บทที่ 127 หลานจิ่วชิงมาจวนเฟิ่งยามวิกาล

เฟิ่งชิงเฉินได้แต่ตกตะลึง เดิมทีมือของนางที่กำลังทำการตรวจดูอาการที่ดวงตาของหวังจิ่นหลิงก็เลื่อนลงไปวางไว้ที่ใบหน้าของเขาโดยลืมที่จะดึงกลับ

หากมองดูจากระยะทางไกล คล้ายกับคู่รักที่กำลังสร้างความสัมพันธ์ต่อกัน ระหว่างหมอและผู้ป่วยของทั้งสองที่เรียบง่าย จึงกลายเป็นค่อนข้างคลุมเครือ

ด้วยระยะทางที่อยู่ค่อนข้างใกล้กัน เพียงแค่ลมหายใจ ก็สามารถสัมผัสได้ถึงอีกฝ่ายหนึ่ง จนทำให้อุณหภูมิรอบตัวพวกเขาดูเหมือนจะสูงขึ้น

หวังจิ่นหลิงมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินโดยไม่กะพริบตา

เฟิ่งชิงเฉินรีบดึงมือของตัวเองกลับมาแล้วหลบเลี่ยงสายตาของหวังจิ่นหลิง ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ว่า "จิ่นหลิงล้อเล่นหรืออย่างไร ชิงเฉินจะไม่เป็นอนุภรรยาใคร"

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เสน่ห์ของชายหนุ่มก็ไร้ซึ่งขอบเขต

ไม่จำเป็นจะต้องมีความชื่นชอบ เพียงแค่มีชายหนุ่มฐานะดี รูปร่างดี นิสัยดีมาขอแต่งงาน หากบอกว่าหัวใจไม่เต้นรัวคงจะเป็นเรื่องโกหก

"ชิงเฉิน ข้าจะแต่งเจ้าเป็นภรรยาหลวง ไม่ใช่อนุภรรยา" หวังจิ่นหลิงรู้ดีว่าเฟิ่งชิงเฉินคงจะปฏิเสธ แต่เขาก็ไม่เต็มใจสักเท่าไหร่

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดจะแต่งภรรยา และเขายินดีที่จะจับมือกับเฟิ่งชิงเฉินไปจนแก่เฒ่า

"จิ่นหลิง เจ้าคือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหวัง" เฟิ่งชิงเฉินได้สติกลับคืนมาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

พวกเขาทั้งสองไม่อาจเข้ากันได้

เนื่องจากการแต่งงานในยุคสมัยนี้ไม่เกี่ยวข้องกับความรัก

หากกล่าวในมุมมองของตระกูลแล้ว การแต่งงานนับว่าเป็นความรับผิดชอบอย่างหนึ่ง การแต่งงานของคนสองคนเป็นการรวมกันของตระกูลที่ดี หากทั้งสองตระกูลที่ดีมาปรองดองกัน ในอนาคตบุตรหลานก็เจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น

และในตำแหน่งว่าที่นายหญิงแห่งตระกูล ตระกูลหวังคงจะไม่ยอมให้สตรีเช่นนางซึ่งไม่มีรากฐานใดๆ มาครอบครองตำแหน่งนี้

"แต่ข้าคือหวังจิ่นหลิง" ประโยคนี้ที่จริงแม้แต่ตัวหวังจิ่นหลิงเองก็ไม่มั่นใจที่จะกล่าวมันนัก

หากเป็นก่อนหน้านี้ที่ดวงตาของเขายังไม่กลับมาหายเป็นปกติ บางทีเขาอาจจะบอกว่าต้องการแต่งงานกับเฟิ่งชิงเฉินได้ แต่ตอนนี้......

เป็นไปไม่ได้เลย

ที่แท้การที่เราได้บางอย่างมาก็จะต้องสูญเสียบางอย่างไป

และนี่คือการที่ต้องแลกมากับดวงตามองเห็นได้

ขนตาเรียวยาวสั่นสะท้านเบาๆ เพื่อปกปิดความชอกช้ำใจ

หวังจิ่นหลิงรู้ดี เพราะว่าตัวเขาและเฟิ่งชิงเฉินไม่อาจไปด้วยกันได้อย่างแน่นอน ต่อให้ตระกูลหวังยินดียอมรับ แต่จากนิสัยส่วนตัวของชิงเฉินแล้ว คาดว่าคงจะไม่ยอมแต่งเข้าไปในตระกูลหวังที่เข้มงวดเช่นนั้น

บรรยากาศค่อนข้างจะเคอะเขิน รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินไม่อาจฝืนทนได้ต่อไป นางจึงหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาจากบนโต๊ะแล้วดื่มไปจนหมดภายในอึกเดียว ก่อนจะกล่าวว่า "จิ่นหลิง ดวงตาของเจ้าฟื้นตัวได้ดีทีเดียว สองสามวันนี้ก็คงยังต้องกำชับเช่นเดิม ใช้ดวงตาให้น้อยลงและพักผ่อนให้มาก พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางมาดูเจ้าอีก"

หลังจากกล่าวจบ นางก็วางถ้วยน้ำชาลงแล้วเดินออกไปทันที

ดูเหมือนเฟิ่งชิงเฉินจะแสดงออกมาซึ่งความกล้าหาญ แต่ที่จริงแล้วนางกำลังหลบหนี

หวังจิ่นหลิงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ และพยายามจัดการความเงียบเหงาเมื่อครู่ทิ้งไป

"จิ่นหลิง เจ้าไม่มีคุณธรรมเสียจริง!" เฟิ่งชิงเฉินหยุดยืนอยู่ที่ปากประตูแล้วหันไปจ้องเขา

คนคนนี้...... จริงๆ เชียว

การที่เขาเอ่ยปากขอนางแต่งงาน บางทีก็อาจไม่เกี่ยวข้องกับความรักแต่อย่างใด

นางคิดมากไปเอง ในยุคสมัยนี้จะมีสักกี่คนกันที่แต่งงานเพราะความรัก นางคิดมากไปจริงๆ

"ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าชิงเฉินจะมีช่วงเวลาที่เขินอายเช่นนี้" หวังจิ่นหลิงยิ้มขึ้นอย่างสดใส แตกต่างจากท่าทางอันอ่อนโยนและสง่างามตามปกติของเขา

"ก็เป็นเพราะเจ้านั่นแหละ!"

"ใช่ๆ เป็นเพราะข้า เป็นความผิดข้าเอง ถือเสียว่าข้าไม่เคยกล่าวมันมาก่อน ข้าไม่ต้องการให้เราเป็นไม่ได้แม้แต่เพื่อน" หวังจิ่นหลิงกล่าวด้วยความรู้สึกบางอย่างในใจออกมา

การที่เขาเอ่ยขอนางแต่งงานออกมาเช่นนี้ค่อนข้างจะหุนหันพลันแล่นไปหน่อย

และเขาไม่ได้รู้สึกหุนหันพลันแล่นเช่นนี้มานานหลายปีแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง "อืม เราเหมาะที่จะเป็นเพื่อนกันมากกว่า หรือบางทีควรจะกล่าวได้ว่าสตรีเช่นข้านั้นไม่ควรที่จะแต่งไปเป็นภรรยา"

"แต่งเจ้าเป็นภรรยาช่างกดดันมากเหลือเกิน" หวังจิ่นหลิงพยักหน้าเห็นด้วย และไม่ต้องการให้ทั้งสองฝ่ายต่างเคอะเขิน