แต่น้อย

มาถึงหนานหลิงแล้ว คิดจะกลับไปคงไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้การต่อสู้ระหว่างตงหลิงกับซีหลิงได้เริ่มขึ้นแล้ว ต่อให้เขากลับไปยังตงหลิง เขาก็ทำอะไรได้ไม่มากอยู่ดี

“ท่านอ๋อง พวกเราไม่สามารถทนการสิ้นเปลืองได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ใบหน้าของทหารคนสนิทเต็มไปด้วยความยากลำบาก เขาแอบคิดอยู่ในใจว่า : ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องกับแม่นางเฟิ่งมีเรื่องผิดใจกันไม่ใช่หรือ เหตุใดท่านอ๋องจึงไม่รับกลับไปอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ ให้กับแม่นางเฟิ่งเข้าใจ

เสด็จอาเก้าไม่สนใจคำพูดของทหารคนสนิท เขาถามกลับไปว่า “ตอนนี้ทหารม้าทมิฬอยู่ที่ไหน?”

“อีกสามวันจะไปถึงชายแดนระหว่างตงหลิงกับซีหลิง” เมื่อพูดถึงทหารม้าทมิฬ จิตวิญญาณของทหารคนสนิทก็สั่นคลอน

เขาลืมไปได้อย่างไรว่าในมือของพวกเขายังมีทหารม้าทมิฬอยู่ ด้วยความแข็งแกร่งของทหารม้าทมิฬ การเดินทางครั้งนี้ของพวกเขาไม่มีทางเป็นอันตรายถึงชีวิต

“นำนามบัตรของข้าไปขอพบกับหนานหลิงจิ่นสิง บอกให้เขาหาพาทหารม้าทมิฬเข้ามาในหนานหลิงให้ได้” เสด็จอาเก้าหลับตาลง ท่าทางของเขาดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าระยะเวลาเจ็ดแปดวันที่เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ เขาไม่ได้ทำตัวให้ว่างเลยแม้แต่น้อย

ในเมื่อมาถึงหนานหลิงแล้ว เขาก็ต้องมีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ แน่นอนว่าเขาต้องการสร้างสถานการณ์ในหนานหลิง หนานหลิงไม่ได้ดีไปกว่าซีหลิง ในหนานหลิงเขาไม่ได้มีเพียงแค่องครักษ์เสื้อแพรเท่านั้น แต่ยังมีซีหลิงเทียนอวี่และผู้อาวุโสหยินหลี่คอยให้ความช่วยเหลือ

ในหนานหลิง เขามีเพียงแค่สายลับธรรมดาเท่านั้น ส่วนในตอนนั้น ส่วนใหญ่ก็จะยกให้หนานหลิงจิ่นสิงเป็นคนจัดการ หลายปีที่ผ่านมาก็ถูกหนานหลิงจิ่นสิงกลืนกินไปหมดแล้ว แม้จะไม่ถูกกลืนกิน เขาก็ไม่เลือกที่จะหยิบคนพวกนั้นมาใช้งาน

แน่นอน คนที่เสด็จอาเก้ามอบให้หนานหลิงจิ่นสิงในตอนนั้นเป็นเพียงแค่ขุนนางที่เขาซื้อมาจากหนานหลิง ส่วนคนที่เขาไว้วางใจ เขาไม่มีทางมอบให้กับหนานหลิงจิ่นสิงเป็นแน่

ทหารคนสนิทรู้ว่าเสด็จอาเก้ามีแผนอยู่ในใจ เขาจึงไม่ได้ถามอะไรมากมาย หยิบนามบัตรดังกล่าวแล้วเดินออกไปปฏิบัติตามคำสั่ง เขาแอบภาวนาอยู่ในใจ หวังว่าเสด็จอาเก้าจะจัดการเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในหนานหลิงอย่างรวดเร็ว และสามารถพาพวกเขาเดินทางกลับตงหลิงอย่างปลอดภัยในเร็ววัน

ใช้ชีวิตอยู่ในต่างแดน แม้ข้างกายจะมีองครักษ์ที่แข็งแกร่งคอยให้การคุ้มกัน แต่ในใจกลับไม่มีความสุข ดินแดนแห่งนี้ช่างไม่น่าอยู่เสียจริง

ทหารคนสนิทอย่างจะกลับไปยังเมืองจักรพรรดิโดยเร็ว แต่เสด็จอาเก้ากลับไม่คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย เวลานี้เขายังไม่รู้ว่าตัวอักษรที่เฟิ่งชิงเฉินลบไปเหล่านั้นคืออะไร และสายลับที่ส่งไปสืบหาก็ยังไม่กลับมา

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เสด็จอาเก้ารู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก หันหลังและเดินกลับไปในห้องหนังสือ หยิบกระดาษแผ่นใหญ่ขึ้นมา ขีดเขียนลายเส้นบนแผ่นกระดาษ ไม่นานภาพของผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้ากระดาษแผ่นนั้น ในตอนที่เสด็จอาเก้าลงลายเส้นอีกสองสามครั้ง ลักษณะและอารมณ์ของเฟิ่งชิงเฉินก็ปรากฏออกมา

ไม่มีการบรรยายรายละเอียด มีเพียงแค่ลายเส้น ภาพของเฟิ่งชิงเฉินกลับปรากฏออกมาบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าในใจของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินนั้นสำคัญเพียงใด

หลังจากวาดภาพเรียบร้อย เสด็จอาเก้ายังคงไม่เก็บพู่กันของเขา แต่เขียนบทกวีอีกบทหนึ่งไว้ด้านข้าง หลังจากครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเขาก็หยิบตราประทับส่วนตัวลงมาประทับลงบนนั้น

เสด็จอาเก้าจ้องมองภาพวาดดังกล่าว จ้องมองอยู่นานกว่าจะเก็บมันโดยไม่เต็มใจ

ในขณะเดียวกัน เฟิ่งชิงเฉินเองก็นั่งอยู่ริมหน้าต่าง จ้องมองแสงจันทร์อย่างว่างเปล่า ดวงตาของนางเต็มไปด้วยหมอก สีหน้าของนางดูโดดเดี่ยว ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

สายลับเฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ก็แอบร้อนรนอยู่ในใจ

เมื่อไหร่จดหมายของเสด็จอาเก้าจะมาถึง!