บทที่ 1337 เล่นกับไฟ, เฟิ่งชิงเฉินกับเสด็จอาเก้า ใครน่าสงสารกว่ากัน

ขณะที่ชิงอ๋องและพวกของหยุนเซียวกำลังทุกข์ทรมาน เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินได้พาโจ่วอั้นกับโต้วโต้วขึ้นเรือออกไปแล้ว

เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินเดินทางกลับไปเมืองหลวงอย่างเร่งรีบ แต่ไม่ใช่เพราะว่ากลัวการแก้แค้นของพวกปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยี แต่เป็นเพราะเขาได้รับจดหมายจากหวังจิ่นหลิง ประกอบกับอำนาจที่เพียงพอของราชาเจียงหนานและชิงอ๋อง เขาจึงไม่มีความจำเป็นต้องทำสิ่งใดในเจียงหนานอีกต่อไป เช่นนั้นการที่เดินทางกลับไปยังเมืองหลวงจึงเป็นเรื่องที่ดีกว่า

จดหมายที่หวังจิ่นหลิงส่งมายังเสด็จอาเก้า ด้านในได้กล่าวไว้สองเรื่อง เรื่องแรกคือเรื่องการตายของผู้อาวุโสเหวินหยวน “ทุกอย่างได้คลี่คลายลงแล้ว” รองเจ้าสำนักศึกษาจี้เซี่ยได้ออกมาสารภาพ เรื่องทั้งหมดจึงไม่เกี่ยวข้องกับเสด็จอาเก้าอีกต่อไป เขาได้ส่งคนไปกระจายข่าวเรื่องนี้ในตงหลิงแล้ว เสด็จอาเก้าจึงสามารถเดินทางกลับเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย

นี่คือเรื่องใหญ่ ส่วนอีกเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าสนใจ

จ้านหยานได้ทำการหมั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แล้วคนที่นางหมั้นหมายด้วยก็คือหนานหลิงจิ่นสิง หนานหลิงจิ่นสิงเดินทางมาสู่ขอนางด้วยตัวเอง และสัญญาไว้ว่าจะรับจ้านหยานเป็นภรรยาในสามปีให้หลัง

แม้ว่าเวลานี้หนานหลิงจิ่นสิงยังไม่ได้กลายเป็นองค์รัชทายาท แต่ตัวตนของหนานหลิงจิ่นสิงนั้นค่อนข้างแน่นอนแล้ว หนานหลิงจิ่นสิงกล่าวว่าต้องการแต่งงานกับจ้านหยาน คงจะดีกว่าหากเขายอมมอบตำแหน่งพระราชมารดาแห่งหนานหลิงให้กับนาง เป็นพันธมิตรกับตระกูลจ้าน เพื่อแลกกับความรู้สึกอันดีของหวังจิ่นหลิง

หลังจากที่ผู้อาวุโสเหวินหยวนจากไป ตระกูลจ้านก็ต้องการกำลังอันแข็งแกร่งจากผู้ช่วยเหลือ และหนานหลิงจิ่นสิงก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย หลังจากที่ถามความเห็นของจ้านหยาน เมื่อจ้านหยานไม่ได้ปฏิเสธ การแต่งงานครั้งนี้ก็ถูกกำหนดในทันที

“จ้านหยานยินดีที่จะแต่งงานกับหนานหลิงจิ่นสิงอย่างนั้นหรือ มันค่อนข้างเกินความคาดหมายของข้า” เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่าโลกนี้เต็มไปด้วยความแปลกประหลาด นางคิดว่าจ้านหยานน่าจะแน่วแน่ต่อความคิดของตนเองต่อไป ความรู้สึกที่จ้านหยานมีต่อหวังจิ่นหลิงนั้นเป็นของจริง แม้แต่นางที่เป็นคนนอกยังมองออก

“สำหรับจ้านหยานแล้ว หนานหลิงจิ่นสิงคือตัวเลือกที่ดีที่สุด มีหนานหลิงจิ่นสิงคอยเป็นที่พึ่งพา คนของตระกูลจ้านก็ไม่กล้าที่จะรุกรานจ้านหยาน” จากการแต่งงานในครั้งนี้ เสด็จอาเก้ามองออกว่า นี่คงเป็นความคิดของหวังจิ่นหลิง และจุดประสงค์ของเขาก็เพื่อให้จ้านหยานและตระกูลจ้านได้มีชีวิตอย่างสุขสบาย

แม้ว่าสิ่งที่หวังจิ่นหลิงทำลงไปจะดูเหมือนเป็นการข่มขู่เล็กน้อย แต่เนื่องจากตระกูลจ้านอยู่ในตงหลิง แม้ว่าหวังจิ่นหลิงอยากจะช่วยเหลือตระกูลจ้าน เขาจึงไม่สามารถช่วยเหลือแบบซึ่งหน้าได้

สำหรับผู้อาวุโสเหวินหยวนและจ้านหยาน หวังจิ่นหลิงทำทุกอย่างให้กับพวกเขาอย่างเต็มที่ หากไม่มีความช่วยเหลือจากหวังจิ่นหลิง ด้วยตำแหน่งที่หนานหลิงจิ่นสิงเป็นอยู่ในหนานหลิงตอนนี้ เขาสามารถยื่นเงื่อนไขที่ดีต่อตัวเองมากกว่ากับการที่ขอจ้านหยานเป็นภรรยา

เรื่องนี้เฟิ่งชิงเฉินเองก็รู้ดีเช่นกัน แม้ว่านางจะเสียใจเล็กน้อยที่จ้านหยานนั้นไม่ได้สมหวังกับหวังจิ่นหลิง แต่นางก็ยังรู้สึกดีใจแทนจ้านหยาน “จ้านหยานเป็นผู้หญิงที่ดี เป็นคนเก่ง ถือว่าเป็นเด็กดีคนหนึ่ง” หวังว่าหวังจิ่นหลิงจะเข้าใจสิ่งเหล่านี้

เสด็จอาเก้ายิ้มออกมาโดยไม่พูดอะไร เมื่อรู้จักตัวเอง จะรู้ว่าสิ่งไหนดีหรือสิ่งไหนไม่ดีกับตัวเอง เมื่อแต่งงานกับหนานหลิงจิ่นสิงแล้วจะเป็นภรรยาที่ดีได้หรือไม่ เรื่องนั้นก็ต้องดูว่าจ้านหยานมีความสามารถนั้นอยู่หรือไม่ การแต่งงานที่เกิดจากความเข้าใจซึ่งกันและกัน มันก็จะยิ่งทำให้ความปลอดภัยเพิ่มมากขึ้น

พวกเขาเดินทางไปทางใต้เพื่อเพลิดเพลินกับภูเขาและแม่น้ำ แต่เมื่อไปทางเหนือ เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้มีอารมณ์เช่นนั้น แม้ว่าพวกเขาจะเดินทางทั้งวันทั้งคืน แต่ด้วยตารางเวลาที่ค่อนข้างแน่น ทำให้ระยะเวลาเดินทางที่ต้องใช้ 1 เดือน ลดเหลือเพียงแค่ 20 วัน

เฟิ่งชิงเฉินออกเดินทางจากเมืองจักรพรรดิในช่วงปลายฤดูร้อน ต้นฤดูใบไม้ร่วง และกลับมาเมื่อปลายฤดูใบไม้ร่วง โดยใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บนท้องถนน และทำเรื่องสำคัญโดยใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน

เฟิ่งชิงเฉินสาบานว่า หากวันใดวันหนึ่งเสด็จอาเก้าได้กลายเป็นผู้ปกครองใต้หล้า นางจะสร้างถนนขึ้นมาเป็นแน่ จะสั่งให้คนสร้างเครื่องจักรไอน้ำ ส่งเสริมการปฏิวัติอุตสาหกรรม เรื่องเครื่องบินยังไม่ต้องพูดถึง แต่เรื่องรถยนต์สี่ล้อยังพอจะคิดได้อยู่

การขี่ม้านั้นดูเท่มาก แต่การขี่ม้าบนถนนนั้นไม่ค่อยดีกับร่างกาย ไม่เพียงแต่ร่างกายจะแตกสลาย แต่ยังทำให้ต้นขาด้านในยังฟกช้ำ ความเจ็บปวดนั้นแทบไม่อาจทนได้ เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเจ็บจนไม่กล้าอาบน้ำ ทำได้เพียงแค่เช็ดตัว ฉวยโอกาสตอนที่เสด็จอาเก้าไม่อยู่ห้อง ใช้ช่วงเวลานั้นในการทายาให้ตนเอง

เดินทางทั้งวันทั้งคืน แม้ว่าเสด็จอาเก้ากับเฟิ่งชิงเฉินจะนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน แต่พวกเขาก็แค่หลับนอนเท่านั้น เสด็จอาเก้ากังวลว่าจะทำให้เฟิ่งชิงเฉินไม่พอใจ เฟิ่งชิงเฉินไร้เรี่ยวแรงในช่วงกลางวัน เขาจึงทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมาโดยตลอด

เฟิ่งชิงเฉินเองก็ไม่ได้พูดเรื่องบาดแผลออกมา นางขี่ม้าเหมือนกับคนส่วนใหญ่ในทุกวัน ไม่มีท่าทีที่น่าสงสัยแต่อย่างใด และเสด็จอาเก้าก็ไม่ได้สังเกตเห็นบาดแผลที่ต้นขาด้านในของเฟิ่งชิงเฉินเลยแม้แต่น้อย

จนกระทั่งหนึ่งวันก่อนเข้าเมือง เสด็จอาเก้ากลับมาห้องก่อนกำหนดถึงได้เข้าใจความจริงของเรื่องนี้

ในตอนที่เสด็จอาเก้ากลับ เฟิ่งชิงเฉินก็ได้เปลี่ยนยาเรียบร้อยแล้ว แต่ผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดของนางนั้นยังคงกองอยู่บนพื้น

“เจ้าได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ?” เสด็จอาเก้ามั่นใจเป็นอย่างมากว่าในห้องนี้ไม่มีบุคคลที่สาม

“แค่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และข้าก็พันแผลเรียบร้อยแล้ว” แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินต้องการปกปิดเรื่องอาการบาดเจ็บ แต่เมื่อความจริงถูกเปิดเผย นางก็กล่าวออกไปอย่างใจกว้าง

ในมุมมองของเฟิ่งชิงเฉิน นี่เป็นเพียงแค่อาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยจริง ๆ ในฐานะที่นางเป็นหมอ นางไม่มีทางเสียชีวิตด้วยบาดแผลเพียงเล็กน้อยแค่นี้

“บาดเจ็บตรงไหน? ให้ข้าดูหน่อย” เสด็จอาเก้าเห็นร่องรอยของเลือดที่ติดอยู่บนผ้าพันแผล เขาก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่บาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้น เขารู้สึกหงุดหงิดในหัวใจ เหตุใดเขาถึงไม่รู้สึกตัวให้เร็วกว่านี้

“ข้าพันแผลเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ค่อยดูแล้วกัน” แผลอยู่ตรงขาอ่อนด้านใน เฟิ่งชิงเฉินไม่อยากให้เสด็จอาเก้าเห็นมัน เพราะตรงจุดนั้นมันช่าง......ช่างอ่อนไหวยิ่งนัก!

เสด็จอาเก้าจ้องมองเฟิ่งชิงเฉินอย่างระมัดระวัง สุดท้ายก็จ้องมองไปที่ขาทั้งสองข้างของเฟิ่งชิงเฉิน “แผลจากการขี่ม้างั้นหรือ?”

นอกจากเรื่องนี้ เสด็จอาเก้าก็คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะได้รับบาดเจ็บจากที่ไหน เขาไม่มีทางรู้ได้เลย

ภายใต้สายตาที่ลุกเป็นไฟ ทำให้ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินกลายเป็นสีแดงอย่างช่วยไม่ได้

บ้าที่สุด เจ็บตรงไหนไม่เจ็บ ดันมาเจ็บตรงจุดที่น่าเขินอายเช่นนี้

“ใช่ มันเป็นอย่างที่เจ้าว่า” เฟิ่งชิงเฉินถูกเสด็จอาเก้าไล่ถามจนหมดปัญญา ทำได้เพียงพยักหน้าเท่านั้น

“นอนลง ให้ข้าดู” เสด็จอาเก้าอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอย่างนั้น เขาพาเฟิ่งชิงเฉินไปข้างเตียง จากนั้นจับร่างของเฟิ่งชิงเฉินเอาไว้ ยื่นมือออกไปเพื่อถอดกางเกงของเฟิ่งชิงเฉินออก

ถ้านี่คือการค่อย ๆ ปลอบประโลม กอดรัดและถอดเสื้อผ้า เฟิ่งชิงเฉินคงไม่งอแงเลยแม้แต่น้อย แต่นี่มันต่างกัน ทันทีที่ขึ้นมาบนเตียงก็ถอดกางเกงของนางออก ไม่ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะใจกว้างแค่ไหน นางก็ต้องรู้สึกเขินอายและจับกางเกงไว้อย่างช่วยไม่ได้

“ข้าพันผ้าพันแผลไว้แล้ว เจ้าจะดูได้อย่างไร ตัวข้านั้นเป็นหมอ ข้าไม่มีทางล้อเล่นกับร่างกายของตนเองเป็นแน่” เฟิ่งชิงเฉินปฏิเสธที่จะยอมแพ้ แต่เสด็จอาเก้าก็ไม่ยอมถอยเช่นกัน “ให้ข้าดูหน่อย ข้าอยากรู้ว่าเจ้าบาดเจ็บมากแค่ไหน”

หากเสด็จอาเก้าไม่เห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินบาดเจ็บแค่ไหน เขาก็คงไม่มีทางสบายใจ พวกเขาไม่ได้ขี่ม้ามาแค่วันหรือสองวัน เฟิ่งชิงเฉินเองก็ไม่ได้เพิ่งจะมาได้รับบาดเจ็บ เขาคือคนที่อยู่ใกล้กับเฟิ่งชิงเฉินมากที่สุด แต่กลับไม่รู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินได้รับบาดเจ็บ เขารู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก ขอแค่ได้เห็นว่าอาการบาดเจ็บของเฟิ่งชิงเฉินนั้นไม่ได้หนักหนาอย่างที่นางว่าไว้ เขาถึงจะสงบสติอารมณ์ สงบจิตสงบใจของเขาได้