บทที่ 129 ได้รับหนังสือเชิญไปงานกวี

เมื่อรับประทานอาหารเช้าที่โจวสิงตั้งใจทำไว้ให้จนเรียบร้อย เฟิ่งชิงเฉินก็หันไปมองดูนาฬิกาทราย หากเปรียบเทียบกับเวลาในยุคปัจจุบันคาดว่าจะประมาณเก้าโมงเช้าเห็นจะได้

ในเวลานี้หมอส่วนใหญ่จะต้องออกตรวจแล้ว ดังนั้นนางจึงเดินทางไปตรวจดูอาการของหวังจิ่นหลิง

ที่จริงเมื่อวานนี้นางตั้งใจจะไปใส่ยาให้กับหวังจิ่นหลิง แต่จู่ๆ เมื่อถูกเขากล่าวขึ้นเช่นนั้น จึงทำให้นางตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

ในวันนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามนางจะต้องใส่ยาให้แก่ดวงตาของหวังจิ่นหลิง จะยืดเยื้อต่อไปไม่ได้เด็ดขาด

แต่เนื่องจากกล่องยาถูกองค์จักรพรรดิแย่งไปแล้ว เฟิ่งชิงเฉินไม่อาจหาสิ่งอื่นมาทดแทนได้ นางจึงทำได้เพียงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วใส่ยาที่จำเป็นต้องใช้ลงไปก่อนจะห่อมัน

หวังจิ่นหลิงรอนางอยู่ก่อนหน้าแล้ว ทั้งสองสนทนากันด้วยท่าทีผ่อนคลายอยู่สองสามประโยค หลังจากยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายหนึ่งปล่อยวางเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานได้แล้ว ทั้งสองคนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ทั้งสองไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไป

เฟิ่งชิงเฉินใส่ยาให้แก่หวังจิ่นหลิง ก่อนจะกำชับให้เขาพักผ่อนเยอะๆ อย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่าย และไม่กลัวเขาจะเบื่อ

หวังจิ่นหลิงยิ้มขึ้นตอบรับโดยไม่รู้สึกเบื่อแม้แต่น้อย

ขณะที่เฟิ่งชิงเฉินเก็บของกำลังตั้งใจจะจากไป หวังจิ่นหลิงถึงได้กล่าวว่า "ชิงเฉิน ข้าได้ยินมาว่าตระกูลเซี่ย ส่งหนังสือเชิญมาให้เจ้า"

เฟิ่งชิงเฉินชะงักลงเล็กน้อย แต่เมื่อนึกได้ว่าตระกูลหวังและตระกูลเซี่ยมีความเชื่อมโยงกัน ตระกูลเซี่ยจะจัดงานใหญ่ คาดว่าตระกูลหวังก็คงจะรู้

"ถูกต้องแล้ว"

"เจ้าไม่คิดไปหรือ?" หวังจิ่นหลิงไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องส่วนตัวของเฟิ่งชิงเฉิน เขาแค่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ข้าไม่ไปหรอก งานเช่นนั้นข้าไม่อาจรับมือได้" นอกเหนือจากเรื่องที่เกิดขึ้นในตระกูลเซี่ยแล้ว นางก็พิจารณาถึงเรื่องนี้ด้วย

เฟิ่งชิงเฉินรู้ตัวดี ว่านางไม่ค่อยเก่งเรื่องการสื่อสาร

งานกวีที่ว่านั้นก็เป็นงานสื่อสารรูปแบบหนึ่งในสังคมชั้นสูงของทั้งบรรดารุ่นลูกหลานและสตรีที่แต่งงานไปแล้ว แต่นางไม่ถนัดเรื่องเหล่านี้เลย

หากนางเก่งเรื่องของการสื่อสารมากกว่านี้สักหน่อย จากความสามารถของหมอในชาติที่แล้วของนาง และรูปร่างหน้าตา ของนางนั้น จำเป็นด้วยหรือที่จะต้องไปเป็นหมอสนามให้ลำบากลำบน

แม้ว่าในเวลาต่อมา นางจะชื่นชอบและหลงรักชีวิตของหมอสนามก็ตาม แต่ตอนแรกที่นางเดินทางไปที่นั่น ไม่ใช่เพราะนางชื่นชอบ เป็นเพราะการทำงานในโรงพยาบาลที่ค่อนข้างกดดันและเหนื่อยเหลือเกิน ถูกคนต่างๆ บีบบังคับกดดันจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด นางจึงได้จำใจเลือกที่เดินทางไปเป็นหมอสนามแนวหน้า

ท้ายที่สุดแล้ว ตัวเธอก็ไม่อยากจะกลับไปในเมืองอีก จึงทำให้ทักษะการสื่อสารของเธอแย่ลงกว่าเดิม

"ชิงเฉิน เจ้าจำเป็นต้องไปร่วมงานเลี้ยงนี้"

"จิ่นหลิงต้องการให้ข้าไปหรือ?" เฟิ่งชิงเฉินเอ่ยถาม

นางคงให้ความสนใจเกี่ยวกับความคิดเห็นของจิ่นหลิงมากนัก

นางเชื่อว่าหวังจิ่นหลิงไม่ทำร้ายนาง

"ชิงเฉิน พวกเราเป็นเพียงแค่หนึ่งในสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ เป็นไปได้ที่เราจะดำรงอยู่เหนือธรรมชาติ เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงการติดต่อกับผู้คนได้หากเรายังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าจะเป็นคนที่เราชอบหรือคนที่เราเกลียด ล้วนไม่อาจหลีกเลี่ยงไปได้"

"นับแต่นี้เป็นต้นไปไม่ว่าเจ้าต้องการทำอะไร ล้วนไม่อาจทำได้หากปราศจากความช่วยเหลือจากผู้สูงส่งเหล่านั้น และไม่อาจทำได้หากไม่มีชื่อเสียงที่ดี"

"ชิงเฉิน เจ้าควรจะเข้าใจว่าต่อให้ทักษะด้านการรักษาของเจ้าดีเพียงไร แต่ผู้ที่จะให้เจ้ารักษานั้นก็มีไม่มาก ในโลกนี้ไม่ได้มีเพียงเจ้าคนเดียวที่เป็นหมอ การที่เจ้ารักษาดวงตาข้าให้หายได้ พวกเขาล้วนบอกว่าเจ้าเพียงแค่โชคดี"

"อีกอย่าง หากจะว่าไปแล้วก็ไม่ใชว่าเจ้าสามารถรักษาได้เสียทุกโรค หากเจ้าไม่คบค้าสมาคมกับคนเหล่านี้เมื่อถึงเวลาหากพวกเขากล่าวว่าเจ้าเป็นหมอเทวดา ไม่มีโรคใดที่เจ้าไม่อาจรักษาให้หายได้ ท้ายที่สุดแล้ว หากเจ้าตกอยู่ในสถานการณ์คับขันก็คงไม่คุ้มกับการสูญเสีย"

เนื่องจากงานเลี้ยงเช่นนี้ เฟิ่งชิงเฉินปฏิเสธได้เพียงแค่ครั้งเดียว จะปฏิเสธเป็นครั้งที่สองอีกไม่ได้

เฟิ่งชิงเฉินจำเป็นจะต้องเรียนรู้ในการสร้างภูมิฐานให้ตนเอง

หวังจิ่นหลิงรู้ดีว่าเสด็จอาเก้าและอวี่เหวินหยวนฮั่วปฏิบัติต่อนางค่อนข้างพิเศษ แต่ต่อให้พิเศษเพียงใด พวกเขาทั้งสองก็อาจจะละเลยไปบ้าง ไม่อาจดูแลนางได้ตลอดเวลา

วิธีจัดการของสตรีในจวนหลังนั้น ไม่ได้แย่ไปกว่าผู้ชายเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ของเฟิ่งชิงเฉินและองค์หญิงอันผิงที่ค่อนข้างแย่ หากได้รับการสนับสนุนจากจวนเซี่ยและฮูหยินในตระกูลชั้นสูง ต่อให้องค์หญิงอันผิงต้องการจะทำร้ายเฟิ่งชิงเฉินยังคงต้องชั่งใจ